14. Transitie
14.1. Hoe een gans een schaap wordt
Ik zit net aan m’n eerste bak koffie van de dag als de telefoon gaat. De eerste melding. Die gaat over drie dode ganzen. Drie tegelijk? Dan denk je direct aan ziekte, vogelgriep of botulisme. Het is de laatste paar weken vrij warm geweest en dan kunnen ziektes als botulisme vlot de kop opsteken. Vogelgriep is altijd een mogelijkheid, tegenwoordig.
Ik wordt weer opgehaald en samen gaan we naar het meldadres. Het is in de stad, vlakbij het huisadres van één van de collega’s. De dieren zouden nog in het water drijven. Oké. Dan is het natuurlijk altijd nog de vraag of we er bij kunnen komen.
Als we de bus voor het huis parkeren, even met twee wieltjes op de stoep, mag niet maar ‘t moet maar, komt de melder al naar buiten. Hij gaat ons voor via een doorgang naar de sloot achter de huizen. Een brede sloot met aan weerszijden publiek gras.
Een van de dieren drijft middenop en langs de kant drijven nog een paar het enige wat zichtbaar is zijn de bolle buiken. Ik sla het net op de dichtstbijzijnde en trek het naar me toe. Flink zwaar dat beest. Als het gedeeltelijk omdraait blijkt het geen gans maar een compleet schaap.
Mijnheer de melder had dat ook al doorgegeven, dat er drie ganzen en twee schapen waren. Alleen zijn schapen boerderijdieren, en die zijn niet voor ons maar voor de eigenaar. Melder had de eigenaar, een plaatselijke kinderboerderij, wel proberen op te bellen maar die namen niet op.
Wat te doen. Formeel mogen we niet optreden, maar ja, we zijn nu eenmaal ter plaatse en om die dooie schapen in het water te laten liggen is ook niet gezond. Dus met verkrachte eenden vier van de beesten op de wal getrokken. Nummer vijf kunnen we niet naar de wal krijgen omdat we geen gereedschap aan boord hebben waarmee we het dier naar ons toe kunnen trekken. Een soortement bootshaak hebben we niet. Bovendien was de afstand tot de wal aardig groot en ligt het dier tussen de waterplanten in. Ervaring leert dat je aardig wat kracht moet zetten om door die waterplanten heen te komen.
Nummer vijf moeten we dus helaas laten liggen. We adviseren de melder om toch vooral bij de eigenaar van de schapen het gebeurde door te geven. Daarmee sluiten we af. We ruimen op, gaan terug naar de bus en terug naar huis. Onderweg nog een half uurtje de bus opgeladen en een bak koffie genomen.

14.3. Hond nummer één.
Zo rond een uur of vijf krijgen we de volgende melding. Iemand heeft een loslopende hond gevonden. Of wij konden gaan kijken of het dier gechipt en geregistreerd is en de eigenaar konden opsporen.
Het adres is aan de rand van een arbeiderswijk in de stad. Als we aan komen rijden blijkt het een vrij kleine flat te zijn. Geen lift, die waren te duur voor het toenmalige klootjesvolk. Wij gaan met de trap naar boven, natuurlijk moeten we helemaal bovenin zijn.
Maar de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Hondje loopt in de rondte te springen. Uiteindelijk houdt één van de bewoners het beestje in bedwang en dan kan chauffeur de chip uitlezen. “ping”, contact. Fotootje van het beeldscherm ter voorkoming van vergissingen en het nummer invoeren op de site van Chipnummer.nl.
Telefoonnummer, adres, de hele bups is ingevoerd. Alleen, het telefoonnummer geeft geen antwoord.. Overleg. Mijnheer biedt aan om het dier te houden en regelmatig het telefoonnummer te proberen tot hij antwoord krijgt. Alleen, we weten niet of het nummer (nog) geldig is. Het gebeurt helaas wel vaker dat mensen een ander nummer krijgen en vergeten de registratie van de chip aan te passen.
We kunnen het dier naar het adres brengen, het adres is flink ver de binnenstad in, maar als de mensen niet thuis zijn brengen we het dier naar het asiel. Dat vinden de melders weer zielig. Op een asiel werken beslist geen hondenhaters en er wordt best goed voor zo’n dier gezorgd, maar veel mensen hebben er toch een aversie tegen. Zo ook de melders.
Mijnheer oppert om achter ons aan te rijden en als de eigenaar niet thuis is het dier zelf weer mee te nemen. Plan A dus. Niet zo’n goed idee. Het probleem blijft bestaan. Chauffeur belt de coördinator en ik leg uit hoe het systeem werkt en hoe we normaal gesproken te werk gaan.
Na het overleg met de coördinator komt chauffeur met het bericht dat coördinator het allemaal toch niet zo’n goed idee vindt. Heeft te maken met de privacy-wetgeving. Wij mogen officieel het nummer en adres van de eigenaar niet delen met de melder. Het dier moet toch maar naar het asiel en dan gaan ze daar verder kijken of ze een eigenaar te pakken kunnen krijgen.
Als we daarmee aan het overleggen zijn gaat de bel. Een jonge vrouw aan de deur. Het is de eigenaar van het beestje. Via-via, dankzij Facebook of zo, had zij begrepen at hier haar hondje zat. Gezien het enthousiaste gedrag van het dier moet het wel haar hond zijn. Goed. Eigenaar heeft de hond terug en alles is in orde. Het blijkt in de registratie haar oude adres te zijn, en ze had een tijdje de telefoon uit gehad. Vandaar dat we haar niet konden bereiken. Ze belooft de registratie aan te passen.
Mevrouw loopt met haar hondje naar beneden en wij praten nog even na met de melders. Dan vertrekken wij ook. Beneden aan gekomen blijkt het beest er alweer van tussen is gegaan en de eigenaar loopt er druk achteraan te vangen. Dat is haar zaak.
Terug in de bus gaat de telefoon. Centrale. Die had inmiddels alweer een melding gekregen dat het dier wederom zoek is. Wij leggen uit dat het beestje niet zo gehoorzaam is als je zou willen en dat de eigenaar druk bezig is het beest in de vingers te krijgen. Vanuit de bus hebben we daar prima zicht op.
Tijdens de rit hier naar toe was alweer een volgende melding binnengekomen.

Zijn jullie verantwoordelijk voor mensen die hun hond niet kunnen opvoeden? Want dan ken ik er nog wel een paar…
… hele volksstammen!

@allone: Nee. Maar soms is een vorm van opvoeden wel noodzakelijk. Maar gewoonlijk blijft het bij dringende adviezen.

14.4. Hond nummer twee
Die volgende melding is ook een loslopende hond, dit keer aan de overkant van de rivier. We gaan onderweg, steken de rivier over en gaan op zoek naar het adres. Geen probleem, het is maar een klein stadje.
We komen aanrijden en als we er bijna zijn seint de bestuurder van een dikke auto die ons tegemoet komt ons te stoppen. Chauffeur stopt en doet het raampje open. Het is de eigenaar van de tweede hond. Die had op Facebook, buurtapp of nog wat anders meegekregen dat zijn hond gevonden was en had hem gelijk bij de melders opgehaald.
Mooi zo, alweer een loslopende hond terug bij de eigenaar. We zwaaien nog even naar de melders die nog in de voortuin staan en gaan verder naar alweer een nieuwe melding.

Ik heb n.a.v. verhaal Hond nummer één de chipregistratie van onze kat even bijgewerkt voor wat betreft onze actuele telefoonnummers.

@Sjaak: 👍

@Emmo: Vandaag zag ik zwaluwen op de grond zitten en gewoon opvliegen. Dat kunnen ze dus wel!

@allone: Dat heb ik, gezien deze site, verkeerd meegekregen van de opvang. Die was er behoorlijk duidelijk over.
Maar, volgens die site, hoewel zwaluwen bij voorkeur vliegen en hoog zitten, schijnen ze inderdaad van de grond te kunnen komen. Dat geldt, volgens wiki óók voor gierzwaluwen.

Heb ik toch wat van je geleerd. Bedankt.

@Sjaak: Hebben we vaak mee te maken: niet bijgewerkte registratie. Soms lukt het dan via de fokker om de huidige eigenaar op te sporen, maar niet altijd.

@Emmo: leuk 👍
Zo leren we allemaal bij
Dan moet je je boek bijwerken 😉

Dit waren 2 ouderparen met elk 3 jongen.
Veel werk 😃

Laatste edit 29-07-2026 22:46

14.5. Vier zwaluwen
Die nieuwe melding gaat over een zwaluw, die met nest en al naar beneden gedonderd is. Een jonge zwaluw, die nog niet kan vliegen. Het adres is in een dijkdorpje halverwege de stad en de grote stad. Het adres zelf is niet in het oude dorp zelf maar in er tegenaan gebouwde nieuwe wijk.
We zetten de bus neer met twee wielen op een kinderspeelplaatsje waaromheen de huizen gebouwd zijn. Het idee van een hofje. Als we uitstappen staat mevrouw de melder al op de oprit.
Op die oprit liggen de restanten , volledig aan poeier, van een zwaluwnest. Die is van een metertje of tien hoog vanonder de dakvorst naar beneden komen zeilen, wijst mevrouw. Mevrouw verontschuldigd zich. In eerste instantie hadden ze één overlevend zwaluwtje gevonden, en dat hadden ze doorgegeven aan de centrale. Later hadden ze er nog drie gevonden die over de oprit onder allerlei spullen die er stonden verspreid waren.
Geeft niet. Of het er nu één is of vier, we komen toch wel. We kijken in de rondte. Zijn er nog meer zwaluwnesten in de buurt? Beslist niet in de onmiddellijke nabijheid en ook zien we geen bezorgde ouders rondvliegen.
Mevrouw gaat ons voor naar de tuin. Op een tafeltje in een doos zitten de geredde zwaluwtjes. Al flink in de veren maar nog niet vliegvaardig. Normaal zou je één of meerdere nesten zoeken en daar de jonge vogels induwen. Zwaluwen zijn prima pleegouders. Een snaveltje meer of minder maakt niet uit. Er zijn alleen geen nesten in de buurt, tenminste niet voor zover we hebben kunnen zien, zo gauw.
We praten met mevrouw over de mogelijkheden die we hebben. Terugplaatsen is geen optie, Dan toch maar advies vragen bij de opvang. Bij een eerdere gelegenheid heb ik op advies van de opvang een stel jonge zwaluwen op en héél andere plaats teruggeplaatst. Misschien dat opvang een geschikt plekje weet.
De lokale opvang geeft geen gehoor. De tweede, die in de grote stad, wel. Die vraagt direct of er ook nesten vlak in de buurt zijn. Hij noemt een afstand van 16 meter. Helaas niet. Dan moeten we ze maar komen brengen.
Als we aankomen op de opvang is het doodstil. Alle vrijwilligers en andere medewerkers zijn al naar huis. Maar de beheerder woont op de stek en die hebben we al telefonisch ingelicht. Aanbellen, beheerder doet open. Bakje open en beheerder graait de zwaluwtjes er uit. “Lukt ‘t zo”? “Ja hoor, geen probleem”.
Wij sluiten de rit af en gaan richting snellader en vervolgens naar de aflosser. Prik is alweer laag geworden en het is hoog tijd voor de aflos. Onderweg gaat de telefoon. Wéér een melding.

14.6. Met een torenvalk in bad
Deze nieuwe melding is er één met een zekere urgentie. Mensen hebben een halfverzopen torenvalk gevonden in een drinkbak voor de koeien. Valk er uit gehaald en in een handdoek gewikkeld. Probleem is dat ze binnen niet al te lange tijd zullen vertrekken.
We overleggen kort: eerst maar naar die torenvalk en daarna laden, vervolgens de aflos. Ik bel de aflosser dat het later gaat worden en chauffeur voert het adres in. We rijden erheen. Een boerderij-achtig geheel. Ongeveer van wat we verwachten kunnen. We zetten de bus op het erf en stappen uit. Niemand thuis. Ik bel aan, geen gehoor. Een paard in de wei kijkt belangstellend toe maar verder geen levende ziel te bekennen.
Chauffeur belt de melder: waar moeten we zijn? In het buitengebied lopen de adressen af en toe wat vreemd. Melder antwoord: “Ik sta op de weg”. Wij naar de weg. Niets. We lopen een stukje op en neer en vragen de melder naar wat navigatie merken, een stilstaande auto, boom of zoiets. Geen duidelijke overeenkomst.
Dan controleren we het adres. Het blijkt een naam te zijn met als achtervoegsel “weg”. Wij stonden op een gelijknamig straatje zónder dat achtervoegsel. Onze fout, centrale had het goed doorgegeven.
We voeren het wel goed in en het blijkt nog goed tien minuten rijden te zijn. We gaan weer onderweg. Centrale belt hoe of het staat. Wij antwoorden dat we een stommiteit hebben uitgehaald maar dat we nu wel op de goede weg zijn.
Als we op het juiste adres aankomen, volgens Domdommetje, klopt er weer niets van. Chauffeur belt weer en krijgt als antwoord dat we één boerderij te ver zijn doorgereden. Dit keer was het wél de schuld van Domdommetje. We keren, en daar staat, voorbij een boom, dus uit het zicht, een vrouw te zwaaien.
Toch nog gevonden. We rijden het erf op en stappen uit. Mevrouw komt gelijk op ons toe met de torenvalk gewikkeld in een oude overall. Even puzzelen met de mouwen en de pijpen en daar komt de valk tevoorschijn. Kleddernat en zo op het oog een jong beest. In onze optiek een gevalletje opvang.
We bellen de reguliere opvang, die is kort bij. Er wordt niet opgenomen, het is al na sluitingstijd. Dan maar eerst laden, de andere opvang in de grote stad is een stuk verder, ‘t is maar de vraag of we dat, heen en terug, gaan redden. Centrale verwittigd, aflosser ingelicht, en wij naar de lader.
Als we de bus aansluiten en het winkeltje binnen slenteren zit aflosser daar al te wachten. We praten over halfverzopen torenvalken en nog wat andere zaken. Als de batterij weer vol zit wordt ik naar huis gebracht.
Aflosser besluit dat hij de valk thuis zal houden. Hij heeft nog een grote vogelkooi waar ooit een papegaai ingezeten heeft. Morgen brengt hij het beest wel naar de opvang in de stad.

15. Nog net niet wagenziek
15.1. ‘n Grieze doeve
Net het ontbijt door de hals en daar gaat de telefoon. De eerste melding van de dag. Die gaat over jonge, niet vliegende duif. Nou is dat geen ongebruikelijke situatie. De meeste (alle?) jonge duiven die net uit het nest komen kunnen niet vliegen. Die worden op de grond door de ouders gevoerd tot ze wel voor hun eigen kostje kunnen zorgen. Dus waarom daarvoor een dierenambulance moet komen?
Maar ja, zo goed als ik dat weet, weet de centrale dat ook en geeft in zo’n geval ter zake kundig advies: Niet aankomen of, indien nodig, op een veilig plekje in de buurt neerzetten en de natuur z’n gang laten gaan. Wat er extra nog bijkomt, een duif heeft een krop en kan daarmee makkelijk een dag zonder voer. In die krop zit z’n reserve. Dus als je er geen ouders bij ziet dan is dat geen reden voor zorg, die kunnen best een halve dag of nog langer op zich laten wachten.
Als centrale ons in een dergelijk geval toch inschakelt, betekent dat naar het oordeel van centrale toch wat meer aan de hand is. Toch maar gaan.
We komen aan op het adres, we kunnen tegenover parkeren, stappen uit en bellen aan. Mevrouw doet open. We lopen mee naar binnen. Daar zit de duif in een kooitje. Water en wat rijst zijn voorradig. Er is goed voor het beest gezorgd. Het is alleen een heel jonge, nog in de dons. Het is geen puber die overmoedig iets te vroeg uit het nest gefladderd is.
We vragen mevrouw. Zij heeft het dier op straat gevonden tijdens de boekenmarkt in een stad twaalf kilometer ten zuiden van haar woonplaats. Bang dat het dier overreden zou worden heeft ze het opgeraapt en mee naar huis genomen. Vervolgens de dierenambulance gebeld.
Dat maakt het officieel complex. Het dier is gevonden in een stad buiten onze regio. Daarom zou eigenlijk die andere dierenambulance daarvoor moeten komen. Alleen is de melding gedaan in onze regio. Ze kunnen de boom in met die officiële regeltjes. Wij accepteren het dier en beloven dat we het naar de opvang in de grote stad zullen brengen.
Zo gezegd zo gedaan. Na het afleveren van de duif de batterij van de auto nog even afgetopt en terug naar huis.

15.2. Vies oogje
De volgende melding kwam ‘s middags door. Een zwaar ademende egel met een vies oog. Uiteraard hebben we weer de vraagtekens in de ogen. Twee weken terug hadden we ook een zwaar ademende egel (Melding 13.3: Zwaar ademend). Maar in dit geval zou het een enkele egel zijn met als toegift een vies oog.
We gaan onderweg. Het is in de stad. Voor ons een thuiswedstrijd. Vorige melding was in de andere regio. Het adres is een rijtjeshuis achter in een wijk waar je zonder kaart, satellietnavigatie en radio-ondersteuning misschien wel in maar nooit weer uit komt. Ik vrees voor de spiegels, maar chauffeur slalomt kundig langs alle obstakels. Als we de bus neerzetten staat mevrouw al in de voortuin.
Mevrouw haar ons voor naar de berging, half naast, half achter het huis. Daar zit de egel in een doos. Schoteltje met kattenvoer, schoteltje met water. Netjes.
Het is mooie, dikke egel. Geen vliegeneitjes of andere ongerechtigheden, zo op het eerste oog. Gewoon een dikke egel. Maar wel een vies oogje en een hoorbare ademhaling. Volgens mevrouw wel een stuk minder dan daarvoor. Bovendien was hij niet zo van het oprollen. Wat een egel normaal direct doet als je hem beetpakt, doet deze niet. Vraagteken.
Mevrouw komt ervaren over, met een nuchtere kijk op het wel en wee van beesten. Ze had wel vaker met een dergelijk bijltje gehakt. Later in het gesprek vertelt ze dat ze ook dierenambulance gereden had. Die hoeven we niets meer te vertellen.
Voor alle zekerheid toch maar naar de opvang. Twijfelgeval. Als we afscheid willen nemen vraagt mevrouw of ze de buurkinderen de bus mag laten zien. Zeker, dat kan. Alles voor een goede PR. Alle deuren open en mevrouw sleurt, bijna letterlijk, een paar buurkinderen voor gaats. Wij hoeven verder niet uit te leggen, dat doet mevrouw met verve.
Als de kinderen, en mevrouw, uitgekeken zijn nemen we alsnog afscheid en rijden weg. Al rijdend bel ik de opvang. Die heeft z’n twijfels, maar strijkt met de hand over het hart: “Zet maar op het aanrecht, dan zal ik er vanavond naar kijken”.
Dat doen we. Een lege doos uit de opslag getrokken, aanrecht leeggeruimd, dat lag vol met van alles en nog wat, egel in de doos, schoteltje water erbij en klaar.
Chauffeur doet de administratie en ik maak de transportbox schoon, nieuwe handdoek er in, zoals gebruikelijk. Als we daarmee doende zijn gaat de telefoon. Volgende melding.

15.3. Nog net niet wagenziek
Die volgende melding ging over een loslopende hond. Melders bleven wachten, we waren tenslotte kort bij, lang zou het niet duren.
Het adres is een steegje net binnen de grachtengordel van de stad. Altijd lastig parkeren vooral als het druk is. Maar op zondagmiddag valt het meestal wel mee. Ik bel op om te vertellen wanneer we er zijn en chauffeur navigeert door de alsmaar nauwer wordende straatjes.
Als we bij het steegje zijn, inrijden voor dierenambulances niet aan te bevelen, zijn precies op dat punt twee plekjes vrij. Laadpunten voor elektrieke vehikels. Laten wij nou stomtoevallig in zo’n elektriek vehikel zitten.
Bus neergezet en uitgestapt. En dan zien we bij het brugje de melders. Vader en dochter zo te zien. Klein hondje, lijkt op een Jack Russell. Ze hebben hem provisorisch aangelijnd met een oranje 16 mm polyprop met mousqueton.
We praten even met de mensen en dan lezen we de chip uit. Nummer ingevoerd. Geen registratie. Gek. Komt een enkele keer wel eens voor maar is toch vrij zeldzaam.
Maar het maakt de situatie wel duidelijk voor ons. Ongeregistreerde of slecht geregistreerde dieren gaan naar het asiel. Dan kunnen ze het daar uitzoeken.
We praten nog even, vervangen de polyprop met een hondenriem van ons en vertrekken dan richting asiel. Even een belletje naar de centrale om te laten weten wat de situatie is. Tijdens de rit zit het beest te piepen vanjewelste. Of dat komt omdat alleen achterin in de bench zit of dat ‘ie last heeft van de onverwachte bewegingen kunnen we niet zeggen.
Op het asiel zijn we net op tijd. De ploeg was vrijwel klaar met schoonmaken en afsluiten en stonden bij het washok nog wat na te praten als wij aan komen zeilen. Hond inleveren, situatie doorgeven en klaar.
Door naar de laadpaal en de koffie zodat we niet to-blocks komen te zitten als er nog een melding komt. To-blocks is een maritieme uitdrukking die de situatie beschrijft als je met een takel niet verder kunt hijsen omdat beide katrollen (blokken in de maritieme terminologie) tegen elkaar komen. Als de batterij weer voldoende vol is en de koffie gedronken gaan we op huis aan.
Later die avond krijg ik een fotootje doorgestuurd van één van de coördinatoren. Of dit het bewuste hondje is. Dat is het. Coördinator weet te melden dat het dier in dat geval weer terug naar de eigenaar kan. Eind goed al goed.