Nu de Straat van Hormuz voor de grote koopvaardij op slot zit, verlegt een deel van het scheepvaartverkeer zich naar het Panamakanaal. Rederijen betalen daar miljoenen dollars om voor te mogen kruipen in de rij.

Het kanaal veilt dagelijks drie tot vijf plekken waarmee schepen de wachtrij kunnen overslaan. De startbiedingen liggen tussen de 15.000 en 55.000 dollar. Wat er uiteindelijk voor wordt neergelegd, ligt een orde van grootte hoger.

Het hoogste bedrag tot nu toe is 4,6 miljoen dollar, betaald voor een lege tanker, meldt de NOS. Eerder deze maand ging een containerschip voor ongeveer 4 miljoen dollar door de sluizen. Volgens de Financial Times, op basis van cijfers van Argus Media, brachten de augustusveilingen zestien keer zoveel op als in dezelfde periode vorig jaar. Voor de crisis wisselden plekken van eigenaar voor 135.000 tot 140.000 dollar.

De rekensom erachter is nuchter: wachten kost meer. Half augustus lagen er meer dan honderd schepen voor het kanaal, met wachttijden die opliepen tot tien dagen. Voor een schip met bederfelijke lading of een strak vaarschema is een miljoenenbod dan geen prestigekwestie maar een kostenpost die zichzelf terugverdient.

Het kanaal kan bovendien minder schepen aan dan normaal. De Panamese autoriteiten brachten het maximum terug van 36 naar 34 schepen per dag, omdat het waterpeil in het Gatunmeer daalt: dertig centimeter lager dan een maand eerder. Elke schutting kost zoet water, en minder regen betekent een lager peil.

Ongeveer 6 procent van de wereldwijde zeehandel gaat door het Panamakanaal. Voor Panama zelf is het kanaal geen detail: het land haalt er meer dan 20 procent van de staatsinkomsten uit. De recordveilingen zijn daarmee een meevaller binnen een crisis die het land tegelijk raakt.

Voor Europese verladers komt de omweg boven op een jaar waarin de aanvoerroutes toch al schoven. De Europese Unie besloot dit voorjaar geen Russische energie meer te importeren, waardoor olie en gas al over andere zeeroutes moesten komen.

Het Panamakanaal ging in 1914 open om reistijd te besparen. Ruim honderd jaar later is die tijdwinst zelf het product dat per opbod wordt verkocht.