4.5. Hondse rit
Even later, weer een melding. Dit keer in onze regio. Over een loslopende hond. Melder bleef er bij en had verzocht op te bellen als we vijf minuten te gaan hadden. Dan zou hij naar de afgesproken plaats gaan.
Die afgesproken plaats is in het stadje aan onze kant van de rivier. Via de polder is dat korter. Vijf minuten voor ETA bel ik, in mijn functie als bijrijder, naar de melder. Die geeft direct antwoord. De eigenaar van de hond was op zoek gegaan naar het beest, beide heren hadden elkaar getroffen en onze inzet was niet meer nodig. Jammer dat dit niet doorgepraaid is naar de centrale, dat had weer de nodige kilometers gescheeld.
Maar de eerstvolgende zijweg gooit de chauffeur de bus in de rondte en we gaan weer op huis aan. Korte inzet dit keer

5. Het spoor bijster
Gezegde: verdwaald, in de war.
5.1. Kat aan de dijk
En daar gaan we weer. Net voor de koffie komt de eerste melding door. Het is al een oude, van gisteravond. Centrale vond het niet nodig om daar ‘s avonds laat nog voor te gaan rijden. Het betreft dan ook een aangereden kat die dood op de dijk bij een lantaarnpaal zou liggen.
Vrij uitgebreide navigatiemerken zijn meegegeven. Een huisnummer aan die dijk, en nog wat andere informatie. Chauffeur komt me ophalen, ik ben tegenwoordig bijrijder, en samen gaan we richting melding.
Het is in een dijkdorp in de andere regio dat ligt aan een kleinere rivier. We zijn daar eerder geweest voor een vergelijkbare melding (1.1: Straatkat). Als we aan komen rijden blijkt het op vrijwel exact dezelfde plek te zijn als die melding. Alleen dit keer zien we vanuit de bus niets wat op een dode kat lijkt.
Chauffeur zet de bus op nagenoeg hetzelfde plekje neer als de vorige keer en net als die keer beginnen we de zoektocht. Eerst over de brug, één van de navigatiemerken en de meest in het oog springende. Dan teruglopen tot aan het vermelde huisnummer. Eerst de ene kant van de straat en dan aan de andere.
En daar precies zoals vermeld, ligt daar een dode kat. Kleur klopt, lantaarnpaal klopt, fietspad klopt en huisnummer klopt. Het enige dat niet helemaal klopt is de brug. Chiplezer erop, geen chip. Dan fotootje maken, kat in het meegebrachte bakje en terug naar de bus.
Kat administreren en naar het asiel in de vriezer, zoals alle ongechipte katten. En dan terug naar huis. Bij mij thuis drinken we bij mij een verlate bak koffie en ik laat delen van mijn modelspoortje zien, een hobby die ik er op na houd als ik niet met de dierenambulance bezig ben.

5.2. Garagekat
Vroeg in de middag komt de volgende melding binnen. Een kat is een parkeergarage binnengelopen en zit daar zielig te doen. Beest zit er al een tijdje, één van de getuigen heeft het over een week, en wordt af en toe gevoerd door gebruikers van de parkeergarage. Een andere getuige heeft het over een schrokhals. Denkelijk heeft het dier een gezonde trek.
Ons wordt gevraagd om het dier te vangen. Oké, we kunnen allicht een poging wagen. Als we er zijn moeten we even een belletje geven, dan doet de melder de deur voor ons open. Chauffeur haalt me weer op en samen rijden we richting garage. Het is in een stadje in de andere regio. Net een paar kilometer onderweg komt de volgende melding door.

5.3. Sluiskat
Die melding betreft een gewonde kat bij een sluis onder een brug naar de grote polder. Die brug is de grens van ons gebied. De vraag is dan ook of het beest voor ons is of voor een andere dierenambulance uit de polder. In overleg met de centrale komen we er niet direct uit. Voor alle zekerheid toch maar direct naar de kat bij de sluis gegaan. Als we er zijn zien we wel hoe de vlag erbij staat.
Als we bij de brug over de sluis aankomen blijkt het inderdaad op de andere kant te zijn. Maar ja, we zijn er nou toch. Bus neergezet bij een bushalte (OV-bus kan er nog bij), flitsers aan en zoeken maar. Het is een soortement verkeersplein met op- en afritten met onderaan een rotonde. We kijken bij de rotonde en lopen dan naar het veldje binnen de lus van de afrit.
Op dat moment stopt een auto. Mijnheer vraagt of we een gewonde kat zoeken. Ja, die zoeken we. Hij had het dier gezien aan de andere kant van de afrit, tussen de oprit en de afrit in. We bedanken mijnheer en gaan verder zoeken. En inderdaad, precies waar mijnheer had uitgeduid, daar zit een kat.
Chauffeur loopt om en ik benader het dier van de andere kant. Insluiten van twee kanten, een derde kant is geblokkeerd door een hekwerk en de vierde is de afrit. Langzaam en voorzichtig lopen we op het dier toe maar voor we ook maar enigszins in de buurt komen schiet het dier langs het hek naar de grote weg, steekt de weg over en verdwijnt in het bos aan de overkant.
Die vinden we nooit meer. Bovendien kon het dier ondanks de mogelijke verwonding nog aardig vaart maken. Denkelijk is die verwonding niet zo ernstig dat het dier er serieus door gehinderd wordt.
We gaan terug naar de bus en vertrekken wederom richting garage.

5.4. Hinkende gaai
We zijn nog maar net onderweg naar de garage, alweer, of we krijgen wéér een nieuwe melding. Dit keer een Vlaamse gaai die mogelijk een gebroken poot heeft. Gewonde dieren gaan voor dus we verleggen de route naar de gaai. De eerste kilometers tot aan de grote stad is dat overigens in dezelfde richting.
We rijden op de grote provinciale weg tussen stad en grote stad of er komt een melding binnen met een nog hogere prioriteit. Nabij de stad is een zwaan aangereden door een trein. Het dier zit gewond op het spoor en de bevoegde autoriteiten zullen het dier veiligstellen en afleveren bij een nabijgelegen huis aan een oud dijkje. We krijgen het huisnummer door.

5.5. Spoorzwaan
We moeten op de provinciale weg doorrijden tot de grote stad en pas daar kunnen we keren en via dezelfde weg weer terug naar de stad. Adres is hetzelfde als die van melding 29.5 Ontvleugelde zwaan in boek 5 “Prikkelingen”.
Als we aankomen is er verder niets te zien. Maar het dier zou afgeleverd zijn dus we bellen aan. Mijnheer die aan de deur komt weet van niets. Samen met mijnheer kijken we in de stallen en bijgebouwen, misschien heeft de autoriteit het dier daar neergelegd zonder de bewoner te waarschuwen, je weet maar nooit.
Als we daar mee bezig zijn ziet chauffeur dat de treinen, het spoor ligt goed honderd meter verderop, wel érg langzaam rijden. Als we wat beter kijken zien we op de spoordijk een man met een reflecterende jas. Vast iemand van de autoriteit. Misschien weet die meer.
Ik loop richting spoor, er is daar een tunneltje en een fietspad onder het spoor door, en chauffeur gaat terug naar de bus en komt langzaam rijdend achter me aan. Als dierenambulance bezig met een melding zijn we onder en boven de wet. Je kunt natuurlijk omrijden, maar dat is een flink eind.
Ik ben het eerst bij de man, en inderdaad, hij is van het spoor. De aangereden zwaan zit zestig meter verderop. Vanwege dat dier rijden de treinen langzaam. Chauffeur komt met de bus onder het tunneltje door, het past ruim, een halve meter vrij van de flitsers bovenop.
We moeten wachten tot de treinen kunnen worden stilgelegd. Pas dan, vanwege de veiligheid, mogen we het spoor op om de zwaan te vangen. Het is een drukke doorgaande lijn met intercity’s en stoptreinen dus het duurt even voordat de boel stilligt.
Dan krijgt de man van het spoor via de telefoon bericht dat we er op mogen. Ik loop met een net over het verre spoor om de zwaan heen, chauffeur met een ander net houdt de zwaan aan die kant tegen. Man van het spoor staat op het middengedeelte. De vierde zijde is afgesloten door een hek en een heg.
De zwaan is alert en ziet ons komen. Hij probeert mijn kant en ik sla met m’n, kleine, net mis en het dier rent klapwiekend naar het volgende portaal. Daar gaat ‘ie bij de mast van de bovenleiding zitten.
Ik houd dit keer die mast tussen mij en de zwaan in, zodat ‘ie mij niet ziet. Als ik achter de paal vandaan kom probeert hij het spoor op te vluchten, maar chauffeur is dicht genoeg bij en pakt hem met het net. Hebbes.
Zwaan uit het net en onder de arm genomen. Dichtstbijzijnde uitgang naar de weg zodat de treinen weer kunnen rijden. Zwaan de bus in en op naar de dichtstbijzijnde opvang, die in de stad. Hooguit een kilometer verderop. Die heeft een groot plakkaat op de deur dat hij tijdelijk geen vogels opneemt in verband met de vogelgriep.
Dan maar naar de opvang in de grote stad. Daar kunnen we wel terecht. Daar bekijkt de beheerder het dier. Bloed aan de snavel. Kan een lichte verwonding zijn, maar ook duiden op inwendig letsel. Dan ligt ‘ie morgen dood in de kooi. Goed. Wij hebben het onze gedaan. Wij kunnen verder naar de Vlaamse gaai.

5.6. Hinkende gaai #2
Ook dat is weer een adres met een verhaal. Op het adres aangekomen moeten we de verharde weg inslaan en dan bij de brievenbussen. Daar zou ‘t wezen.
Wij rijden over de provinciale weg naar het dorp in kwestie. We worden door de navigatie de weg afgestuurd en de ventweg op. Op de ventweg komen we in de buurt van het adres. Daar moet we van de navigatie de bush in. Geen weg aangegeven.
Een weg is er wel. Een verharde. We slaan, indachtig de instructie, die weg in en na een twintigtal meters komen we bij een groepje brievenbussen. Check. Één van de brievenbussen vermeldt het nummer dat we hebben moeten. Nogmaals check. Bus in de berm en wij beginnen met zoeken.
Dan komt een oudere dame op ons toe. Zij had de bus en de flitsers gezien en kwam kijken. Ze wist van de gaai. Mensen uit het Westen hebben een vakantiehuisje iets verderop en die hadden de gaai gevonden, in een doos gedaan en meegenomen. Goed, dan zullen we daar maar eens kijken.
We volgen de instructies van de oude dame en komen aan bij het bewuste vakantiehuisje. De bewoners kwamen al naar buiten en inderdaad, ze hadden de gaai in een doos gedaan met een handdoek eroverheen. We volgen de mensen en achter het huis staat een bankje met daarop de doos met de gaai.
Ik pak het dier er uit en samen bekijken we het. Er lijkt inderdaad wat mis met de linkerpoot al kunnen we zo niet zien in hoeverre het ernstig is. De mensen vertellen hoe ze het dier hebben aangetroffen. Daar bij die brievenbussen zat ‘ie in het gras. Toen ze aan kwamen lopen vloog ‘ie niet op maar kwam zelfs naar de mensen toe alsof ‘ie om hulp vroeg. Goed. Het zal wel. We bedanken de mensen voor de goede zorgen en zeggen dat we hem naar de opvang in de grote stad zullen brengen.
Terug in de bus besluiten we eerst naar de kat in de garage te gaan en dan naar de opvang voor de gaai.

5.7. Garagekat #2
Voordat we onderweg gaan bellen we naar de melder van de garagekat. We krijgen netjes antwoord en wederom het verzoek om op te bellen als we er zijn, dan kunnen ze de deur voor ons openmaken. Goed, doen we.
Bij de garage, het blijkt een ondergrondse parkeergarage voor bezoekers en omwonenden, is er een parkeerplekje voor laden en lossen voor het nabijgelegen voetgangersgebied. Daar zetten we de bus neer. Op zondag en al wat later op de middag, het is al donker geworden, is er geen kip te bekennen en staan we geen boer in ‘t venster.
Ik bel op en de mensen zeggen dat ze onderweg zijn. Wij verzamelen het kattenvanggereedschap, netten, zaklamp, chiplezer en wat dies meer zij. We wachten even en dan komen de mensen aan. We pakken een andere ingang, een trappenhuis in het voetgangersgebied.
De parkeergarage blijkt vrij groot, ruimte voor tientallen auto’s. Zie daar maar eens een kat te vinden. Als het dier zich kenbaar maakt wordt het nog een hele toer om dat beest te pakken, hij kan zich zowat overal verstoppen.
Maar dat blijkt allemaal verloren moeite. Het dier laat zich niet zien. Op de knieën achter alle auto’s langs, zo op zondag is de parkeer grotendeels leeg, schijnen met de zaklamp. Melders hadden er ook één bij zich. Maar niets te zien. Mensen die aankomen praten even en doen suggesties, maar geen spoor van de kat.
We overleggen met de melders, man en vrouw. Beste is dat ze het dier regelmatig op dezelfde plek bijvoeren. Na een paar dagen met een net, mijnheer heeft een visnet beschikbaar, het dier proberen te vangen. Als dat niet lukt dan kan er altijd nog een vangkooi geplaatst worden.
Daarmee nemen we afscheid. We gaan terug naar de bussen en bellen de opvang dat we er alweer aan zitten te komen, ditmaal met een Vlaamse gaai. “Zet maar in één van de couveuses, er zijn er nog een paar vrij”.
Dat doen we. Informatieformulier aan de deur van de couveuse en klaar. Ik stuur een appje naar de aflosser dat het wat later wordt, het is inmiddels na zevenen, chauffeur brengt mij naar huis en gaat dan door voor de aflossing.

6. Op jacht naar de meeuw
Naar: Op jacht naar de schat, Veronica’s spelprogramma uit 1984
6.1. Meeuwenjacht
Even voor de koffie belt de chauffeur. In de stad is een meeuw met een gewonde vleugel gezien. Beest is niet gevangen en zwemt in het water.
Altijd leuk natuurlijk, een beest dat voldoende voort kan door in het water te vluchten. Maar we zullen wel zien. Als de bus voorstaat en ik instap krijg ik het hele verhaal. Gistermiddag was de melding binnengekomen. Chauffeur van dienst was bezig met een hond naar de dierenarts te brengen. Het wachten daarop duurde langer dan gedacht en het was inmiddels donker geworden. Dan is een zwemmende meeuw zoeken geen doen meer. Dat werd dan ook verschoven naar de andere dag. Vandaag dus.
De melder, één van de collega’s die een straatje verderop woont, is vandaag eerst wezen kijken of de meeuw er nog zat. Zo kregen wij de melding. Plaats van handeling is een grote doorgaande weg door de stad met veel rotondes. Daarnaast zou het dier in een brede sloot zitten. Adres dat we gekregen hadden was een huisnummer aan een parallelweg. Maar we moeten aan de grote weg zijn.
Als we langsrijden zien we inderdaad drie dobberende meeuwen. Één daarvan zal dan ons klantje zijn. Als we de eerstvolgende rotonde rondgaan om te keren zien we de melder die zijn honden aan het uitlaten is. We rijden het fietspad op en stoppen naast de melder. Hij geeft aan waar het dier zit en wij rijden door naar de aangegeven plaats. Melder komt aanlopen en vanaf de flats aan de overzijde van de sloot krijgen we ook aanwijzingen. Dat is een oud-collega die lid is van de zogeheten kattengroep, een informeel groepje vrijwilligers dat ook aan dierenhulp doet. Later hoor ik dat de kattengroep zichzelf heeft omgedoopt tot dierengroep. Ze doen meer dan alleen katten.
Plan de campagne: we hebben in de bus een lange lijn van 15 meter. Die spannen we over de sloot en zo drijven we de meeuw naar het einde waar we hem kunnen pakken.
Ik loop om naar de andere kant en gooi de met een handdoek verzwaarde lijn naar de overkant. Net niet, maar dicht genoeg bij voor de chauffeur om de verzwaring met een stok te kunnen pakken. Dan lopen we samen met de lijn in het water naar de meeuw. De sloot word breder en de lijn wordt niet langer. We komen lijn te kort.
Maar de meeuw ziet ons komen en zwemt naar het uiteinde. Ik gooi met regelmaat de verzwaring zo goed mogelijk achter de meeuw en aan de overkant lopen melder/collega en chauffeur, beide met lange stokken, mee. Zo drijven we het dier naar het einde van de sloot. Inmiddels heb ik assistentie gekregen van de dierengroep die vanuit zijn woning in de flat naar beneden gelopen is. In totaal hebben we nu vier man. Het gaat wat minder vlot dan dat ik hier opschrijf, maar uiteindelijk klimt de meeuw met moeite op de wallenkant.
Dan komt dierengroep van de ene kant en ik met een net van de andere. Net erover en gevangen. Gevieren bekijken we het dier. Gewond aan de vleugel, bloed te zien, maar hoe ernstig konden we, als volledig ondeskundig, niet bepalen. Nog even nagepraat met collega en dierengroep en weer terug de bus in.
Eerste mogelijkheid van opvang was niet bereikbaar, dan maar naar de opvang in de grote stad. Maar daar was alweer de hoeveelheid prik in de batterij van de bus onvoldoende voor, dus eerst maar een snellader opgezocht en opladen tot een bereik van boven de 200 kilometer. Dat duurt 20 minuten tot een half uur. Bakje koffie genomen in de tussentijd.
Na het laden naar de opvang in de grote stad. Daar treffen we een jonge man in de quarantaineschuur die de meeuw nader bekijkt. Eerst vraagt hij naar vogelgriep, maar daar is geen sprake van. De meeuw was er niet best aan toe, maar ze zouden hem in observatie houden, kijken wat het wordt. Daarmee konden we weer naar huis.

6.2. Doodziek
‘s Avonds al wat later belt de chauffeur. Spoedgeval. Een hond moet met spoed naar de dierenarts en de eigenaren hebben geen gelegenheid om het dier zelf te brengen. Het is een schoothondje van om en nabij de tachtig kilo.
Wij hebben in ieder geval een brancard in de bus, zodat we in ieder geval het dier relatief makkelijk kunnen tillen. Voor de rest moeten we maar afwachten wat of we tegenkomen.
Bij het adres aangekomen worden we naar binnen geleid. In de keuken op een kleedje ligt een reus van een hond. Beest is er zo te zien niet best aan toe. Ligt maar een beetje te hijgen en verroerd verder geen poot. Brancard er naast gelegd en met drie man, eigenaar chauffeur en ik, het dier met veel pijn en moeite op de brancard gekregen. Eigenlijk is die te klein. Op maat voor een retriever of een herder, niet voor zo’n kolos. Maar het is de enige die we hebben en we moeten het ermee doen.
De brancard heeft aan één kant wieltjes en aan dezelfde kant een soort zak. Het achtereind van de hond in die zak, aan het andere eind optillen en zo kan het geheel verreden worden. Doet wel denken aan een steekwagentje.
Bij de ambulance aangekomen weer met z’n drieën de brancard achterin de bus gepikold. Lastig, want je moet vrij hoog tillen. Dan sjorren, zorgen dat de boel niet aan de haal gaat, maar dat is met hondenriemen en die 15 meter lijn van het harnas fluks gebeurd. In de elektrieke bus zitten voldoende sjorogen.
Dan naar de dienstdoende dierenarts. Die is al gewaarschuwd. Eigenaren gaan met eigen vervoer. Het is een rit van een goede twintig minuten.
Bij de dierenarts het beest met brancard en al weer de bus uitgesleurd en het dier de spreekkamer ingereden. Behandeltafel aan de kant en dan kan het dier op de brancard worden onderzocht. Chauffeur en ik gaan naar de wachtruimte. Het is al vol genoeg in die behandelkamer.
Geruime tijd later komt de dierenarts en verteld dat het dier ingeslapen moet worden. De eigenaren, man en vrouw, moeten dan beslissen wat of er met het dier gebeuren gaat. Die beslissing wordt genomen, maar kan niet direct uitgevoerd worden. Resultaat is dat het dier tijdelijk bij de dierenarts blijft. Die heeft alleen geen capaciteit voor een overleden dier van dat formaat. Het dier wordt voor over de nacht op een brancard van de dierenarts in een aparte ruimte met airconditioning gelegd. Wat er daarna met het dier gaat gebeuren, daar willen de eigenaren nog een nacht over slapen.
De andere dag krijgen we de opdracht het dier naar het huisadres van de eigenaren te brengen. Die willen als familie toch nog afscheid nemen van het dier.
Wij weer naar de dierenarts. Daar laden we het dier, nu dik ingepakt in plastic, weer op onze brancard. Weer de bus in en naar de eigenaren. Daar leggen we samen met de eigenaren het dier op z’n vaste plekje in de woonkamer op een kleed. Plastic er grotendeels af, alleen het achterdeel van de hond blijft ingepakt wegens de hygiëne. Eigenaren vertellen dat het dier die middag door een dierenuitvaartondernemer wordt opgehaald voor het laatste afscheid.
Wij zijn er nu mee klaar en kunnen naar de volgende melding.

6.3. De zieke zwaan die er niet was
Die volgende melding gaat over een zwaan in een dorp in de andere regio. We hebben vandaag beide regio’s. Er was een vermoeden van vogelgriep. We krijgen het adres met de opmerking dat de zwaan rechts naast de kerk zou liggen. Goed, we zullen wel zien.
We rijden naar het aangegeven dorp. En er dwars doorheen. Het adres blijkt in een buurtschap er vlakbij te zijn. Buurtschap heeft een eigen kerk en dat zal dan wel de bewuste kerk zijn. Voor de kerk is een parkeerplaats waar de chauffeur de bus neerzet.
Aan de ene kant, links, is een schooltje, aan de andere kant een soort parkje en een soort van pastorie. De instructie is rechts naast de kerk dus inspecteren we dat parkje. Niets. We lopen afzonderlijk om zoveel mogelijk vierkante meters te inspecteren naar achter de kerk. Niets Een stuk achter de kerk beginnen de weilanden. Chauffeur loop tot aan de weilanden en ik loop verder rond de kerk.
Terwijl ik dat doe komt een taxibusje me achterop rijden. Chauffeur van de taxi doet het raampje open en vraagt of ik de zwaan zoek. Een collega van hem had het die op de parkeerplaats gezien. Ik bedank de chauffeur en loop door naar de parkeerplaats. Hele parkeerplaats over. Niets.
Mijn eigen chauffeur komt op me toe. Had ook niets gevonden. Een vrouw op een fiets komt langs en stapt af. Vraagt naar de zwaan. Zij had het dier op de speelplaats van het schooltje gezien.
Wij naar het schooltje. Chauffeur linksom, ik rechtsom. Niets te vinden. Dan geven we het op. We vermoeden dat het dier geen vogelgriep had maar was aangereden. Op eigen kracht er weer bovenop gekomen en aan z’n stutten getrokken.
We gaan weer terug naar huis, via een snellader want de prik begon al weer aardig laag te worden.

6.4. De dode gans die er wél was
We zijn net een twintig minuten thuis als de volgende melding binnenkomt. Op nagenoeg hetzelfde adres (de buurman) als dat van de zwaan zou een dode gans of eend liggen. Ook hier het vermoeden van vogelgriep.
Wij weer in de bus en op naar de gans of eend. De bus weer neerzetten op een vrij plekje. Het is nu wat drukker op de parkeerplaats. Het is zondag dus misschien is er een dienst aan de gang. Als we uitstappen komen twee jongetjes van een jaar acht à negen op ons toe. Zij zijn schijnbaar de melders. In iedere geval nemen ze ons mee naar een stenen muurtje dat de begrenzing vormt tussen parkeerplaats en grasveld. Achter het muurtje ligt een dode gans. Een gewone grijze. Naast de gans een kartonnen doos met opschrift “Niet aankomen: vogelgriep. Dierenambulance is gewaarschuwd”.
Met handschoenen aan bekijk ik het dier. Open wond aan de vleugel. Ik betwijfel of het vogelgriep is, maar weten doe je het nooit. Ik pak het dier in in een plastic zak die we al meegenomen hadden. We praten nog even met de jongens. Natuurlijk prijzen we ze voor hun handelen en omdat ze zo goed gewacht hadden.
Dan vertrekken we naar het asiel. Vogel in de vriezer en klaar. Wel een kaartje er op dat het dier bij eerste gelegenheid naar de kadaverbak kan.
Toch maar weer de bus aan de lader gehangen, de laatste keer was ‘ie niet helemaal vol gekomen en naar de laatste melding heen was het toch weer vijftig kilometer, dan goed twintig naar het asiel en weer goed vijfentwintig naar huis is samen bijna honderd kilometer. Bij een vol bereik van driehonderd is dat toch een aardige hap.

7. Nightrider
Tv-serie met David Hasselhoff en “KITT”
7.1. Asielzoekende hond
Over de nacht, zo rond drie uur een melding van de politie. In een AZC net buiten onze regio was een hond komen aanlopen. De dierenambulance voor deze regio rijdt niet over de nacht. De politie weet dat wij wel rijden en zo werden wij opgetrommeld.
Chauffeur komt me ophalen en samen rijden we richting AZC. Het is een groot complex en ze hadden de poort al voor ons opengezet. We rijden dus door, in het donker die hele poort niet gezien, en komen op de plek waar Domdommetje ons hebben wil. Wat dus niet de juiste is.
Opbellen naar het meegekregen telefoonnummer. “Het dier ligt bij de receptie”. “Mooi. Waar is de receptie”? Zo gaat het even door maar uiteindelijk krijgen we door waar we zijn moeten. We rijden er heen en zetten de bus op de parkeerplaats. En daar is dan ook de receptie.
Binnen zit een mannetje of vijf en de hond, Ik zie er een Ierse Setter in maar het blijkt later een Duitse Staander.
Maakt niet uit, als het dier het zelf maar weet. Dier is netjes verzorgt, bakje water er bij en voldoende aandacht van het aanwezige volk. Het is een lief beest en gaat zonder mankeren met ons mee. We praten even met de aanwezigen. Het blijkt dat ‘ie al eerder aan is komen lopen. We krijgen een telefoonnummer wat ze toen gebruikt hebben, maar helaas op dit onzalige tijdstip geen antwoord geeft. Sommige mensen zijn verstandiger dan wij.
Het dier is gechipt, maar de registratie is niet op orde. Daar kunnen we weinig mee. Normale procedure is dat we het dier naar de nachtopvang van het asiel brengen, maar daar zijn we de nodige tijd aan kwijt. We bellen de centrale. In overleg besluiten we dat het dier met ons mee gaat en bij de chauffeur op haar boerderij over de resterende nacht blijft. Morgen kunnen we dan nader kijken wat we kunnen doen.
De volgende ochtend belt chauffeur het nummer dat we op het AZC gekregen hebben. Dat blijkt de dierenambulance van de regio van het AZC te zijn. Die weten waar het dier thuishoort. Centrale belt naar de eigenaar en in overleg besluiten we het dier naar de eigenaar te brengen.
Dat adres blijkt vrij dicht in de buurt van het AZC te liggen. Een boerderij. Als we er aankomen komen vrouw en drie kinderen aanlopen. Mevrouw is blij dat het dier weer terug is en de kosten worden zonder mankeren gepind. Het blijkt dat het dier sinds kort heeft doorgekregen hoe hij, het is een reu, over het hek kan komen. Daarnaast is het een notoire wegloper. Sommige beesten zijn dat. We krijgen van mevrouw een heel verhaal over de hond. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.
Uiteindelijk nemen we afscheid en gaan door naar de volgende melding.

7.2. Zwemmende duif
Die volgende melding is van een duif die in een sloot ligt te spartelen. Het is ruim vijftig kilometer rijden. We verwachten dat tegen de tijd dat we er zijn die duif allang verzopen is. Maar we gaan er toch maar op af, je weet maar nooit.
De plaats is in de andere regio, we hebben er twee vandaag, helemaal aan het eind. Vandaar dat het zo ver is. We hebben de instructie om van te voren op te bellen, dan zorgt de melder dat zij aanwezig is om de plek aan te wijzen. Er is geen adres op die plaats, alleen een straatnaam en de indicatie dat het bij een sluisje is. We bellen naar de melder en geven de ETA (Estimated Time of Arrival) door.
Als we bij het dorp zijn slaan we de weg in die in de melding genoemd is. Naast de weg, aan de rand van het dorp, is een sloot. Direct als we de straat indraaien zie ik een duif in de berm. Die ziet er niet florissant uit.
Bus aan de kant en we lopen op het dier toe. Die scharrelt richting wallenkant van de sloot. Wij houden afstand om het dier niet op te jagen en wachten op de melder. Die komt nog geen minuut later samen met hond en echtgenoot aanlopen.
Mevrouw had het dier op een ander plekje gezien. Op dat plekje niets, dus het kan haast niet anders dan die eerste duif is het bedoelde slachtoffer. Zo groot is de afstand niet. Ik pak het net uit de bus en geeft het aan de chauffeur. Die loopt op de duif toe. Duif tuimelt de sloot in en daar kan chauffeur de vogel uit het water vissen.
Op de wal bekijken we het dier. Open botbreuk aan de vleugel. Denkelijk een tik van een passerende auto gehad. Open botbreuk aan de vleugel? Daar is niets meer aan te doen. Dat wordt euthanasie. We vertellen dat aan de aanwezigen. Beter dat dan langzaam in de berm of de sloot creperen, is de gezamenlijke conclusie.
Terug in de bus bel ik voor alle zekerheid toch nog even met de opvang. Die bevestigd de conclusie. Dan de coördinator, die moet beslissen waar we de euthanasie kunnen laten uitvoeren. Coördinator zou terugbellen.
Op dat moment komt alweer de volgende melding binnen.

7.3. Dubbele dode kat.
Die volgende melding gaat over een dode kat, vermoedelijk aangereden, in een dorp vlakbij onze huidige positie. Eerst maar die dode kat ophalen en dan naar de euthanasie. Anders blijf je heen en weer karren en de batterij van de elektrieke bus is niet onuitputtelijk.
We rijden naar het opgegeven adres. Vlak voor we het bewuste dorp inrijden ziet chauffeur een dode kat in de berm liggen. Een zwart met witte. We besluiten dat dier ook maar op te halen als we op de terugweg zijn.
Het dier van de melding, een grijze kat, zou in de berm bij het opgegeven adres liggen. Als we er langs rijden zien we in eerste instantie niets. Chauffeur zet de bus neer op een soortement parkeerplaatsje naast het opgegeven adres.
Ik bel de melder. Die zegt dat ze naar buiten komt. We lopen in de richting van het adres en daar komt inderdaad de melder naar buiten. Aan de overkant, dat moet ‘ie liggen. We steken over en twee bomen verder ligt daar een dode grijze kat. Inderdaad aangereden gezien de verwondingen.
Terug in de bus controleren we of er een chip aanwezig is. Geen chip. Die kan naar de vriezer in het asiel. Foto gemaakt en de rest van de administratie gedaan. Dan via dezelfde weg weer terug naar de hoofdweg.
Toen de chauffeur de andere kat zag heb ik het hectometernummer genoteerd. Dat kwam van pas. Honderd meter na dat nummer ligt nog steeds de zwart-witte in de berm. Een kitten nog, zeer ernstig verwond en gelukkig overleden. Met zo’n wond is dat maar beter. Chipcontrole, ook hier geen chip. Daarmee zijn onze beide bakjes vol.
Dan naar het adres voor de euthanasie van de duif. Gezien de methode, doekje met ether in een plastic zak, kan deze terug naar de natuur. Vandaar naar het asiel om de twee dode katten weg te brengen.
Terug naar huis. Voor de rest geen meldingen meer gehad.