Moederdag is lang niet voor iedereen leuk: denk aan mensen die hun kind verloren zijn, graag kinderen willen maar die niet kunnen krijgen, of mensen die hun moeder verloren zijn. Voor de laatste groep organiseert Myrna een 'dodemoedersdag'.

'Een feest van herkenning', dat wil Myrna Derksen (38) met haar Dodemoedersdag creëren. Zelf verloor ze op haar 18de haar moeder door een auto-immuunziekte, nadat een experimentele behandeling volgens haar helemaal was misgegaan. "Dikke vette pech", noemt ze het zelf.

In de eerste jaren daarna had ze weinig behoefte aan lotgenotencontact, maar later merkte ze hoe fijn het kon zijn om iemand tegen te komen die ook een ouder verloren had. "Er zijn dingen die je meemaakt waarbij het missen van een ouder ineens een grote rol speelt. Mijn vrienden herkennen dat, gelukkig, niet echt, maar als je iemand tegenkomt die hetzelfde heeft meegemaakt, heb je meteen een soort klik."

Wat ze ook merkte: je kunt bijna niet om Moederdag heen. Weken van tevoren staan tijdschriften, winkels en sociale media vol met moederdagacties en kortingen. "Je wordt er overal mee overspoeld", zegt ze. "En dan blijft jouw agenda leeg, want iedereen gaat naar zijn moeder, behalve jij."

"Toen dacht ik: waarom is hier eigenlijk niets voor? Dan organiseer ik het zelf wel."

Op de bijeenkomst in Utrecht wil Myrna mensen uitnodigen om te praten over hun moeder en het leven zonder haar.

Ook Eva Botting (29) verloor haar moeder. Dat gebeurde acht jaar geleden plotseling. Sindsdien was het voor haar zoeken op feestdagen zoals Moederdag, Pasen of een verjaardag. "Je moet zelf een invulling gaan geven aan dingen die anders een vanzelfsprekende vorm zouden hebben."

Hoewel Moederdag voor haar minder zwaar voelt dan bijvoorbeeld Pasen of kerst, merkt ze wel hoe aanwezig de dag overal is. "Dan zie je weer een Instagram-aanbieding voor jou en je moeder en denk ik: rot op, ik heb geen moeder meer."

Ook Eva liet het er niet bij zitten. Samen met vriendin Katie organiseert ze wandelreizen voor jonge mensen die een groot verlies hebben meegemaakt. Lotgenoten begrijpen elkaar vaak zonder veel uitleg, merkt ze.

"Het is alsof er een monster in de kamer staat", legde een deelnemer van haar wandelreis uit. "Mensen willen er voor je zijn, maar weten niet hoe dat monster eruitziet. Mensen die hetzelfde hebben meegemaakt begrijpen dat meteen."

Eva ervaart dan ook een taboe op rouw en heeft het idee dat er veel eenzaamheid is, als je zoiets op jonge leeftijd meemaakt. "Dan heb je de tools nog niet om met die emoties om te gaan." Ze vindt het dan ook belangrijk om bespreekbaar te maken hoe verlies ook onderdeel is van het leven. "We doen alsof het niet bestaat, maar het is er."

Vandaag wordt verdriet in ieder geval bespreekbaar gemaakt en kunnen de deelnemers hun eigen verhaal delen. Maar niets hoeft, benadrukt Myrna. "Bezoekers kunnen ook een kaarsje aansteken, creatief bezig zijn of gewoon even samen zijn." Ondanks het grote verlies dat ze delen, mag er volgens Myrna zeker ook gelachen worden.

Voor Myrna is het initiatief nu al geslaagd. "Iemand stuurde mij dat ze voor het eerst in jaren weer uitkijkt naar Moederdag."