Het zou zomaar een goed stripverhaal kunnen zijn: 'Kuifje en de vondst van de gestolen Siberische diamant'.
Maar dit is een waargebeurde vertelling waar het Hunebedcentrum in Borger een sleutelrol in speelt.

"Het verhaal gaat over een zeldzame miljoenen jaren oude Siberische diamant die in 2008 plotseling van de aardbodem verdween", begint Harrie Wolters zijn verhaal. Wolters is directeur van het Hunebedcentrum.
Tot 2008 is het unieke kristal in bezit van het Natuurmuseum Groningen.
"Zij hadden de beroemde collectie mineralen, kristallen en edelstenen van verzamelaar Evert Hekman uit Boijl in hun bezit. Daar hoorde deze diamant ook bij. Maar het Natuurmuseum stopte ermee. De collectie stenen werd overgedragen aan het Universiteitsmuseum in Groningen. Daar werden ze opgeslagen in een depot."

Het is rond die tijd dat medewerkers ontdekken dat de zeldzame Siberische diamant verdwenen is. "Niet alleen de diamant was verdwenen, ook miste er een goudklompje en een stukje platina", vertelt Wolters.
Meteen was de vermissing groot nieuws. "Niet zoals de diefstal van de Gouden Helm, maar de verdwijning kreeg echt wel aandacht in de pers", weet Wolters zich te herinneren.
Ondanks politieonderzoek en media-aandacht bleef de steen twintig jaar lang onvindbaar.

Naast de Hekman-collectie beheerde het Natuurmuseum Groningen ook een omvangrijke verzameling kalkzwerfstenen uit Urk en de Noordoostpolder.
"Drie jaar geleden kregen wij die collectie", vertelt Wolters. "Zo'n dertig kratten vol. We hadden er niet zoveel aan, maar weggooien was geen optie. En dus hebben we die kratten eerst maar eens opgeslagen in ons depot in Stadskanaal."
Ruim drie jaar lang liggen de stenen in een donkere ruimte. Tot Museum Schokland zich bij het Hunebedcentrum meldt.
"Zij vroegen of ze de kalkstenen mochten hebben voor een expositie. Dat was uiteraard geen probleem", vertelt Wolters.

Harrie Wolters, directeur Hunebedcentrum
Het verhaal neemt dan ineens een onverwachte wending. Bij het selecteren van de fossiele kalkzwerfstenen vindt een medewerker van het museum in Flevoland een afwijkende steen.
Hij neemt contact op met een medewerker van het Hunebedcentrum in Borger. "Die viel zowat van z'n stoel. Dit was de verloren gewaande Siberische diamant!"
Foto

Het Hunebedcentrum wilde geen slapende honden wakker maken. "We hebben gezegd dat we het ook niet precies wisten en dat het verstandig was om de steen aan ons terug te geven", glimlacht Wolters.
Raadselachtige omstandigheden
Het blijft een raadsel hoe de zeldzame en unieke diamant tussen de kratten met kalksteen is beland. "Het vermoeden bestaat dat de dief de diamant tijdelijk heeft verstopt tussen het collectiemateriaal om hem later weer op te halen. Maar omdat er zoveel media-aandacht voor de verdwijning was, kon de dief het kristal onmogelijk ongemerkt verkopen. Daarom heeft ie er waarschijnlijk maar helemaal vanaf gezien."

Vandaag geeft Wolters de Siberische diamant aan het Universiteitsmuseum in Groningen. "We vonden dat hij daar weer naar terug moest."
Het Universiteitsmuseum Groningen grijpt deze unieke gebeurtenis aan voor een tijdelijke tentoonstelling, met de toepasselijke naam 'De Verloren Diamant'.
En zo komt er een einde aan een twintig jaar durende vermissing, waar het Hunebedcentrum in Borger een sleutelrol in had.
"Een diamant die een zwerfsteen wordt", lacht Wolters. "Van Groningen naar Drenthe, van Drenthe naar Flevoland, van daar weer naar Drenthe en uiteindelijk terug in Groningen."