10.6. Schreeuwlelijk in een flat
Die nieuwe melding gaat over een vogel die in een appartementencomplex een zodanige herrie loopt te maken dat de bewoners geen oog dicht doen. En dat al twee dagen lang. We kijken elkaar aan. Dat moet dan wel een héél erge schreeuwlelijk zijn. Goed. We gaan die kant op en dan zullen we het wel zien.
Het adres blijkt een appartementencomplex nabij een ijsbaan. Met de huidige temperaturen is dat een groot grasveld. We zetten de bus neer en stappen uit. Een aantal bewoners, oudere mensen, staan ons al op te wachten.
We worden binnengelaten. Het complex blijkt in een vierkant gebouwd, met een groot atrium in het midden. Aan één zijde is een grote glaswand met open deuren. Daar trippelt een jonge scholekster. Dat is de boosdoener. Hij is nog zo jong dat hij niet kan vliegen, maar lopen kan ‘ie als de beste.
Beestje rent voor me uit langs een grote bloembak die in het midden van het atrium staat. Ik vraag chauffeur om om te lopen, zodat we het beest kunnen insluiten. Appartementen aan ‘’en kant, bloembak aan de andere. Chauffeur van achteren en ik van voor.
Dat gaat boven verwachting goed. Scholekster probeert tussen appartementen en mij te vluchten, maar met één zwiep van het meegebrachte schepnet heb ik hem te pakken. Chauffeur brengt een transportbox type bovenlader. Beest erin en klaar.
Niet helemaal. Wat te doen met een jonge, ogenschijnlijk gezonde, scholekster? We praten met de bewoners. Die vertellen dat er boven het atrium, open van boven, een vogel aan het rondvliegen is. Naar de beschrijving óók een scholekster.
Prima. Tien tegen één is de jonge scholekster van het dak in het atrium gevallen en probeert nu op het harde beton met z’n snavel wormpjes en insecten te zoeken. Vandaar die herrie. Het galmt flink in dat atrium. Vader en moeder scholekster proberen hu kroost te helpen maar durven niet naar beneden te komen. Dat is ze waarschijnlijk toch te benauwd.
In overleg met de bewoners, die vol bewondering waren over ons kordate (meer geluk dan toeval, niet verder vertellen) optreden waren het beestje naar buiten gebracht. Losgelaten naast de ijsbaan. Een minuutje later komt vader of moeder scholekster van het dak naar beneden vliegen en gat op de ijsbaan naar wurmpjes zoeken. Dat komt vast goed.
Eerst maar eens de bus opladen en tegelijk een mok koffie naar binnen slaan. Dan naar huis.

10.7. Jonge buizerd en een specht
Tegen vieren in de middag komt een volgende melding. Een buizerd met een hangende vleugel. Deze melding is in de andere regio. We zijn nog maar net onderweg en er komt alwéér een melding door. Dit keer een specht, óók met een hangende vleugel. Kort overleg over de te volgen route. Conclusie: eerst de buizerd, dan de specht en dan, indien nodig, samen naar de opvang.
De buizerd bivakkeert in het buitengebied, op een omgebouwde boerderij. Wij staan te stunten met het hekje, “hoe gaat dat kreng open?” als de melder al naar buiten komt met de buizerd in een doos. Chauffeur pakt het dier uit de doos en bekijkt het. Het is een jong dier. Gelukkig maar, want hij heeft nog niet veel kracht in de klauwen. Chauffeur had geen handschoenen aan.
Zo oppervlakkig is er weinig aan te zien, maar er is toch een lichte beschadiging aan de linkervleugel. Jong dier, beschadigde vleugel, dat is toch echt een kandidaat voor de opvang. Hij is niet in staat z’n eigen voedsel te zoeken en in deze toestand verwachten we ook niet dat de ouders genegen zijn te helpen.
Buizerd gaat in één van de grotere transportboxen, nemen afscheid van de melder en gaan verder naar de specht. Als we komen aanrijden loodst Domdommetje ons een doodlopend pad in op een kruising tussen een camping en een bungalowpark met chalets en vaste stacaravans.
We lopen wat heen en weer op zoek naar het juiste huisnummer, maar dat is niet te vinden. We komen langs een soortement chalet waar een man staat te barbecueën. Wij vragen. Mijnheer is heen behulpzaam maar weet het ook niet. Kan het op internet, Google Maps, ook niet vinden.
We lopen weer terug en ik loop een stukje richting rivier die vlak langs het park loopt. Bij de stuw is wat volk bezig. Ik vraag weer en de eigenaar of huurder van het nabijgelegen huisje wijst in de richting van de weg die we volgens hem hebben moeten. We stappen in de bus en rijden die kant op. De weg hebben we nu gevonden. Nu het huisnummer nog. De nummering is volstrekt onoverzichtelijk en veel gebouwen hebben geen nummer.
We zetten de bus weer neer, chauffeur loopt de ene kant op en ik de andere. Ik loop door tot het begin van de weg en vind niets. Dan hoor ik chauffeur roepen. Zij heeft het gevonden. Een cafeetje met een terras waar drie oudere mannen in het zonnetje zitten. Één van de mannen, de melder, loopt naar binnen en haalt de specht, die zo lang in een doos geplaatst is.
Als we de doos openmaken ligt het dier op de rug. Het is een jonge specht, maar ook daarvan mag je verwachten dat ‘ie op de poten kan staan. Totdat melder vertelt dat ‘ie met een knal tegen het raam was gevlogen. Misschien heeft ‘ie daar wat van overgehouden. Hersenschudding of zoiets. Beest zit redelijk in de veren en kan behoorlijk fladderen, al komt ‘ie niet van de grond.
Ook deze doen we in een, wat kleinere, transportbox. Beest fladdert wat en de ene keer staat ‘ie op de poten en drie tellen later ligt ‘ie weer op de rug. Gek beest. Maar daar mogen ze op de opvang zich druk over maken. We bellen de opvang. Er is niemand thuis, maar we kunnen de beesten in de witte schuur plaatsen. De witte schuur is voor quarantaine en eerste opvang.
Op de opvang zetten we de buizerd in één van de kooien. Specht komt in een kleinere kooi en gaat gelijk weer op z’n rug liggen. Beheerder komt met een goed uur wel langs en dan kan die er naar kijken.

10.8. Piepjonge weet-ik-veel
Net toe we weg wilden rijden bij de opvang komt er weer een melding door. Jong vogeltje, mogelijk een mus, op straat aangetroffen maar nest niet gelokaliseerd. Goed, we zitten met de prik voor de bus en de overdracht.
Gezien het adres van het vogeltje besluiten we, ook in overleg met centrale en aflosser, dat we eerst naar het vogeltje gaan en dan afhankelijk van de situatie, eerst het vogeltje naar de opvang brengen of anders bus laden, overdracht doen en dán het vogeltje afhandelen. Dat mag in dat geval de aflosser doen.
Centrale had een vrij uitgebreid gesprek gehad met de melder, die niet wist wat hij er mee aan moest. Volgens melder had het beestje honger. Niet ongebruikelijk met jonge vogels. Advies van centrale was, als het inderdaad een mus betrof, pieren voeren. Melder: “Een hele pier is te groot voor het beestje”. Centrale “Dan de pier in stukjes knippen”. Die conversatie kregen we in geuren en kleuren van de centrale te horen, compleet met, niet publicitair, commentaar van de centrale.
We komen bij het adres aan. Een jong gezinnetje, man, vrouw en een peutertje. Mijnheer de melder is inderdaad pieren gaan steken en heeft het beestje stukjes pier gevoerd. Knap werk. Op het aanrecht een mes, een pincet en stukjes pier op een snijplank, vogeltje in een doos ernaast.
Vogeltje is compleet kaal, nog geen donsje te bekennen. Goed beschouwd een wonder dat het nog leeft. Maar goed beschouwd, met zoiets kunnen we, en ook de opvang, niets. De verzorging van zo’n piepjong beestje is te intensief en te bewerkelijk.
Maar dat kunnen we menselijkerwijs niet aan de melder vertellen. We bedanken hem voor de goede zorgen en vertellen dat we er voor zullen zorgen. Hoe, dat zeggen we er niet bij, dat weten we zelf nog niet eens. Mijnheer heeft erg zijn best gedaan en dat mag best gewaardeerd worden.
Terug in de bus leggen we het beestje in de couveuse en rijden naar de oplader. Onderwijl hebben we de aflosser ook al ingeseind. Die woont op loopafstand van de lader en komt, als wij tijdens het laden aan de koffie zitten, aanzetten.
We vertellen het verhaal en als de bus vol is, een kwartiertje later, laten we het diertje in de couveuse zien. Amper zichtbaar op de handdoek die we in de couveuse hebben liggen. We dragen het beestje over aan de aflosser, Ik wordt thuisgebracht en chauffeur en aflosser gaan verder.
Hoe het verder met het beestje is afgelopen heb ik later niet meer meegekregen.

11. Stinkend als een beer
11.1. Ziek, zwak en misselijk
Vrij laat in de ochtend komt de eerste melding van de dag. Volgens zeggen een gewonde kat die door de meer was gevonden en in huis genomen. Melder is niet thuis wegens sociale verplichtingen maar had op een beschreven plek de sleutel neergelegd. We kunnen met de sleutel het huis binnen. De kat zou op een handdoek in het halletje liggen.
Goed. Onderweg filosoferen we even over veiligheid en privacy, maar we concluderen dat melder voldoende goed van vertrouwen is. Het adres is in een wat nieuwere wijk met een ontzettende kruip-door-sluip-door toerit. Helemaal aan het einde moeten we zijn.
Bus neerzetten en de huizen tellen. Nummering is in orde en op de beschreven plaats vinden we de sleutel. De deur open, voorzichtig om te voorkomen dat een eventuele kat aan de haal gaat, en daar in het halletje ligt een handdoek. Geen kat.
Verlichting in de hal is niet zo best en het ligt bovendien vol met kinderlaarsjes en meer van dat spul. Bijlichten helpt. Het blijkt een egaal donkergrijze kat te zijn die zich onder het schoenenrek verstopt. Blazen als een gek en met de klauwen hoog.
Uit voorzorg had ik al handschoen aangedaan. Kat klauwt me in de handschoen en zo trek ik hem (het blijkt later een kater te zijn) onder het rek vandaan. Chauffeur opent de transportbak ik ik drapeer hem in de bak. In aanmerking genomen dat ‘ie zo te keer gaat is ‘ie makkelijk in de bak te plaatsen. Hij heeft ook geen intentie om er uit te springen. Teken dat het dier er toch niet zo best aan toe is. Bovendien ruikt ‘ie op een manier dat een gewone kat niet ruikt. Kort gezegd: hij stinkt. Ook geen goed teken.
Als we weer naar buiten stappen horen we een vrouwenstem over de intercom van de deurbel praten. Het is de melder die via de camera in de bel één en ander waargenomen heeft. We praten even met mevrouw en gaan dan naar de bus.
Daar controleren we of er een chip aanwezig is. Geen chip. Indachtig voorgaande ervaringen besluiten we eerst bij het asiel langs te gaan en daar advies in te winnen. Voor ons is het dier een vraagteken en advies op het asiel is goedkoper dan van een dierenarts. Daar kunnen we altijd nog naar toe.
Op het asiel trekt de dienstdoende dierverzorger eerst dikke lashandschoenen aan en bekijkt het dier. Dierverzorger weet het ook niet, oppert een aantal mogelijkheden en vraagt telefonisch advies aan haar chef. Uiteindelijk wordt besloten het dier toch maar naar een dierenarts te brengen. Dienstdoende dierenarts, het is zondag vandaag, wordt opgebeld en we kunnen langskomen.
De dierenarts zit in een dorp op twintig minuten rijden. Als we daar aankomen zit de arts al te wachten. Als we de transportbak openmaken en het dier er uit willen halen springt hij uit de bak en zet hem op een lopen. Niet ver, want één van de regels van een dierenartsenpraktijk is dat je altijd de deur dichtdoet. Je weet maar nooit.
Kat verstopt zich achter een bureau. Ik op de knibbels erbij en grijp hem weer in de kladden. Op de behandeltafel en plat drukken. Zo kan de arts in ieder geval iets doen. Hart en longen lijken goed. Beest is sterk vermagerd en ademt een beetje moeilijk waardoor de arts aan een mogelijke niesziekte moet denken. Zeker is dat niet zonder nader onderzoek. En dat gaat niet want daar is het dier te bewegelijk voor. Echt onderzoek kan alleen onder narcose, volgens de arts. Ook ziet zij dat het dier geen ondergebit meer heeft. Dat is, hoogstwaarschijnlijk door een andere arts, verwijderd.
Conclusie is dan ook dat het toch een tamme kat is die mogelijk de eigenaar is kwijtgeraakt. Maar zonder verder onderzoek kan de arts weinig doen. Haar advies is dan ook om hem terug te brengen naar het asiel en daar een tijdlang in observatie te houden.
Wij terug naar het asiel. Dezelfde dierverzorger neemt het dier in ontvangst met de bemerking dat de arts het dier wel héél vluchtig heeft onderzocht. “Dat hadden we hier ook wel kunnen doen”. Niet gezegd maar wel gedacht: “Waarom heb je dat dan niet gedaan”? Goed, het dier wordt onder observatie gehouden en de andere dag zullen we wel zien hoe er mee gaat.
Ondertussen is de batterij van de bus al weer aardig leeg, vandaar dat we weer even aan de laadpaal gaan. Tegelijk een bak koffie gedaan. Onderweg naar huis gaat de telefoon. Nieuwe melding.

11.2. Uitgezet
Die nieuwe melding gaat over een vogeltje dat bij een plaatselijke hamburgertent op de rug liggend is aangetroffen. Op het moment dat de melding binnenkomt kunnen we nog makkelijk deviëren. We gaan dan ook via de snelste route richting vogeltje.
Het parkeerterreintje tegenover de hamburgertent staat vol, tenminste, de vrije plekken zijn te smal voor de vrij brede bus. Dus rijden we iets verder tot de parkeerplaats van de meubelboulevard. Dat scheelt misschien 20 meter en dat kunnen we nog wel lopen.
We gaan naar binnen, even kijken waar we moeten zijn, ik ben hier voor het eerst en volgens mij chauffeur ook, en dan zien we de toonbank. Door een man erachter worden we naar achteren geleid, naar de kombuis. Daar is, afgescheiden, een kantoortje annex opberghok.
In dat kantoortje resideert het vogeltje. Vogel uit de doos. Het blijkt een jonge mus, zo goed als vliegvaardig. Het vermoeden is dat ‘ie bij zijn eerste vliegpogingen op de rug is beland en toen gevonden. We zien niets mis met het beestje, behalve dan dat ‘ie nog aardig jong is.
Beestje in de meegebrachte bak, mensen bedankt voor de melding en wij terug naar de bus. Daar bellen we de opvang. Opvang zegt dat als ‘ie al goed in de veren zit we hem rustig vrij kunnen laten. Dan vindt ‘ie z’n weg wel.
Zo gezegd zo gedaan. In de struikjes naast de parkeerplaats het beestje uit de box gehaald en tussen de struiken gezet. In no time verdween het beestje tussen de groeisels. Klaar.