Als je als meeloper niet gaat meelopen, en iedereen doet dat(alle meelopers dus) dan staat de pester alleen, dat kan ook helpen om hem/haar te laten stoppen, omdat hij/zij dan merkt dat er niemand meer achter hem/haar staat. helaas gebeurt dat eigenlijk nooit, meestal alleen in boeken en op tv...ik heb het nooit echt meegemaakt..niet bij mezelf en ook geen bekende..tot nu toe..

5000 hoe zou dat nou komen

@Yfke-Ik ook niet.

Ik smste laatst naar een vriendin(een echte vriendin!) dat ik weer eens alleen ergens zat, zonder iemand...dat was op school, ik voelde me toen kut dus ik smste haar. Krijg ik terug: ik vind het echt heel erg lullig dat ze je alleen laten enzo, ik wou dat ik er echt wat aan kon doen. Ze doet al zo veel, maar helaas kan ze er idd niet erg veel aan doen op school, ze zit niet bij mij op school...

Meelopers zijn zoals al gezegd, vaak mensen die bang zijn om gepest te worden. Ik ben op de basisschool echt gepest, de rest v.d. klas ( de jongens) liepen met die ene macho mee, en de meiden die waren ook bang voor wat die macho wou doen, de school heeft echt getwijfeld aan mijnv erhaal, tot dat een lerares heeft gezien wat er gebeurde.. nou het is niet echt fijn als je een beetje in je ukie staat in een hele kleine klas (9 leerlingen intotaal)...

yfke; dat zijn echte vrienden... Ik had laatst een heel moeilijk gesprek op school met leraren, over dat het heel slecht met me ging... Ik ben toen heel boos de school uitgelopen en heb een vriend van me gesmst die aan het werk was in amsterdam, een half uur later stond hij naast me, was weggegaan van zijn werk en zat naast mij voor de school... Dat zijn echte vrienden...

Eigenlijk zou je op een vechtsport moeten gaan. Goed voor je zelfvertrouwen.
Kun je iig van je afbijten. Die meelopers zouden eigenlijk niet moeten meelopen, dan is het denk ik gauw afgelopen met die pester, maar helaas ik heb dat nog nooit meegemaakt.

@TheE, helaas gebeurt dat dan weer niet, ik sms, enkrijg een lieve sms, ik zeg dat ik me alleen voel, en krijg een lieve reactie, maar eigenlijk ishet nooit gebeurt dat er iemand speciaal voor mij stopte met wat hij/zij aan het doen was en naar me toe kwam...VOrig jaar heb ik ook veel met mijn mentrix gepraat, lief mens, maar het werkte tegenovergesteld...het werd alleen maar erger...tegen woordig praat ik er eigenlijk alleen maar met vrienden over, mijn ouders weten niet hoe kut ik me vaak voel...

@Thee-Dat bedoelde ik dus met echte vrienden.

Gio, ik heb vorig jaar zelfverdedingscursus opschool gevolgt, ik heb er niet veel zelfvertrouwen bij gekregen..

@Anna.. dat zijn inderdaad goeie vrienden, een hele goeie vriendin van me die in het noorden woont (anderhalf uur met de trein) steunt mij ook heel veel, heeft ze ook gedaan, helaas zie ik haar nu veel ste weinig, ik zou er in de meivakantie heen gaan, maar dat is niet door gegaan wegens problemen met haar zus (Die heeft annorexia) heb laatste nog een uur met haar gebelt om weer te horen hoe het gaat, ze zei dat ze er heel graag tussenuit wou, maar dat ze haar moeder niet alleen wou laten (ouders heel lang geleden gescheiden, vader geen spoor..). Ze weet ook dat ze altijd welkom is, ik heb het zelfs voor haar over om me ziek te melden van school, om haar op te kunnen vangen als ze me zou bellen/sms'n...

Mensen die naar je toekomen, ook als het niet kan. dat zijn de mensen waar je gewoon veel mee kan doen, je kan er mee praten/lachen/huilen en etc.. ik ga binnenkort ook weer naar en vriend in het zuiden, het is te lang reizen om een dag op en neer te gaan (ruim 3 uur) daarom is het moeilijker in te plannen, maar hij kan ook gewoon met mij praten enzo, vorige keer dat ik daar was, zijn we nog naar een hele mooie plek gereden, en daar hebben gewoon bijna 2 uur zitten praten (kwamen nog te laat voor het eten )

yfke; maar bij mij was de situatie wat anders denk ik.. ik had net op school aangegeven dat ik niet lang daarvoor had gedacht om een einde aan mijn leven te maken...

Zulke vrienden wil ik ook...helaas heb praat ik alleen veel hierover via msn enzo...er is niemand die langskomt en met mij weet ik het waar heen gaat om te praten..dat wil ik wel, graag zelfs, ik wil met mensen kunnen praten in real life, vind ik toch makkelijker...
ik weet ook zo een paar mensen op te noemen met wie ik wel zou willen praten in het echt...

yfke; die vriend ken ik nog niet eens een half jaar... en toch zou ik niet weten wat ik zonder hem en een paar andere die ik in die tijd heb leren kennen, zou moeten doen..

Dat soort mensen ontmoet jij ook nog wel, dat komt wel...

In real life kan ik niet eens goed praten, doet me te veel pijn, dan kan ik niet eens praten met Kriebeltje, al zou ik dat graag willen..

ja oke, maar toch,ik zit vaak alleen thuis, tehuilen, er is gewoon niemand die zich nog bekommert om mij...niemand die langs komt als ik ziek ben, niemand die uit zich zelfhuiswerk doorgeeft, niemand die iets leuks met mij wil doen, iedereen op school(ongeveer iedereen) negeert me, als we in 2tallen ietsmoeten doen opschool gaat iedereen met elkaar en laten ze mij stikken enz.enz.

@TheE, ik zou het wel kunnen denk ik, maar niet via de telefoon ,ik moet echt een face to face gesprek hebben, hoewel ik het dan nog wel moeilijk zou vinden, en misschien ga huilen, maar huilen in de buurt van een goede vriend(in) vind ik fijner dan dat ik in mn eentje op mn kamer zit...

maar ik ga ff wat drinken halen, ben zo terug

Ik moet als ik eerlijk ben, zeggen dat ik veel meer heb aan sommige personen die ik via Internet heb ontmoet, dan aan personen die ik gewoon in het echt heb ontmoet, vooral omdat het ook personen zijn die mij echt begrijpen, en een luisterend hoor geven. Dat is belangrijk, het gevoel dat er geluisterd wordt. Je kan dat gevoel heel makkelijk creëren, en het bied toch zoveel troost (bij mij dan). Ik heb ook mensen ontmoet die ik liever niet wou ontmoeten (geen namen..). Ik heb samen met 2 vrienden een heel hecht vrienden groepje op Internet, een half jaar geleden is de vriendin van een van die vrienden in Coma geraakt na een auto ongeluk, wij zijn toen in groepjes van 2/3 langs geweest.. dat vond hij echt heel fijn. Die vriendin is 2 maanden geleden gestorven. Wij hebben toen die vriend bij een vriendin uit genodigd, en daar hebben gewoon een keer goed gepraat.. en natuurlijk gelachen. Zulke dingen moeten gewoon kunnen vind ik. Die vriend heeft ook gezegd dat hij het zo fijn vond dat we allemaal voor hem opkwamen.

Yfke wat waardeloze medescholieren heb jij zeg. Dat lijkt me echt moeilijk om dan nog naar school te gaan.

Ik ben ook blij met een paar personen met wie ik veel msn en zo, maar ik wil graag ook met een groepje mensen gezellig zitten praten en lachen, ik ben zaterdag dan met een paar vrienden naar pirates 3 geweest, maar omdat het zo lang duurde en ik gelijk naar huis moest konden we niet meer na praten enzo..

Gio, het is ook moeilijk, vorig jaarheb ik een keer gespijbeld van gym, nu zou ik dat ook wel willen doen, helaas krijg je een brief thuis als je een keer niet op school bent zonder dat je je hebt afgemeld...ik wil wel meer,helaas vind ik mijn school gewoon fijn, ondans de mensen die er op zitten, anders wou ik wel van school veranderen..

Gio dat is heel moeilijk.. heb het zelfde meegemaakt als Yfke, toevallig ook in de 2e.. nou ik had er vorig jaar ook nog last van, het golft nog steeds na. Ik werd uitgescholden, ik werd genegeert, ik werd het mikpunt van de grote 'groep' die meende dat ze alles waren.. nou dan is het heel moeilijk om een beetje redelijke cijfers te halen, en dan vooral als er nog een rotsituatie thuis bij komt....

MA dat is nou waar echte vriendschap om draait. Elkaar steunen door dik en dun, in goede en slechte tijden. Mooi als je zulke vrienden kunt vinden. Die moet je koesteren. Wees er erg zuinig op.

Gio.. dat doe ik ook... Er zijn echt mensen waar ik zo goed mee kan praten (including sommige mensen van WMR).. en die mensen wil ik dan ook niet meer kwijt, want het enigste wat mij hier in het oosten houd, is het feit dat ik zo laat in het schooljaar/aan het einde v.d. school niet meer van school wil veranderen, anders was ik ook allang vertrokken naar het westen, want van wat ik daar heb gezien, en hoe ik daar ben opgevangen is dat de plek waar ik wil zijn. En niet hier, waar de mensen niet direct zeggen wat ze willen zeggen (dat doe ik ook niet altijd, maar de laatste tijd wel vaker. En ik moet zeggen, mensen kijken me er op aan, maar vinden het wel goed dat ik het lef heb om het te doen, ik heb nu van sommige klas genoten echt respect gekregen.)..

Respecht krijgen van klasgenoten...dat is mij nog nooit gebeurt...

Ik mis mijn beste vriendin, met haar kon ik over ALLES praten, we lazen soms uit elkaars dagboek enzow...nu is de laatste keer dat ik bij haar was haar verjaardag, en dat vond ik niet eens leuk...

Respect, dat is een woord wat heel veel mensen niet kennen. Dat is wat ik me nu in de oren knoop. Want van mijn echte vrienden krijg ik wel dingen te horen van dat ik het goed doe enzo.. terwijl ik dat op school niet te horen krijg. Ik ken genoeg horror verhalen, ook van dit schooljaar..