18.2. Kat van adel ^ 2
Die volgende melding is vergelijkbaar. Een dode kat aangetroffen in de stad. Ook al wat ouder. Bijzonderheid was dat al bekend was dat het dier gechipt zou zijn. Beetje vreemd. Wel weten dat 'ie gechipt is, maar geen verder informatie. Melder had doorgegeven dat het een dier uit de buurt was en het het de bedoeling was dat we chip zouden uitlezen de de eigenaar vaststellen. Goed, hoort er allemaal bij.
Het is een vrij lange straat en we moeten helemaal achteraan zijn. In de laatste flat het laatste trappenhuis. In datzelfde trappenhuis heb al eens een merel van de trap naar buiten gejaagd en advies gegeven over een vleermuis die zich in dat trappenhuis ophield.
Melder had het dier in een doos gedaan. Wij op zoek naar die doos. Die vinden we naast de deur van de melder op het eerste dek. Deur staat open. Ik roep “vollek”, en mijnheer de melder komt tevoorschijn.
Mijnheer vertelt dat de dode kat goede vriendjes was met zijn eigen kat en dat hem dood had aangetroffen. We filosoferen even over de doodsoorzaak. Aan de buitenkant is niets te zien. Mijnheer vermoedt een mogelijke vergiftiging. In het verleden is er in de buurt een kattenmepper actief geweest, vertelt hij. Ik akn er niets van zeggen. Voor hetzelfde geld is het dier aangereden en is overleden aan inwendige verwondingen.
We lezen de chip uit. Adres is in de grote stad, terwijl het dier volgens mijnheer hier thuishoort. Kan natuurlijk. Dier is doorverkocht, of de eigenaar is naar hier verhuisd en heeft de registratie niet aangepast. Er is wel een telefoonnummer. Chauffeur belt, maar er wordt niet opgenomen. Oké, dan is dit ook een klantje voor de vriezer in het asiel.
We vertellen dat aan mijnheer. Hij vraagt of hij nog te weten kan komen waar of het dier werkelijk thuishoort. Wij gaan daar niet over. En met de huidige privacy-wetgeving worden dat soort dingen alleen maar lastiger. Wij houden het makkelijk. Op het asiel kunnen ze zich het hoofd erover breken. Wij maken alleen een notitie waarin de wens van mijnheer beschreven wordt.
Daarmee nemen we afscheid. Vervolgens naar de snellader. De laatste keer gisteravond was 'ie niet helemaal vol gekomen en waren er nog twee ritten mee gereden. Chauffeur had die alleen afgehandeld. Bij de snellader nemen we een welverdiende bak koffie en na ee goed half uur gaan we terug naar de bus om de beide katten weg te brengen.
Terwijl ik de kabel afkoppel opent chauffeur de deur om in te stappen. Stuitert gelijk achteruit. Beide katten ruiken niet al te fris meer. Ventilatie vol bij en beide raampjes open. Daarmee is het nog wel te harden tot aan het asiel.
Op het asiel volgens alle regelen der kunst geadministreerd en terug naar huis.

18.3. Meeuwende duif
't Is weer een nieuwe dag, een nieuw geluid. Vrij naar Herman Gorter, alleen had hij het over een nieuwe lente, terwijl het nu wel herfst lijkt te zijn geworden. Eind augustus, met regen, donder en bliksem.
Even na de koffie komt chauffeur over de telefoon. Een melding. Een jonge vogel ophalen in de andere regio. Chauffeur komt voorrijden en ik stap in. Chauffeur vertelt dat het om een jonge meeuw gaat, denkelijk uit het nest gevallen.
Verder vertelt ze dat er in dezelfde richting op een kruising met een brug over een wetering nog een dode zwaan zou liggen. Die was al eerder doorgegeven, alleen vond centrale het beter om nog even te wachten. Eigenlijk horen dode wilde dieren niet bij ons takenpakket. Dat is afhankelijk van ons contract met de plaatselijke gemeente.
Die kan het ophalen van dode wilde dieren aan ons uitbesteden of niet. Zo niet zijn dergelijke gevallen de verantwoordelijkheid van de gemeente. In beide regio's is er maar één gemeente waarbij wij ook dode wilde dieren doen. De zwaan ligt niet in die bewuste gemeente.
We doen het alleen vaak wel, omdat het moeilijk aan het publiek is uit te leggen is hoe of de vork in de steel zit.
Chauffeur vertelt de details, voor zover zij die weet. Een jonge meeuw, waarschijnlijk uit het nest gevallen, nog in de dons. Beetje vreemd , maar niet zodanig dat we er wat achter zoeken. Goed, we zijn onderweg.
Chauffeur verteld ook nog dat eigenlijk de eerste melding een naaktkat betrof. Die was gevonden of aan komen lopen. We konden bij de melder pas tussen tien en half elf terecht. Maar om negen uur was de eigenaar van het dier al komen opdraven. Voor ons was daarmee niets meer te doen.
Van te voren bellen we, zoals te doen gebruikelijk, op naar de melder om te laten weten dat we onderweg zijn en hoe lang het nog gaat duren.. We krijgen dan van de melder nadere instructies. We moeten niet bij het huis zelf zijn maar bij het chalet achter het huis zijn. Goed. Als we er zijn dan zien we wel hoe de situatie er uit ziet. Terwijl ik dat telefoongesprek voer let chauffeur meer op de weg dan op Domdom, waardoor we een afslag missen. Geen nood, dan pakken we de volgende. Twee afslagen verder worden we een doodlopende weg ingeleid. Oké, dan zal aan het einde wel de melder zitten.
Niet helemaal. Vlak voor het einde worden we rechtsaf een smal grindpad opgestuurd. Volgens de bebording een fietspad en maar nét breed genoeg voor de bus. Op hoop van zegen rijden we er in. Als we iets tegenkomen dat groter is dan een voetganger moet één van tweeën achteruit.
Het zit mee. Geen tegenliggers, maar wel wat laaghangende takken waarvan we hopen dat ze de flitsers bovenop niet zullen beschadigen. Zelfs dat gaat goed en na een paar honderd meter moeten we een scherpe draai maken op een ander weggetje waar aan het einde inderdaad de melder bivakkeert.
Chauffeur parkeert de bus tussen woonhuis en bijgebouwen en we stappen uit, met paraplu want het stroomt van de regen. Mooi zo. 't Is lang droog geweest, de velden kunnen wel een buitje of twee, drie gebruiken.
Als we een pad rond één van de schuren volgens komt de melder ons al tegemoet. Op aanwijzing van centrale had hij het vogeltje nabij de vindplaats in het gras gelegd in de hoop de de ouders er bij zouden komen. Op die vindplaats was ook het nest naar beneden komen zeilen, samen met één of meer broertjes of zusjes van de vogel. Maar van die broertjes of zusjes waren alleen maar hier en daar een pootje en vleugeltje overgebleven.
Kapot nest, nestgenoten opgevroten door één of andere rover, geen ouders te zien? Die gaat naar de opvang. De vogel was naar omstandigheden prima te pas, beter dan je onder deze omstandigheden zou verwachten. Alle kans dat die het met wat goede zorg wel zal redden.
Vogel in het bakje. Vief genoeg om eerst naar de volgende melding te gaan. De dode zwaan die ergens op een hoek zou liggen. Onderweg praten we over de jonge meeuw die we net hebben opgepikt. “Volgens mij is het geen meeuw. Aan de snavel te zien eerder een jonge duif”. “Volgens mij ook”. En dus werd de meeuw omgekat naar duif.

18.4. Ongevonden zwaan
De zwaan zou op een kruising liggen. Beide straatnamen zijn gegeven en ook de naam van een watertje erbij. We gaan vanaf de dijk over steeds kleinere weggetjes totdat we bij het genoemde punt komen. Duidelijk een kruising van wegen waarvan één langs een kanaaltje loopt. De andere weg gaat met een betonnen brugje over dat kanaal.
Voor dit buitengebied van een buitengebied is het aardig druk. Mogelijk omdat de grote verkeersweg over de dijk langs de rivier gerepareerd wordt. Dit zou wel eens een onofficiële sluiproute kunnen zijn. De officiële omleiding is een flink stuk om.
Chauffeur zet de bus op het hoek in de berm. Niet te ver, er is een droge sloot naast de weg waar je niet in wilt raken.
We stappen uit en, met inachtneming van het verkeer, lopen we aan beide zijden elke poot van de kruising af. Ook aan de andere kant van het kanaal. Niets te vinden. Die is vast in de tussentijd al door iemand opgepikt en ergens anders gedeponeerd. In principe doen wij hetzelfde. Teruggeven aan de natuur heeft dat. Alleen met een opvallend dier als een zwaan doe je dat natuurlijk flink uit het zicht.
Er is wel een zwaan te zien, maar die drijft rustig een stuk verderop in het kanaaltje. Die leeft in ieder geval nog.
We stappen onverrichter zake in en vervolgen de rit om de duif van de vorige melding naar de opvang te brengen.
Dan gaat de telefoon. In een dorp in de richting van de opvang is een dode kat langs de kant van de weg gezien. De batterij van de bus begint alweer vrij laag te worden, maar deze kunnen we nog wel tussendoor doen. Het is toch in de richting.

18.5. Dozige kat
We programmeren Domdommetje naar de positie van de kat. Ook weer op een kruising. We zetten één van de wegen in de Domdom en rijden in de richting. Op het beeldscherm zien we dan vanzelf of we op de kruising zijn.
Dat valt tegen. De ingevoerde weg is vrij lang, maar de gewenste kruising zien we niet. Andere straat ingevoerd. Dat leidt ons in een heel andere richting. Vraagteken. Maar als we die andere weg afrijden komen we toch weer in de buurt en komen warempel toch de kruising tegen. Alleen is het stukje van die kruising formeel een fietspad. Vandaar dat Domdommetje het niet aangeeft.
Weer de bus in de berm en dezelfde procedure als met die zwaan. En ook hier niets vinden. Dan zal de eigenaar of iemand anders zich wel over het dier hebben ontfermd. Dat zou niet de eerste keer zijn.
We melden ons zoals gebruikelijk af bij de centrale. Die heeft nieuws voor ons. De melder van de kat had zich vergist. Zij had in het voorbij rijden een natte kartonnen doos voor een dode kat aangezien. Duizend excuses.
Maar het was wel begrijpelijk. Bij het zoeken op de eerste weg hadden ook wij een doos zien liggen. Chauffeur zei al: “daar ligt 'ie” en liet het gas los. “Oh nee, het is maar een doos”. Qua vorm en kleur leek het wel een beetje.
Dus wij verder met de duif naar de opvang. Die konden we in één van de lege couveuses zetten. Dan zou de beheerder er later wel naar kijken.
Dan laden met een bak koffie en dan terug naar huis.

18.6. Gekke gekko
Kort voor de overdracht belt de chauffeur. “Ik was net onderweg naar de overdracht, komt er een bijzondere melding binnen. Die wil jij vast wel meemaken”. “Vertel”. “Iemand heeft een gekko in zijn kampeerwagen gevonden en weet niet waar hij er mee heen moet”.
Dat is inderdaad vrij bijzonder. In het buitenland heb ik die beesten vaak gezien, meest in de vorm van de tjitjaks in Indonesië en aanverwante landen. Maar hier in Nederland nog nooit. Dus chauffeur komt me ophalen en wij gaan richting gekko. Onderweg filosoferen we over de eigenschappen van het beest, grootte en zo en hoe of het beest hier verzeild is geraakt.
Het adres is in het stadje aan onze kant van de rivier. Er zijn nogal wat wegomleggingen, maar we zijn bekend in het gebied en vinden onze eigen doorsteekjes. Je moet dan bij voorkeur geen dikke trekker met aanhanger tegenkomen, maar dat zien we dan wel weer.
Het is in een nieuwe wijk. We bellen van te voren op en als we de bus voor het huis neerzetten komt mijnheer de melder al via de carport naar buiten. Ik heb een bakje uit de bus gehaald voor het formaat dat ik aan de hand van mijn kennis van die beesten verwacht. Maar dat is overbodig. Mijnheer heeft het beest gevangen in een jampotje en het deksel dichtgeplakt met een luchtgaatje er bovenin. Het beest is hooguit 5 cm lang. Eerder minder dan meer.
Mijnheer vertelt dat het dier is meegekomen van vakantie uit Frankrijk en dat 'ie hem in het vogelhuis naast het huis had gevangen. Hij wist niet wat hij met dat beestje moest aanvangen en had toen maar dierenambulance gebeld. Terecht, hier zijn we ook voor, al is het in mijn inmiddels vijfjarige ervaring voor het eerst dat ik zo'n beest tegenkom.
Onze bakjes zijn veel te groot voor zo'n miniatuurbeest, dus laten we het in het jampotje dat op deze wijze door mijnheer de melder wordt gedoneerd. Hij gaat mee in de cabine. In normale omstandigheden gruwelijk verboden, maar daar storen we ons maar zelden aan.
Met de gekko rijden we naar de aflosser. Met aflosser naar de opvang, die ons van te voren vertelde om de gekko (“vorige week hadden we er ook al één”) maar in één van de couveuses te zetten. Dat doen we. Alleen zijn die couveuses, hoewel niet groot, nog veel te groot voor dit beest. Dus zetten we hem met jampot en al in de couveuse.
Vanaf de opvang wordt ik naar huis gebracht. Iets voor half negen thuis.

19. The early cat catches the worm.
Vrij vertaald: wie het eerst komt die het eerst maalt
19.1. Kattenslachtoffer
Laat in de ochtend de eerste melding. Een vogel die gegrepen was door een kat. Geen verdere informatie. Goed, chauffeur haalt me op en we gaan onderweg. Het adres is aan de rand van de binnenstad. Hetzelfde straatje waar ook beheerder van de plaatselijke opvang woont.
Alleen is het aan het begin van het straatje, waar de beheerder min of meer halverwege woont. Het straatje is onderdeel van voormalige vestingwerken en is verhoogd aangelegd. De eerste huis, daar waar wij zijn moeten, zijn flinke villa's.
We hadden niet van te voren opgebeld, er was wat fout in het nummer wat we gekregen hadden. Dan maar op de bonnefooi. Er is ruim parkeergelegenheid, een unicum in dit deel van de stad. Bus neergezet, juiste huisnummer gezocht en aangebeld.
Een vrij jonge man doet open en we mogen binnenkomen. Een kat ligt op de bank. “Daar ligt de dader” zegt mijnheer. Hij gaat ons voor een paar deuren door en dan een dek lager, een soort van souterrain in. Daar zit in een doos een jonge duif. Goed te herkennen aan de snavel. Er is maar één soort vogel met zo'n snavel.
Ik bekijk het dier. Hij is flink vief en ik kan geen verwondingen ontwaren. Mijnheer vertelt dat de vogel in eerste instantie nogal beduusd was. Maar dat is geen wonder als je door een kat bent gegrepen. We vragen naar de vindplaats en het nest. Normaal zet je een gezonde jonge vogel uit in de buurt van het nest. Maar in dit geval was die plaats niet bekend. Natuurlijk. Wie weet waar die kat hem gegrepen heeft.
We vertellen dat we hem naar de opvang zullen brengen. Via de buitentrap die mijnheer ons wijst gaan we terug naar de bus. Daar bellen we de opvang. “Zet hem maar in hok B”', dan zal ik er zo wel naar kijken. Geen water, dan maakt 'ie er een knoeiboel van”.
Zo gezegd zo gedaan. Vanaf de opvang terug naar huis. Laden was nog niet nodig, we hadden nog meer dan 150 km bereik.

19.2. Wormstekig
Vrij laat in de middag weer eens een melding. Het loopt niet storm, vandaag. Een kat met wat geks aan de poeperd. Melder had het over wormen. Ik moet gelijk denken aan “prolaps”, een verschijnsel waarbij een deel van het gedarmte er van achteren uithangt. Resultaat van te hard persen bij het poepen bij verstopping.
Prolaps is een serieuze aandoening. Beide gevallen die ik heb meegemaakt moesten worden ingeslapen. Het kan worden geopereerd, maar het is een zware (= dure) operatie en succes is beslist niet gegarandeerd. Als het niet te ver is kan het worden teruggeduwd, maar dan bestaat de kans dat het er bij de eerstvolgende gelegenheid toch weer uit floept.
Maar we zullen zien. Hopelijk zijn het toch wormen. Dat is met medicijnen prima te behandelen. Chauffeur haalt me weer op en samen rijden we die kant op. Het adres is wat eigenaardig. Een kinderboerderij in een dorp in de andere regio, met als naam een naburig dorp. Er is alleen een straatnaam gegeven, maar zoveel kinderboerderijen zullen er niet aan die ene weg liggen.
Toch controleer ik voor alle zekerheid op 'maps. Het blijkt dat aan de bewuste straat helemáál geen kinderboerderij zit. Een kinderboerderij met de gegeven naam is er wél aan een dwarsweg. Dan zullen we daar maar heengaan.
Allemaal smalle weggetjes, maar op een gegeven moment komen we vlak voor een spoorwegovergang aan een weilandje met wat paddocks en ander vergelijkbaar spul waar een hele kudde kinderen met begeleiders aan het pony rijden zijn en zich op andere manieren met beestenspul vermaken. Gevonden.
Alleen geen melder met kat. Ik loop een beetje heen en weer en chauffeur vraagt. Krijgt als antwoord dat de officiële ingang over het spoor net rond de bocht is. Vanwege het geboomte niet te zien.
We stappen in en rijden over het spoor naar de officiële ingang. Daar zijn inderdaad drie personen aanwezig. De melder, een jonge Portugese vrouw en twee medewerkers. Melder spreekt goed Engels dus de rest van het gesprek gaat in die taal. Mijn Portugastisch is niet zo denderend.
De kat in kwestie ligt onder een boom naast een schuurtje. Een mooie, goed verzorgde, grijze kat. Ik leg ht dier de chiplezer in de nek, geen chip. Chauffeur tilt haar op en kijkt onder de staart. Dier is lief en verweert zich niet. Volgens chauffeur lijkt het inderdaad op lintworm. Zij heeft meer ervaring met dit soort zaken dan ik.
We praten even over de herkomst van het dier. Volgens melder en medewerkers liep zij hier regelmatig in de rondte en liet zich aanhalen en verwennen door de bezoekers van de kinderboerderij. Vermoeden is dat het dier thuishoort op één van de boerderijen in de omgeving en op de kinderboerderij komt struinen. Maar zonder verdere gegevens komen we niet verder.
In ieder geval, het is een dier met een duidelijke aandoening, dus ons pakkie-an. We vertellen de mensen wat we met het dier gaan doen: Naar het asiel, behandelen en publiceren op Amivedi en andere sites in de hoop dat er iemand om komt. Zo niet dat gaat zij voor adoptie.
Als we eenmaal met het dier vertrekken is het al na vieren. Nog een goede twintig minuten naar het asiel en dan zijn we er ruim na sluitingstijd. Dat valt mee. Tenminste voor ons. De laatste medewerkers hebben de deur al dicht en staan op de stoep nog even te praten. Ze slaan de handen voor de ogen als we het hek binnenrijden.
Maar het dier wordt geholpen. Één van de medewerkers neemt de leiding en stuurt één van de helpsters naar binnen om het dier medicijn toe te dienen en alvast in een hok te plaatsen. De rest komt morgen wel. Even een beetje geharrewar over welk medicijn precies, maar dat wordt vlot opgelost.
Ik haal in de tussentijd nog wat handdoeken uit de voorraad. De voorraad in de bus begon alweer wat dunnetjes te worden. Voor elk dier gebruiken we een schone handdoek en ontsmetten de box. Soms gaat het dan hard met de handdoeken. De gebruikte handdoeken worden op het asiel weer gewassen en komen dan weer in de kast te liggen.
We zijn nog te vroeg voor de aflossing. Nog wel onderweg een half uurtje laden en dan naar huis.

19.3. Gewonde reiger
Een week later beginnen we met een melding van een aangereden reiger. Plaats des onheils is de grote provinciale weg. Wij mogen daar niet optreden omdat het te gevaarlijk is. Alleen onder begeleiding van Rijkswaterstaat of politie mogen we daar komen.
Alleen, het is op een afrit en Rijkswaterstaat heeft geen zin of gelegenheid. Ik ben bekend met deze afritten. Er is ruimte genoeg in de berm om de bus volledig van de rijbaan neer te zetten. Bovendien hebben we ogen in de kop. Nadat er enige meldingen over het dier zijn binnengekomen gaan we er toch maar heen.
We hebben een speld, een positieaanduiding in 'Maps, en een hectometernummer. Alleen de aanduiding “links” of “rechts” ontbreekt. Al die bordjes hebben naast het nummer met daarnaast “Li” of “Re”. Dit geeft de zijde van de weg aan. Een weg heeft een bepaalde richting en daarmee een linker en een rechterzijde. Daarmee is een plaatsaanduiding een stuk nauwkeuriger. Zonder die aanduiding heb je twee mogelijkheden.
Maar met de speld is ook dat opgelost. We gaan onderweg. Helaas staat de speld verkeerd. Chauffeur zet de bus in de berm, plek zat en voldoende veilig, we stappen uit, pakken het net en gaan op zoek. Geen reiger te vinden.
Maar daarom niet getreurd, het hectometernummer hoort niet bij deze afslag maar bij de andere. Ik loop met net naar de andere afslag. Het geheel is voorzien van verkeerslichten dus ook oversteken is geen probleem. Chauffeur rijdt achter me aan en zet de bus neer in de berm van een ventweg.
Ik loop verder in de richting van het bewuste hectometernummer en dan zie ik een metertje of twintig voor me uit, een reiger in het gras liggen, vlak bij het paaltje. Positieaanduiding had nauwelijks beter gekund, alleen de speld stond verkeerd.
Ik breng het net in stelling. Terwijl ik dat doe komt de reiger in de benen en gaat op de vleugels. Waarschijnlijk, zoals zo vaak, heeft 'ie een tik van een auto gehad en had een tijd nodig om bij te komen van de schrik. Het dier is hoe dan ook veel te mobiel om voor ons in de vingers te krijgen.
Chauffeur was uitgestapt en achter me aangelopen. Samen gaan we terug naar de bus en rijden naar de snellader. De batterij staat al weer aardig laag, gisteravond was er nog een melding geweest en was de bus niet goed opgeladen. Half uurtje koffiedrinken en de batterij heeft weer voldoende prik aan boord.

19.4. Kat aan de weg.
Vroeg in de middag de volgende melding. Een aangereden kat in het buitengebied van de andere regio. Vandaag hebben we weer twee regio's. De melding op zich was ietwat ongebruikelijk. De broer van de centralist was een rondje aan het hardlopen en vond het dier. En heeft toen maar de melding gedaan.
Wij onderweg. We missen de afslag en nemen de volgende. Via de ventweg weer terug. De juiste weg ingeslagen en daar ligt, na zo'n veertig meter, een dode kat in de berm. Precies bij het aangegeven huisnummer. Uitgestapt en chiplezer mee. Geen chip gevonden. Standaard situatie. Hier in het buitengebied hebben maar weinig katten een chip.
Beest in een bakje en op naar de volgende melding, die alweer was binnengekomen.