Mirzana Coralic vroeg of haar dove zoon Zejd les kon krijgen op een basisschool in de Bosnische hoofdstad Sarajevo. Het schoolbestuur stemde in, zonder er goed over na te denken. Maar dankzij toegewijde leerkrachten en leerlingen voelde Zejd zich al snel thuis.

De eerste dagen was de 6-jarige Zejd vrij stil in de klas. Niemand op school kende op dat moment gebarentaal, ook de jongen zelf niet. Onderwijzeres Sanela Ljumanovic kwam er al snel achter dat het zo niet verder kon. Ze ontwikkelde zelf trucjes en gebaren om met Zejd te communiceren. Maar al snel kwam een ouder van een medeleerling met een ander voorstel: waarom leerde de hele klas niet gewoon gebarentaal?

Drie maanden later hebben Zejd, zijn juf en de leerlingen van het eerste leerjaar de basis van gebarentaal onder de knie.

In 2003 nam BosniŽ een wet aan die bepaalde dat kinderen met een handicap volledig geÔntegreerd moesten worden in de maatschappij, inclusief in scholen. Volgens de wet zouden kinderen met een handicap een professionele assistent moeten hebben die naast hen zit in de klas en hen begeleidt.

Maar BosniŽ is een arm land en er is nauwelijks voldoende geld om de scholen draaiende te houden. Kinderen met een handicap worden overgelaten aan de zorg van hun ouders en eventuele goede wil van schoolpersoneel.

Zejd had geluk en volgens zijn leerkrachten heeft het zelfvertrouwen van de jongen een flinke boost gekregen sinds hij ziet hoeveel moeite zijn vriendjes doen om met hem te kunnen communiceren.

,,Hij kijkt ernaar uit om naar school te gaan", zegt zijn moeder, die al eerder had geprobeerd om haar zoontje gebarentaal te leren. Toen toonde hij er echter weinig interesse voor. ,,Nu is hij blij en gemotiveerd."

"Ik vind het tof om Zejds taal te leren, zodat ik kan praten met hem en andere dove mensen", zegt Tarik, een van Zejds beste vrienden. ,,Het is leuk."

"Ik hou van deze taal en ik denk dat het handig zal zijn als ik ouder ben", voegde klasgenootje Anesa eraan toe.

Ondertussen leren de kinderen zelfs hun ouders thuis gebarentaal.

Anisa Setkic-Sendic, de leerkracht die de leerlingen en leerkrachten van het schooltje lesgeeft in gebarentaal, zou voor haar werk moeten worden betaald door het ministerie van Onderwijs, maar op dit moment zijn er daarvoor geen middelen. Haar lessen worden daarom betaald door bijdragen van de ouders van de kinderen. Niet elk gezin kan zijn steentje bijdragen. Alleen de leraar weet wie er betaalt en hoeveel. ,,We vinden er wel iets op", zegt Setkic-Sendic.