30.3: Zwaantje zonder ringen
Laat in de middag komt er weer een app binnen. In een dorp in de andere regio is een gewonde zwaan gesignaleerd. Omdat we de beide regio’s hebben, het tekort aan vrijwilligers is nog niet helemaal opgelost, is dat een spekkie voor ons bekkie.
Het dorp ligt zo ver aan de andere kant dat ik in eerste instantie twijfel of het wel voor ons is. Maar het valt nog net onder een gemeente van onze gebied. Ook de centrale had het al gecontroleerd. Ik haal bijrijder weer op van huis en we gaan welgemoed naar de zwaan. Positieaanduiding is niet je dat: Bij een bepaald huisnummer een pad inslaan en dan volgen tot de wetering. Daar zou ‘ie zitten. Meestal wordt dat soort aanduidingen een stuk duidelijker als je er eenmaal bent. We zullen wel zien.
Diep in het buitengebied vinden we het huisnummer. En inderdaad loopt er een pad en is er een wetering. Maar het is inmiddels donker geworden, dat gebeurt nou eenmaal vroeg op de langste dag. Maar de meeste vogels zijn met donker te rusten. Dus misschien vinden we dat beest in een weiland of zo.
Met de dikke zaklamp lopen we het pad af, dat rond een ruig gebiedje loopt. Als we weer bijna op de weg zijn keren we om en lopen over het schouwpad langs de wetering weer terug. Schijnend met de zaklamp over de aanpalende weilanden in de hoop een zwaan te ontdekken. Geen zwaan te bekennen.
Weer terug op de weg kijken we nog even naar de andere kant, weilanden met het verlengde van die wetering er tussendoor. Voor zover onze, vrij sterke, zaklamp kan schijnen is er niets te bekennen. Voor niks gereden.
Tegen de tijd dat we weer terug zijn op het honk is het tijd voor de aflossing. We bellen de aflosser en vragen of we een kwartiertje eerder kunnen komen. Dat is geen probleem. Daarmee gaan we onderweg richting aflosser.

30.4: Late meeuw
Onderweg naar de aflossing, kort voor de grote stad, komt de centrale weer over de telefoon. In de stad heeft een echtpaar dat de hond aan het uitlaten was een gewonde meeuw gevonden. Flink levendig maar met een kapotte vleugel. “Flink levendig” sluit vogelgriep uit, daarmee hebben we in een tijd van ophokplicht en rijverboden (gelden overigens niet voor ons als dierenambulance) een goede kans om het dier bij een opvang af te leveren.
We zetten het nieuwe adres in de navigatie, soms is stembesturing best handig, en rijden verder richting meeuw. Het adres is aan een smal straatje aan de rand van de binnenstad. Geen parkeerplek beschikbaar, maar de gemeente is bezig wat stukjes groen aan te leggen. Nog niet ingezaaid, alleen tuinaarde, zo te zien. Dan daar maar. Andere optie is de hele straat blokkeren.
Er is geen bel, dan maar een dreun op de deur. We hadden van te voren opgebeld dus ze weten dat we komen. Na wat gestommel gaat de deur open en komt het echtpaar te voorschijn. Mijnheer met een verhuisdoos met daarin de meeuw.
Doos open en kijken. Inderdaad is het beest behoorlijk vief. Gewond aan een vleugel klopt ook, die kan naar de opvang in de grote stad. Terug in de bus overleggen we. Kortste is eerst de aflosser ophalen, dan met ons drieën de meeuw wegbrengen, dan de bijrijder afzetten en vervolgens naar mijn huis voor de overdracht.
Zo gezegd zo gedaan. Samen met de aflosser naar de opvang. Vanwege de vogelgriep komt de beheerder eerst naar de bus toe om de vogel te inspecteren, wij kunnen ook een misinterpretatie maken. Maar beheerder is akkoord en neemt de vogel mee de opvang in.
Dan de bijrijder bij haar huis afzetten en vervolgens de overdracht. Ietsje na achten ben ik thuis.

30.5: Zwaan op ijs #1
Het is kerst en de koude heeft ingezet. De eerste schaatsers zakken door het natuurijs en ik krijg een melding over een zwaan die zou zijn vastgevroren. De eerste van het jaar. Plaats van handeling een vakantiepark ten noorden van de stad, vlakbij de grote polder.
Ik krijg van centrale via de telefoon instructies over hoe te rijden, want in eerste instantie snap ik er geen hout van. Maar dat lost zich vanzelf op als ik naderbij kom. De wegen zijn onlangs, sinds een jaar of twee, in hoge mate heringericht en ik had de oude situatie nog in de kop.
Als ik het terrein op rijd, het is niet alleen een vakantiepark maar er zijn nog andere gebruikers zoals een roeivereniging, ga ik eerst kijken of ik het zo kan vinden. Niet dus. Dan maar vragen bij de receptie. Juffertje is druk aan het telefoneren, maar als ze daarna tijd heeft blijkt ze niet bekend met de zwaan. Maar ik kan doorrijden naar de slagboom, dan doet zij die op afstand voor me open en kan ik verder zoeken.
Mooi. Ik rijd door naar de slagboom en die gaat netjes voor me open. Ik rijd door tot de eerste splitsing en wat ziet mijn oog: een zwaan die patsboem op het ijs zit. Dat moet hem wezen. Ik zet de bus neer bij één van de huisjes en ga met de lange stok richting zwaan. Lange stok is te kort. Grom. Receptie opgebeld. Die zou iemand sturen. Oké, dan wachten we even.
Een paar minuten later komt er een bus aanrijden met een gezinnetje erin. Het mannelijke gedeelte blijkt de werknemer te zijn die over vastzittende zwanen gaat. Vrouw en kind waren mee voor de gezelligheid.
Mijnheer weet te vertellen dat de zwaan al een bekende is. Eerder die ochtend was hij daar ook al geweest en toen zat ‘ie op een ander plekje. Mijnheer had de zwaan toen een beetje opgepord waarna de zwaan een stukje ging verkassen. Maar het beest zat prima zo.
Een Engelstalige toeriste kwam ook even kijken en gezamenlijk, mijnheer en ik, konden toen uitleggen dat zwanen dit wel vaker doen. Soms vriezen ze dan inderdaad vast en moeten dan losgemaakt worden, maar deze had daar nog geen last van.
Op mijn verzoek licht mijnheer de receptie zodat die ook weet dat de zwaan bij huisje nummer zoveel gewoon zit uit te rusten en geen hulp nodig heeft. Ik geef hetzelfde door naar de centrale zodat ook die weet wat er aan de hand is zodat we niet nog een keer voor die zwaan hoeven op te draven. Ik kan weer op huis aan.