4.5. Hondse rit
Even later, weer een melding. Dit keer in onze regio. Over een loslopende hond. Melder bleef er bij en had verzocht op te bellen als we vijf minuten te gaan hadden. Dan zou hij naar de afgesproken plaats gaan.
Die afgesproken plaats is in het stadje aan onze kant van de rivier. Via de polder is dat korter. Vijf minuten voor ETA bel ik, in mijn functie als bijrijder, naar de melder. Die geeft direct antwoord. De eigenaar van de hond was op zoek gegaan naar het beest, beide heren hadden elkaar getroffen en onze inzet was niet meer nodig. Jammer dat dit niet doorgepraaid is naar de centrale, dat had weer de nodige kilometers gescheeld.
Maar de eerstvolgende zijweg gooit de chauffeur de bus in de rondte en we gaan weer op huis aan. Korte inzet dit keer

5. Het spoor bijster
Gezegde: verdwaald, in de war.
5.1. Kat aan de dijk
En daar gaan we weer. Net voor de koffie komt de eerste melding door. Het is al een oude, van gisteravond. Centrale vond het niet nodig om daar ‘s avonds laat nog voor te gaan rijden. Het betreft dan ook een aangereden kat die dood op de dijk bij een lantaarnpaal zou liggen.
Vrij uitgebreide navigatiemerken zijn meegegeven. Een huisnummer aan die dijk, en nog wat andere informatie. Chauffeur komt me ophalen, ik ben tegenwoordig bijrijder, en samen gaan we richting melding.
Het is in een dijkdorp in de andere regio dat ligt aan een kleinere rivier. We zijn daar eerder geweest voor een vergelijkbare melding (1.1: Straatkat). Als we aan komen rijden blijkt het op vrijwel exact dezelfde plek te zijn als die melding. Alleen dit keer zien we vanuit de bus niets wat op een dode kat lijkt.
Chauffeur zet de bus op nagenoeg hetzelfde plekje neer als de vorige keer en net als die keer beginnen we de zoektocht. Eerst over de brug, één van de navigatiemerken en de meest in het oog springende. Dan teruglopen tot aan het vermelde huisnummer. Eerst de ene kant van de straat en dan aan de andere.
En daar precies zoals vermeld, ligt daar een dode kat. Kleur klopt, lantaarnpaal klopt, fietspad klopt en huisnummer klopt. Het enige dat niet helemaal klopt is de brug. Chiplezer erop, geen chip. Dan fotootje maken, kat in het meegebrachte bakje en terug naar de bus.
Kat administreren en naar het asiel in de vriezer, zoals alle ongechipte katten. En dan terug naar huis. Bij mij thuis drinken we bij mij een verlate bak koffie en ik laat delen van mijn modelspoortje zien, een hobby die ik er op na houd als ik niet met de dierenambulance bezig ben.

5.2. Garagekat
Vroeg in de middag komt de volgende melding binnen. Een kat is een parkeergarage binnengelopen en zit daar zielig te doen. Beest zit er al een tijdje, één van de getuigen heeft het over een week, en wordt af en toe gevoerd door gebruikers van de parkeergarage. Een andere getuige heeft het over een schrokhals. Denkelijk heeft het dier een gezonde trek.
Ons wordt gevraagd om het dier te vangen. Oké, we kunnen allicht een poging wagen. Als we er zijn moeten we even een belletje geven, dan doet de melder de deur voor ons open. Chauffeur haalt me weer op en samen rijden we richting garage. Het is in een stadje in de andere regio. Net een paar kilometer onderweg komt de volgende melding door.

5.3. Sluiskat
Die melding betreft een gewonde kat bij een sluis onder een brug naar de grote polder. Die brug is de grens van ons gebied. De vraag is dan ook of het beest voor ons is of voor een andere dierenambulance uit de polder. In overleg met de centrale komen we er niet direct uit. Voor alle zekerheid toch maar direct naar de kat bij de sluis gegaan. Als we er zijn zien we wel hoe de vlag erbij staat.
Als we bij de brug over de sluis aankomen blijkt het inderdaad op de andere kant te zijn. Maar ja, we zijn er nou toch. Bus neergezet bij een bushalte (OV-bus kan er nog bij), flitsers aan en zoeken maar. Het is een soortement verkeersplein met op- en afritten met onderaan een rotonde. We kijken bij de rotonde en lopen dan naar het veldje binnen de lus van de afrit.
Op dat moment stopt een auto. Mijnheer vraagt of we een gewonde kat zoeken. Ja, die zoeken we. Hij had het dier gezien aan de andere kant van de afrit, tussen de oprit en de afrit in. We bedanken mijnheer en gaan verder zoeken. En inderdaad, precies waar mijnheer had uitgeduid, daar zit een kat.
Chauffeur loopt om en ik benader het dier van de andere kant. Insluiten van twee kanten, een derde kant is geblokkeerd door een hekwerk en de vierde is de afrit. Langzaam en voorzichtig lopen we op het dier toe maar voor we ook maar enigszins in de buurt komen schiet het dier langs het hek naar de grote weg, steekt de weg over en verdwijnt in het bos aan de overkant.
Die vinden we nooit meer. Bovendien kon het dier ondanks de mogelijke verwonding nog aardig vaart maken. Denkelijk is die verwonding niet zo ernstig dat het dier er serieus door gehinderd wordt.
We gaan terug naar de bus en vertrekken wederom richting garage.

5.4. Hinkende gaai
We zijn nog maar net onderweg naar de garage, alweer, of we krijgen wéér een nieuwe melding. Dit keer een Vlaamse gaai die mogelijk een gebroken poot heeft. Gewonde dieren gaan voor dus we verleggen de route naar de gaai. De eerste kilometers tot aan de grote stad is dat overigens in dezelfde richting.
We rijden op de grote provinciale weg tussen stad en grote stad of er komt een melding binnen met een nog hogere prioriteit. Nabij de stad is een zwaan aangereden door een trein. Het dier zit gewond op het spoor en de bevoegde autoriteiten zullen het dier veiligstellen en afleveren bij een nabijgelegen huis aan een oud dijkje. We krijgen het huisnummer door.

5.5. Spoorzwaan
We moeten op de provinciale weg doorrijden tot de grote stad en pas daar kunnen we keren en via dezelfde weg weer terug naar de stad. Adres is hetzelfde als die van melding 29.5 Ontvleugelde zwaan in boek 5 “Prikkelingen”.
Als we aankomen is er verder niets te zien. Maar het dier zou afgeleverd zijn dus we bellen aan. Mijnheer die aan de deur komt weet van niets. Samen met mijnheer kijken we in de stallen en bijgebouwen, misschien heeft de autoriteit het dier daar neergelegd zonder de bewoner te waarschuwen, je weet maar nooit.
Als we daar mee bezig zijn ziet chauffeur dat de treinen, het spoor ligt goed honderd meter verderop, wel érg langzaam rijden. Als we wat beter kijken zien we op de spoordijk een man met een reflecterende jas. Vast iemand van de autoriteit. Misschien weet die meer.
Ik loop richting spoor, er is daar een tunneltje en een fietspad onder het spoor door, en chauffeur gaat terug naar de bus en komt langzaam rijdend achter me aan. Als dierenambulance bezig met een melding zijn we onder en boven de wet. Je kunt natuurlijk omrijden, maar dat is een flink eind.
Ik ben het eerst bij de man, en inderdaad, hij is van het spoor. De aangereden zwaan zit zestig meter verderop. Vanwege dat dier rijden de treinen langzaam. Chauffeur komt met de bus onder het tunneltje door, het past ruim, een halve meter vrij van de flitsers bovenop.
We moeten wachten tot de treinen kunnen worden stilgelegd. Pas dan, vanwege de veiligheid, mogen we het spoor op om de zwaan te vangen. Het is een drukke doorgaande lijn met intercity’s en stoptreinen dus het duurt even voordat de boel stilligt.
Dan krijgt de man van het spoor via de telefoon bericht dat we er op mogen. Ik loop met een net over het verre spoor om de zwaan heen, chauffeur met een ander net houdt de zwaan aan die kant tegen. Man van het spoor staat op het middengedeelte. De vierde zijde is afgesloten door een hek en een heg.
De zwaan is alert en ziet ons komen. Hij probeert mijn kant en ik sla met m’n, kleine, net mis en het dier rent klapwiekend naar het volgende portaal. Daar gaat ‘ie bij de mast van de bovenleiding zitten.
Ik houd dit keer die mast tussen mij en de zwaan in, zodat ‘ie mij niet ziet. Als ik achter de paal vandaan kom probeert hij het spoor op te vluchten, maar chauffeur is dicht genoeg bij en pakt hem met het net. Hebbes.
Zwaan uit het net en onder de arm genomen. Dichtstbijzijnde uitgang naar de weg zodat de treinen weer kunnen rijden. Zwaan de bus in en op naar de dichtstbijzijnde opvang, die in de stad. Hooguit een kilometer verderop. Die heeft een groot plakkaat op de deur dat hij tijdelijk geen vogels opneemt in verband met de vogelgriep.
Dan maar naar de opvang in de grote stad. Daar kunnen we wel terecht. Daar bekijkt de beheerder het dier. Bloed aan de snavel. Kan een lichte verwonding zijn, maar ook duiden op inwendig letsel. Dan ligt ‘ie morgen dood in de kooi. Goed. Wij hebben het onze gedaan. Wij kunnen verder naar de Vlaamse gaai.

5.6. Hinkende gaai #2
Ook dat is weer een adres met een verhaal. Op het adres aangekomen moeten we de verharde weg inslaan en dan bij de brievenbussen. Daar zou ‘t wezen.
Wij rijden over de provinciale weg naar het dorp in kwestie. We worden door de navigatie de weg afgestuurd en de ventweg op. Op de ventweg komen we in de buurt van het adres. Daar moet we van de navigatie de bush in. Geen weg aangegeven.
Een weg is er wel. Een verharde. We slaan, indachtig de instructie, die weg in en na een twintigtal meters komen we bij een groepje brievenbussen. Check. Één van de brievenbussen vermeldt het nummer dat we hebben moeten. Nogmaals check. Bus in de berm en wij beginnen met zoeken.
Dan komt een oudere dame op ons toe. Zij had de bus en de flitsers gezien en kwam kijken. Ze wist van de gaai. Mensen uit het Westen hebben een vakantiehuisje iets verderop en die hadden de gaai gevonden, in een doos gedaan en meegenomen. Goed, dan zullen we daar maar eens kijken.
We volgen de instructies van de oude dame en komen aan bij het bewuste vakantiehuisje. De bewoners kwamen al naar buiten en inderdaad, ze hadden de gaai in een doos gedaan met een handdoek eroverheen. We volgen de mensen en achter het huis staat een bankje met daarop de doos met de gaai.
Ik pak het dier er uit en samen bekijken we het. Er lijkt inderdaad wat mis met de linkerpoot al kunnen we zo niet zien in hoeverre het ernstig is. De mensen vertellen hoe ze het dier hebben aangetroffen. Daar bij die brievenbussen zat ‘ie in het gras. Toen ze aan kwamen lopen vloog ‘ie niet op maar kwam zelfs naar de mensen toe alsof ‘ie om hulp vroeg. Goed. Het zal wel. We bedanken de mensen voor de goede zorgen en zeggen dat we hem naar de opvang in de grote stad zullen brengen.
Terug in de bus besluiten we eerst naar de kat in de garage te gaan en dan naar de opvang voor de gaai.

5.7. Garagekat #2
Voordat we onderweg gaan bellen we naar de melder van de garagekat. We krijgen netjes antwoord en wederom het verzoek om op te bellen als we er zijn, dan kunnen ze de deur voor ons openmaken. Goed, doen we.
Bij de garage, het blijkt een ondergrondse parkeergarage voor bezoekers en omwonenden, is er een parkeerplekje voor laden en lossen voor het nabijgelegen voetgangersgebied. Daar zetten we de bus neer. Op zondag en al wat later op de middag, het is al donker geworden, is er geen kip te bekennen en staan we geen boer in ‘t venster.
Ik bel op en de mensen zeggen dat ze onderweg zijn. Wij verzamelen het kattenvanggereedschap, netten, zaklamp, chiplezer en wat dies meer zij. We wachten even en dan komen de mensen aan. We pakken een andere ingang, een trappenhuis in het voetgangersgebied.
De parkeergarage blijkt vrij groot, ruimte voor tientallen auto’s. Zie daar maar eens een kat te vinden. Als het dier zich kenbaar maakt wordt het nog een hele toer om dat beest te pakken, hij kan zich zowat overal verstoppen.
Maar dat blijkt allemaal verloren moeite. Het dier laat zich niet zien. Op de knieën achter alle auto’s langs, zo op zondag is de parkeer grotendeels leeg, schijnen met de zaklamp. Melders hadden er ook één bij zich. Maar niets te zien. Mensen die aankomen praten even en doen suggesties, maar geen spoor van de kat.
We overleggen met de melders, man en vrouw. Beste is dat ze het dier regelmatig op dezelfde plek bijvoeren. Na een paar dagen met een net, mijnheer heeft een visnet beschikbaar, het dier proberen te vangen. Als dat niet lukt dan kan er altijd nog een vangkooi geplaatst worden.
Daarmee nemen we afscheid. We gaan terug naar de bussen en bellen de opvang dat we er alweer aan zitten te komen, ditmaal met een Vlaamse gaai. “Zet maar in één van de couveuses, er zijn er nog een paar vrij”.
Dat doen we. Informatieformulier aan de deur van de couveuse en klaar. Ik stuur een appje naar de aflosser dat het wat later wordt, het is inmiddels na zevenen, chauffeur brengt mij naar huis en gaat dan door voor de aflossing.