30.3: Zwaantje zonder ringen
Laat in de middag komt er weer een app binnen. In een dorp in de andere regio is een gewonde zwaan gesignaleerd. Omdat we de beide regio’s hebben, het tekort aan vrijwilligers is nog niet helemaal opgelost, is dat een spekkie voor ons bekkie.
Het dorp ligt zo ver aan de andere kant dat ik in eerste instantie twijfel of het wel voor ons is. Maar het valt nog net onder een gemeente van onze gebied. Ook de centrale had het al gecontroleerd. Ik haal bijrijder weer op van huis en we gaan welgemoed naar de zwaan. Positieaanduiding is niet je dat: Bij een bepaald huisnummer een pad inslaan en dan volgen tot de wetering. Daar zou ‘ie zitten. Meestal wordt dat soort aanduidingen een stuk duidelijker als je er eenmaal bent. We zullen wel zien.
Diep in het buitengebied vinden we het huisnummer. En inderdaad loopt er een pad en is er een wetering. Maar het is inmiddels donker geworden, dat gebeurt nou eenmaal vroeg op de langste dag. Maar de meeste vogels zijn met donker te rusten. Dus misschien vinden we dat beest in een weiland of zo.
Met de dikke zaklamp lopen we het pad af, dat rond een ruig gebiedje loopt. Als we weer bijna op de weg zijn keren we om en lopen over het schouwpad langs de wetering weer terug. Schijnend met de zaklamp over de aanpalende weilanden in de hoop een zwaan te ontdekken. Geen zwaan te bekennen.
Weer terug op de weg kijken we nog even naar de andere kant, weilanden met het verlengde van die wetering er tussendoor. Voor zover onze, vrij sterke, zaklamp kan schijnen is er niets te bekennen. Voor niks gereden.
Tegen de tijd dat we weer terug zijn op het honk is het tijd voor de aflossing. We bellen de aflosser en vragen of we een kwartiertje eerder kunnen komen. Dat is geen probleem. Daarmee gaan we onderweg richting aflosser.

30.4: Late meeuw
Onderweg naar de aflossing, kort voor de grote stad, komt de centrale weer over de telefoon. In de stad heeft een echtpaar dat de hond aan het uitlaten was een gewonde meeuw gevonden. Flink levendig maar met een kapotte vleugel. “Flink levendig” sluit vogelgriep uit, daarmee hebben we in een tijd van ophokplicht en rijverboden (gelden overigens niet voor ons als dierenambulance) een goede kans om het dier bij een opvang af te leveren.
We zetten het nieuwe adres in de navigatie, soms is stembesturing best handig, en rijden verder richting meeuw. Het adres is aan een smal straatje aan de rand van de binnenstad. Geen parkeerplek beschikbaar, maar de gemeente is bezig wat stukjes groen aan te leggen. Nog niet ingezaaid, alleen tuinaarde, zo te zien. Dan daar maar. Andere optie is de hele straat blokkeren.
Er is geen bel, dan maar een dreun op de deur. We hadden van te voren opgebeld dus ze weten dat we komen. Na wat gestommel gaat de deur open en komt het echtpaar te voorschijn. Mijnheer met een verhuisdoos met daarin de meeuw.
Doos open en kijken. Inderdaad is het beest behoorlijk vief. Gewond aan een vleugel klopt ook, die kan naar de opvang in de grote stad. Terug in de bus overleggen we. Kortste is eerst de aflosser ophalen, dan met ons drieën de meeuw wegbrengen, dan de bijrijder afzetten en vervolgens naar mijn huis voor de overdracht.
Zo gezegd zo gedaan. Samen met de aflosser naar de opvang. Vanwege de vogelgriep komt de beheerder eerst naar de bus toe om de vogel te inspecteren, wij kunnen ook een misinterpretatie maken. Maar beheerder is akkoord en neemt de vogel mee de opvang in.
Dan de bijrijder bij haar huis afzetten en vervolgens de overdracht. Ietsje na achten ben ik thuis.

30.5: Zwaan op ijs #1
Het is kerst en de koude heeft ingezet. De eerste schaatsers zakken door het natuurijs en ik krijg een melding over een zwaan die zou zijn vastgevroren. De eerste van het jaar. Plaats van handeling een vakantiepark ten noorden van de stad, vlakbij de grote polder.
Ik krijg van centrale via de telefoon instructies over hoe te rijden, want in eerste instantie snap ik er geen hout van. Maar dat lost zich vanzelf op als ik naderbij kom. De wegen zijn onlangs, sinds een jaar of twee, in hoge mate heringericht en ik had de oude situatie nog in de kop.
Als ik het terrein op rijd, het is niet alleen een vakantiepark maar er zijn nog andere gebruikers zoals een roeivereniging, ga ik eerst kijken of ik het zo kan vinden. Niet dus. Dan maar vragen bij de receptie. Juffertje is druk aan het telefoneren, maar als ze daarna tijd heeft blijkt ze niet bekend met de zwaan. Maar ik kan doorrijden naar de slagboom, dan doet zij die op afstand voor me open en kan ik verder zoeken.
Mooi. Ik rijd door naar de slagboom en die gaat netjes voor me open. Ik rijd door tot de eerste splitsing en wat ziet mijn oog: een zwaan die patsboem op het ijs zit. Dat moet hem wezen. Ik zet de bus neer bij één van de huisjes en ga met de lange stok richting zwaan. Lange stok is te kort. Grom. Receptie opgebeld. Die zou iemand sturen. Oké, dan wachten we even.
Een paar minuten later komt er een bus aanrijden met een gezinnetje erin. Het mannelijke gedeelte blijkt de werknemer te zijn die over vastzittende zwanen gaat. Vrouw en kind waren mee voor de gezelligheid.
Mijnheer weet te vertellen dat de zwaan al een bekende is. Eerder die ochtend was hij daar ook al geweest en toen zat ‘ie op een ander plekje. Mijnheer had de zwaan toen een beetje opgepord waarna de zwaan een stukje ging verkassen. Maar het beest zat prima zo.
Een Engelstalige toeriste kwam ook even kijken en gezamenlijk, mijnheer en ik, konden toen uitleggen dat zwanen dit wel vaker doen. Soms vriezen ze dan inderdaad vast en moeten dan losgemaakt worden, maar deze had daar nog geen last van.
Op mijn verzoek licht mijnheer de receptie zodat die ook weet dat de zwaan bij huisje nummer zoveel gewoon zit uit te rusten en geen hulp nodig heeft. Ik geef hetzelfde door naar de centrale zodat ook die weet wat er aan de hand is zodat we niet nog een keer voor die zwaan hoeven op te draven. Ik kan weer op huis aan.

30.6: Zwaan op balkon
Vrij laat in de middag, het begint al te schemeren, komt de volgende melding binnen. In de stad is op een flatgebouw een zwaan tegen een ruit gevlogen en op het balkon geland. Melder is een beetje huiverig voor zo’n groot beest.
Als ik arriveer bij de flat bel ik aan. Deur gaat onmiddellijk open. Ik loop de trap op, liften zijn beneden mijn waardigheid. Één dek hoger kijk ik even waar ik moet zijn. De bordjes hangen op een voor mij niet geheel logische plaats, maar dat zal vast aan mij liggen. Tegelijk word ik aangeroepen: “hiero”. Mevrouw kwam me al ophalen.
Ik loop achter mevrouw aan, de eerste woning is het, en binnen zie ik een man met reflecterende jas die op de grond zit met een zwaan half onder hem. Zwaan gewikkeld in een deken. Een beetje eigenaardige aanblik, maar daar is vast een goede reden voor.
Ik had een grote bak meegenomen om de zwaan in te doen. De man vraagt direct of ik geen zak bij me heb. Die ligt in de bus. De zak is officieel een zwaanszak, een stuk zeildoek in een bepaalde vorm genaaid waarin een zwaan veilig vervoerd kan worden. De diverse mensen hebben daar diverse ideeën over. De één vindt zo’n zwaanszak prachtig, de tweede vind dat je een zwaan in een laken moet vervoeren en ikzelf gebruik liever een bak.
Maar de zwaan zit nu al opgesloten in een deken, dus de bak is niet nodig. Ik neem de zwaan over en mijnheer staat met veel moeite op. Slapende benen, hij zat al een tijdje in dezelfde houding. Mijnheer is een bekende van mevrouw de melder en heeft ook een tijdje op de dierenambulance gereden. Hij is nu vrijwilliger voor de opvang van schildpadden. Hij kan en mag die dieren tijdelijk opvangen en ze naar een reguliere opvang brengen.
Ik inspecteer de vleugels van de zwaan en zie geen beschadigingen. Ik heb daarmee het sterke vermoeden dat het dier alleen maar geen ruimte had op dat balkonnetje. Mevrouw, mijnheer en ik overleggen even en de conclusie is dat we de zwaan bij het sloot naast de flat zullen uitzetten. Daar zit een hele familie, een ouderpaar met vier jongen. Mogelijk is dit één van de jongen.
Ik neem de zwaan onder de arm, nog steeds in de deken, mevrouw houdt de deur open en mijnheer komt erachteraan met de bak. Één trappetje naar beneden, halletje door en dan richting sloot. Bij de sloot zet ik de zwaan in het gras en haal de deken weg. Zwaan staat op en waggelt naar het water en laat zich daar kalmpjes inglijden. Vervolgens gaat ‘ie om z’n familie roepen, maar die zitten waarschijnlijk net even te ver weg. Maar dat komt morgen wel in orde. Het beest mankeert in ieder geval niets.
Mijnheer neemt de deken van me over en gedrieën lopen we weer terug. Mevrouw gaat de flat weer in en mijnheer en ik praten nog even over dierenambulances en schildpadden. Dan nemen we afscheid en ik rijd terug naar huis.

30.7: Haas voor de auto
‘s Avonds, even na achten, gaat de telefoon. Iemand heeft een haas aangereden, heeft het dier opgeraapt en is verder naar huis gereden en heeft daar de dierenambulance gebeld.
Da’s makkelijk, het dier is al zeker gesteld. Ik zag mezelf al met een zaklamp door de weilanden in het donker rondbanjeren, op zoek naar een weggelopen haas.
Het is voor mij aan de andere kant van de stad, in een klein dorpje dat voornamelijk uit boerderijen bestaat. Het is voor mij veertig minuten rijden.
Als ik aankom blijkt het een vrijstaande boerderij te zijn. Ik draai de oprit op en zit nog even te kijken of dit wel het juiste adres is. Soms is het met die achtervoegsels op de huisnummers niet altijd even duidelijk.
Maar een jochie van een jaar of zes komt de deur uit en als ik uitstap vraag ik of ze een haas hebben. Dat hebben ze. Ik zit goed. Als ik het hekje door loop komen mevrouw en mijnheer ook naar buiten. Mijnheer met een doos in de handen. In de doos de haas. Hazen zijn erg gevoelig voor stress en het beest duikt dan ook helemaal in elkaar als ik de doos open doe. Ik bekijk hem vlug en zie geen opvallende schade. Ik vermoed dat het dier voornamelijk geschrokken is en verder weinig mankeert. Zeker weet ik dat natuurlijk niet.
Mijnheer vraagt hoe het zit met de schade aan de auto in verband met de verzekering. Daar heb ik geen idee van, zelf heb ik nog nooit zoiets bij de kop gehad. Maar het gaat erom of wij zoiets noteren zodat mijnheer daar eventueel gebruik van kan maken als bewijslast. Mijnheer is overduidelijk meer bezorgd over zijn auto dan over de haas. Ik zeg dat ik rapport zal opmaken, dat is standaard, en dat als de verzekering komt informeren ze dat rapport mogen hebben. Daar zit verder geen geheimhouding of zoiets op. Geen idee of het werkelijk zo werkt, maar ik kan me niet voorstellen dat ze op het asiel daar moeilijk over gaan lopen doen. Maar mijnheer is tevreden met de uitleg.
Mevrouw vraagt dan naar de haas, zij heeft duidelijk meer met de haas dan met de auto. Ik zeg dat ik geen ongerechtigheid zie maar dat ik hem uit voorzorg naar de opvang in de grote stad zou brengen. Ze kende de opvang van naam. Ik doe de haas in de grote bak en zet hem in de bus. Mensen lopen even mee en kijken nieuwsgierig naar de inventaris. Dan nemen we afscheid en ik bel eerst naar de nachttelefoon van de opvang om te melden dat ik er met een aangereden haas zit aan te komen. dan rijd ik achteruit de weg op en verder naar de opvang.
Bij de opvang komt de beheerder naar buiten. Hij gaat me voor naar de quarantaineschuur en daar haalt hij het dier uit de bak. Ook hij ziet geen opvallende schade, maar weet wel dat het dier ergens pijn heeft. Dat zie ik dan weer niet, maar ja, beheerder heeft een schuif meer ervaring dan ik.
Ik ga terug naar de bus, meld me af bij de centrale en doe de administratie. Dan ga ik op huis aan. Even na tienen ben ik weer thuis.

30.8: Zwaan op ijs #2
De volgende ochtend doen we de buswissel. Gisteren was tweede kerstdag en ik had de nachtdienst van de collega overgenomen zodat hij een rustige kerstavond zou hebben. Als ik naar de bus loop, die staat sinds gisteravond aan de laadpaal, gaat de telefoon. Centrale. In een sloot naast één van de uitvalswegen van de stad zit een zwaan op het ijs. Vastgevroren volgens de melder.
Al lopende krijg ik instructies van centrale hoe er heen te rijden. Het is vlakbij het huisadres van mijn aflosser. Ik zeg tegen centrale dat ik eerst collega ga ophalen en dat we dan samen naar die zwaan gaan kijken. Dat is akkoord.
Bij de collega aangekomen stap ik uit, loop naar de voordeur en bel aan. Tegelijk komt collega via de andere kant van het huis naar de auto. We stappen in en gaan gezamenlijk naar de vermoedelijk positie van de zwaan. Aan de ene kant van de sloot is de, vrij drukke, uitvalsweg aan de andere kant een fietspad.
Als dierenambulance zijn we onder en boven de wet dus gaan we proberen via het fietspad het beest te benaderen. Bij de eerste gelegenheid is een houten bruggetje waar ik met de tweeduizend kilo zware bus niet overheen wil. We rijden dus verder. Dan zegt collega: “daar zit ’ie”. Net op die plek is een vrij brede berm tussen twee bomen. Ik gooi de flitsers aan stamp op de rem en schiet de berm in. Daar staan we, vlakbij de zwaan.
Ik pak de lange, telescopische, stok uit de bus en laat de collega, hij is nieuw, zien hoe dat hebbeding werkt. Hij neemt de stok over en schuift hem gedeeltelijk uit. Talud af naar de sloot terwijl ik collega bij de jas houd. Het talud is bevroren en glad. Collega port met de stok naar de zwaan, het beest staat verontwaardigd op en waggelt een stukje verder. Die zat dus niet vast.
Dan gaan we verder met de aflossing. Ik rijd naar huis en daar neemt collega het over.

En dat was dan alweer het laatste verhaaltje van deze serie. Het bijbehorende boek (Prikkelingen) ligt nu bij de correctrice (a.k.a. @Mamsie). Met een paar weken zal het wel uitkomen.

@Emmo: