De pont tussen Wijhe en Heerde vaart nog, maar Lowie Marskamp en zijn werknemers mogen al een paar weken niet mee. Hun landbouwvoertuigen zijn te zwaar voor de veerboot, nu het water zo laag staat. En dus is het flink omrijden: "Dit kost ons duizenden euro's".
Met z’n handen in zijn zij staat Lowie Marskamp (63) te kijken naar het Wijheseveer. Drie personenauto's zijn er net afgereden, nu rijdt een wit bestelbusje van de kade af de boot op.
Waar elders in het land veerponten uit de vaart zijn genomen vanwege het lage water, gaat de overtocht hier nog gewoon door. Hoewel ‘gewoon’ niet het juiste woord is Marskamp mag niet mee.

Hij zit met zijn loonwerkbedrijf in Marle, een kleine Overijsselse nederzetting in Gelderland. Het gehucht, bekend van het kleinste stembureau van Nederland, hoort van oudsher bij Overijssel, maar ligt aan de Gelderse kant van de rivier.
Veruit de meeste opdrachtgevers van Marskamp zitten aan de Overijsselse zijde. Zijn elf medewerkers maken in de zomer normaal gesproken zo'n vijftig keer per week gebruik van het Wijheseveer. Maar die route is nu niet toegankelijk.

Het veer kan nog varen, maar zware voertuigen meenemen gaat met de huidige waterstand niet meer. En dus moeten de medewerkers van Marskamp omrijden. "Dat kan via Zwolle en Deventer. Zwolle is net iets dichterbij, maar het is allebei zo'n 35 kilometer om. Met een landbouwvoertuig ben je zo een uur onderweg."
Hij rekent voor. Kosten voor brandstof, slijtage van de banden, zijn medewerkers die hij meer uren moet uitbetalen. "Dit kost ons deze zomer zo'n vijf- tot tienduizend euro, verwacht ik. En het gaat nog wel een paar weken duren."
Een kijkje bij het Wijheseveer:

Kijkend naar de wegvarende pont omschrijft hij zijn gevoel als "troosteloos". "Wij mogen niet mee, moeten altijd weer om. Jammer. Maar ik snap de pontbaas volledig. Dit hebben we niet in de hand, helaas."
Het komt bijzonder slecht uit, in de altijd drukke zomer. Het oogsten van maïs staat voor de deur. Normaal gesproken is dat het piekmoment van overtochtjes maken. "Het is een flink nadeel. En ik kan niet tegen een klant zeggen dat hij meer moet betalen. Dat is ons bedrijfsrisico, zeggen ze dan."
Aan de andere kant van de IJssel zitten, was op dit moment een stuk fijner geweest. Maar het bedrijf was eerst een boerderij van de generatie boven hem. Het bordje met de boerderijnaam hangt aan de schuur waar nu de landbouwvoertuigen staan. Hier liggen zijn wortels.

"We zagen het al aankomen. We wonen zelf aan de IJssel, je ziet de rivier zakken. Dan hoop je van niet, maar je weet dat de kans er is dat we weer niet over kunnen varen."
Dat er regen voorspelt wordt, maakt hem nog niet geen gelukkig man. "Dit kan nog wel zo vier weken duren verwacht ik. Met een beetje regen is het niet zo dat we één, twee, drie genoeg water hebben dat wij weer mee mogen."