@Sjaak: Op een diervriendelijke wijze, een vrijwilliger dierenambulance waardig, in het hok gedeponeerd.

16.4. Gekruiste kat.
Net voor de koffie belt chauffeur. Ze heeft twee halve meldingen en een hele. Dat maakt me nieuwsgierig. Wat moet ik me in de lieve vrede nou voorstellen bij een halve melding. Na een paar minuten komt de bus voorrijden en stap ik in. Dan hoor ik het verhaal.
Er zijn twee meldingen waarvan de centrale van mening was dat ze elk afzonderlijk niet waard waren om te rijen, maar gecombineerd wel. Daarnaast nog een gewone melding zonder echte spoed. Dan rijden we volgens volgorde. Eerst halve melding nummer één. Bij een druk kruispunt in de andere regio zou een aangereden kat liggen. Dood. We zijn er ook voor overleden kleine huisdieren dus we gaan er op af.
In eerste instantie zijn we zo druk in gesprek dat we de kruising voorbij rijden. Op de eerstvolgende kruising rondgereden en bij de kruising, met stoplichten, de bus in de berm gezet. Chauffeur controleert de ene helft van het kruispunt en ik doe de andere helft. Normaal mogen we op een provinciale (N)-weg, het is een kruising van twee N-wegen), niet optreden zonder assistentie van Rijkswaterstaat of politie. Dat vanwege de veiligheid. Maar vanwege die stoplichten kunnen we veilig genoeg zoeken.
Maar geen kat te vinden, dood noch levend. Dan zal iemand anders ons wel voor geweest zijn. We gaan verder naar de volgende halve melding.

Die dode kat is gewoon verplaatst naar de volgende halve melding.

16.5. Fladderende duif
Die volgende melding gaat over een duif die, alweer bij een kruising, in een heg zou zitten. Met, inclusief die niet-gevonden kat, ruwweg drie kwartier aanrijtijd is het natuurlijk maar de vraag of dat beest er nog zit. Maar kijken kan altijd.
De kruising van de duif is in een ander dorp, maar niet ver van die van de kat. Het is min of meer in het centrum van het dorp. Chauffeur zet de bus half op de stoep, flitsertjes aan en zoeken maar. Nadere informatie betreffende de positie was dat het een heg bij een verzorgingstehuis zou zijn. Inderdaad is op een hoek van de kruising een verzorgingstehuis.
Ik loop langs de ene poot van de kruising, chauffeur langs de andere. Chauffeur wint, zij ziet als eerst een zielige duif onder een heg zitten. Positiebeschrijving had niet beter gekund.
Als chauffeur het dier oppakt fladdert hij een beetje maar probeert zich niet echt te verweren. Toch wat mis met het beestje. We bekijken het, een kleine wond aan de zij, maar niets serieus te zien. Ik denk dat 'ie versuft is na een aanrijding, chauffeur denke dat 'ie toch wat onder de leden heeft.. De avond tevoren heeft zij zonder bijrijder ook al een duif opgehaald die waarschijnlijk ziek was. Deze duif reageert net zo.
We laden de duif in en gaan onderweg naar de volgende, hele, melding.

16.6. Kittige kitten
Die hele melding gaat over een kitten. Gevonden op een onwaarschijnlijke plaats, vastzittend in een hek. Beetje bloed aan de rechter voorpoot en nogal verfomfaaid. Via via komt het diertje terecht bij de zogeheten kattengroep. Dat is een groepje vrijwilligers dat katten, maar ook wel andere dieren, helpt en opvangt. Ze hebben geen officiële status en doen het werk puur als privépersoon. We hebben vrij regelmatig met deze mensen te maken en sommige (ex)collega's zitten er ook bij.
Het adres is in de stad. Één van de hoge flats langs de doorgaande weg. We zijn er al diverse malen vaker geweest, laatste keer toen we op meeuwenjacht waren (melding 6.1: Meeuwenjacht). Meestal komen we er om verdwaalde katjes op te halen. Denkelijk zijn die het meest aaibaar.
Omdat we weten waar het is rijden we er in één keer naar toe. Domdommetje heeft moeite met de hoge nummering. Die snapt het ook niet meer.
We bellen onderaan aan bij het trappenhuis. De deur gaat open en we gaan met de lift naar boven. Even voorbij halverwege de galerij is het adres. Als we aankomen lopen gaat de deur al open. Drie vrouwen zijn aanwezig. De jongste doet het woord. Schijnbaar heeft zij het diertje opgepikt.
Het diertje zit in de kattenkamer, een grote bezemkast bij de voordeur. Waarschijnlijk oorspronkelijk bedoelt als berging. De oorspronkelijke populatie van die kattenkamer heeft tijdelijk onderdak gekregen in de woonkamer.
Het verhaal houdt in dat ze het katje heeft zien zitten, pootje vast in een hek. Bij het losmaken was en beetje bloed gezien. De plaats is voor een weglopertje eigenaardig. Nabij een weg en een schoolgebouw geen woonhuizen in de onmiddellijke omgeving. Het heeft het alle schijn van dat het om een dumping handelt. Melders hebben het dier gecontroleerd, geen chip. Ook niet te verwachten eigenlijk bij zo'n jong beestje. De beide andere vrouwen vertellen van een kitten met dezelfde kleuren en leeftijd die nabij de grote verkeersbrug was gedumpt, niet ver van de plek waar dit beestje is aangetroffen. Dat maakt het dumpverhaal alweer wat plausibeler.
Het diertje is absoluut niet schuw en waarschijnlijk al aan mensen gewend. Ik kan het zonder echt verweer vanonder een grote krabpaal vandaan sleuren. Melders vertellen nog dat ze het beestje schoongemaakt hadden en behandeld tegen oormijt.
Ik controleer het diertje. Schoon en droog. Geen tekenen van ongemak bij het pootje. Het dier laat alles gelaten toe. Alles wijst op een tamme gedumpte kitten. Zo zullen we het maar behandelen. Naar het asiel.
De dienstdoende dierenverzorger neemt het dier over en brengt het naar de isolatieafdeling. Standaard procedure. Komt terug en weet te melden dat er geen oormijt aanwezig is en dat het pootje in orde is. Gewoon een gezonde kitten.
Onderweg hadden we inmiddels de volgende melding binnen gekregen.

16.7. Handschoenendief
Die volgende melding ging over een roofvogel die midden op straat was aangetroffen en vervolgens veiliggesteld. Geen verdere informatie naast het adres. Na het inleveren van het kitten gaan we richting roofvogel.
Die zit, zo blijkt het, op een huis, half villa, half boerderij, aan een afslag van de ventweg naast een grote provinciale weg. Mooi plekje, als die provinciale weg er niet zou zijn. Het hek is dicht, dus zetten we de bus op de inrit met de neus tegen het hek. Kontje van de bus nog net op de weg. Het is niet druk en zo in het buitengebied is dat geen enkel probleem.
We stappen het kleine hek voor voetgangers door en lopen naar het huis. Bellen aan, en onmiddellijk komt via achterom een man aanlopen. Hij wijst: “daar zit 'ie in” Naast de voordeur staat een grote kartonnen doos met de deksel zwaar dichtgetaped met duckttape. In de doos de vogel. Een volwassen buizerd. Daar moet je voorzichtig mee zijn. Ik haal twee paar lashandschoenen uit de bus. Die zijn zeer geschikt als bescherming tegen roofvogelklauwen.
Chauffeur trekt de handschoenen aan en ik peuter de deksel van de doos verder open. Chauffeur pakt de vogel en de vogel pakt haar. Gelukkig in de handschoen. We leggen de vogel in de meegebrachte transportbox. Vogel fladdert een beetje. Gauw de deksel dicht. Die ene handschoen, die mag hij zolang houden.
In de doorzichtige transportbox ligt het dier er ongelukkig bij. Samen, chauffeur en ik, openen de deksel weer en fatsoeneren het dier een beetje. In ieder geval zo dat 'ie weer overeind zit. Gedurende deze operatie laat het dier de handschoen, die hij tot dan toe nog in de klauwen had, los. Mooi zo, ook weer terug.
We praten na met de melder en krijgen dan het hele verhaal. Mensen reden op de drukke provinciale weg toen ze de vogel op de weg zagen zitten. Andere auto's hadden de tegenwoordigheid van geest om er omheen te sturen, deze mensen maakten en noodstop en pakten het dier van de weg. Vanwege de snavel en klauwen werd gebruikt gemaakt van het T-shirt van de man, die daarna in z'n blote bast liep.
Mensen zijn met de vogel, gewikkeld in het T-shirt, naar de dichtstbijzijnde woning gegaan, hebben het verhaal verteld en de vogel overhandigd. Vogel, met T-shirt, in een doos en de blote bast kreeg een T-shirt van de melder. Melder heeft toen dierenambulance gebeld en de vinders zijn er weer van tussen gegaan.
Het T-shirt was in de doos achtergebleven en kon weer geretourneerd worden naar de vinder. Er was nog wel de vraag of de vinder later kon horen hoe of het met de vogel afgelopen is. We hebben de melder daarop gezegd dat we het dier naar de opvang in de grote stad zouden brengen. Vinder kan dan contact opnemen met deze opvang. Wij horen in de regel niets meer over de dieren die we brengen, tenzij we er specifiek naar vragen.
Ondertussen, onderweg naar de buizerd was er alweer een melding binnengekomen.

Mooi verhaal. Dat mensen zo attent, meelevend, en vindingrijk zijn.
En zo‘n buizerd is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.
Maar hoe het met de buizerd afloopt zullen wij dus ook nooit weten.
2 mogelijkheden:
* het is niets ernstigs en hij wordt na enige tijd weer vrijgelaten
* wel iets ernstigs. En dan wordt hij gedood?!

Laatste edit 23-08-2026 08:22

Ge-euthanaseerd met een mooi woord. Inderdaad, daar zal het op neerkomen.

16.8. Kattenslachtoffer
Die melding gaat alweer over een duif. In dit geval een duif die was aangevallen door een kat. In hoeverre het dier gewond is, dat zien we wel als we er zijn. In ieder geval is het min of meer op de route van de buizerd naar de opvang, dus dat gaat in één moeite door.
Het adres is een gewoon rijtjeshuis in een vrij moderne wijk. In dit dorp is er de laatste jaren veel bijgebouwd. Als we stoppen en uitstappen gaat de voordeur al open. Melder komt naar buiten met een doos in de handen.
Bij de voordeur controleren we de duif. Weinig aan te zien al is 'ie niet z'n gewone vrolijke zelf. Fladdert weinig. Kleine wond, formaatje “stelt niets voor” rechtsonder de vleugel. We zijn nu toch onderweg naar de opvang met die buizerd en die andere duif van melding 16.5, dan kan deze er ook nog wel bij.
Met ons vijven, twee duiven, buizerd, chauffeur en ik zei de gek naar de opvang. Van te voren even bellen dat we er aan zitten te komen. “Kom maar door”.
Bij de opvang kijken we even of we iemand kunnen vinden en lopen dan de beheerder tegen het lijf. Die plaatst beide duiven bij een stuk of wat anderen. Schijnbaar loopt het storm met die beesten. De buizerd krijgt een eigen kooi. Op het eerste gezicht is de beheerder aardig positief over de buizerd. “Die komt er wel bovenop”. Chauffeur vraagt naar de duiven. Volgens de beheerder heerst er onder de duiven een parasitaire ziekte in de hersenen. De dieren genezen er wel van maar het traject is lang.
Daarmee nemen we afscheid, we rijden naar de dichtstbijzijnde snellader en nemen in het bijbehorende wegrestaurant een mok koffie. Dan naar huis.

17. Van hot naar haar met hond.
17.1. Ongeschilde schildpad
Na de middag de volgende melding. Een schildpad dit keer. Schildpadden, en reptielen in het algemeen, zijn voor ons probleemgevallen. Het zijn invasieve exoten en de behandeling er van is afhankelijk of het een landschildpad of een waterschildpad is.
Heel in het kort, gewonde of beschadigde dieren nemen we altijd op. Een gezonde waterschildpad laten we lopen, al is overleving volgens de schildpaddenopvang (https://www.schildpaddenopvang.nl/waarom-sterft-een-schildpad-in-de-nederlandse-natuur/) beperkt. De dieren horen hier gewoon niet thuis.
Landschildpadden nemen we altijd mee. Zo staat het in de richtlijnen van het ministerie. Ze zijn te schadelijk voor de natuur.
Prima. Het is in de melding niet gespecificeerd wat voor beest het is, dat zullen we wel zien al we er zijn. Het is voor ons aan de andere kant van de grote stad. Als we de grote stad voorbij zijn gaat de telefoon. Weer een melding. Deze met een zekere urgentie.

17.2. Een hond met spoed
Die nieuwe melding gaat over een hond. Gevonden nabij een klein dorp op het terrein van een landgoed. We zijn er al eens eerder geweest voor een zieke eekhoorn (Melding 8.3). het dier loopt los rond en is door de melder tot op zekere hoogte zekergesteld. Melder blijft wachten tot we er zijn. Dat is de spoed van het verhaal. Je laat mensen niet langer dan nodig is wachten.
Chauffeur slingert de bus in de rondte. Mag wel niet op dit plekje maar er komt geen hond aan en er is geen koddebeier te bekennen. Stukje terug en de afslag nemen. Als we bij de aangegeven positie komen, eigenlijk alleen maar een straatnaam. Zien we direct een man en een vrouw zwaaien. De melders. Een flinke zwarte hond aan een riem.
We slaan af de laan in en parkeren de bus tussen twee bomen. We stappen uit en maken kennis met de hond en de melders. Beest is razend enthousiast en flink sterk. Mevrouw kan hem maar amper houden. Mooi beest.
We praten even. Het dier liep zomaar te dwalen. Wel een halsband om de hals maar geen penning of iets dergelijks. Om het dier in bedwang te houden heeft mijnheer zijn broeksriem opgeofferd en die aan de halsband bevestigd.
Chiplezer in de nek en “piep”. Gevonden. Nummer opgezocht. Alleen een telefoonnummer, geen naam of adres. Telefoonnummer ergens in het westen, op meer dan 150 km afstand. Nummer gebeld. Het was de fokker van de hond. Die zou in de administratie aan de hand van het chipnummer de eigenaar trachten te vinden en doorbellen naar onze centrale.
We besluiten om daar niet op te wachten, geen idee natuurlijk hoe lang dat duurt en of er wat nuttigs uitkomt. We waren onderweg naar die schildpad. Die eerst maar afmaken. We laden de hond in de vaste bench van de bus en mijnheer krijgt zijn broeksriem weer terug.

17.3. Ongeschilde schildpad (vervolg)
Wij weer onderweg naar het adres van de schildpad. Dat blijkt een huis te zijn in het buitengebied waar net een feest aan de gang is. Één van de kinderen is jarig, een peuter van een jaar of vier. Er zijn meer kinderen van die leeftijd aanwezig. De oprit staat vol en chauffeur zet de bus half op de oprit. Neusje op het fietspad en het kontje op de weg.
De jarige komt, vergezeld van vriendjes, mama en nog een paar volwassenen, de schildpad brengen. In een plastic doosje met een blaadje sla en wat water. 't Is een geelbuik, dus een waterschildpad. Officiële regel: terugzetten, want het is een waterschildpad. Maar dat kun je zo'n kind niet aandoen.
Moeder vertelt dat ze het beest kruipend over de weg hebben aangetroffen. Dat is niet echt een gezonde omgeving voor een schildpad. We nemen dan ook unaniem de beslissing het beestje toch maar mee te nemen. De opvang in de grote stad weet er wel raad mee.
De jarige krijgt van chauffeur een stapeltje kleurplaten in de handen gedrukt. Die mag hij uitdelen aan z'n vriendjes. Dan nemen we afscheid en gaan verder naar de volgende melding.

17.4. Zwaluw met gier
Die melding gaat over een gierzwaluw die uit het nest was gevallen. Als we aan komen rijden, een gewoon huis in een gewone wijk gaat de deur al open. Zoals gebruikelijk hadden we vooraf de ETA (Estimated Time of Arrival) doorgegeven.
We lopen achterom. Achter, op een tuintafel staat een doos, met daarin een jonge zwalus. Wat voor merk zwaluw kan ik niet beoordelen maar volgens mevrouw de melder is het een gierzwaluw. Nest was naar beneden komen zeilen. Één jong dood, de ander, deze, leeft nog. Het beestje zit al redelijk in de veren. Die maakt nog wel een kans.
We praten nog even met de melder en vertrekken dan met de jonge zwaluw. Ondertussen heeft de fokker van de hond contact opgenomen met de centrale en het adres van de eigenaar doorgegeven. Dus eerst maar naar dat adres.

17.5. Een hond met spoed, vervolg.
Het adres van de hond blijkt akelig dicht in de buurt van de plek waar hij gevonden is. Zeshonderdvijftig meter volgens 'Maps. We rijden terug naar het adres en komen langs de vindplaats. Eerste weggetje daarna links moeten we zijn; een oprijlaan.
Als we de bosjes uitkomen staan we plotsklaps voor een kast van een landhuis. Ervoor een rond grasveld met daaromheen een breed grindpad. Precies zoals in die Victoriaanse films waar ze met koetsen tot aan het bordes rijden, uitstappen en dat de koetsier dan verder rijdt.
We rijden met onze koets tot pontificaal voor het bordes. Daar zitten twee oudere echtparen op tuinstoeltjes aan een tafeltje. Bakkie thee, of wat anders.
We stoppen en stappen uit. Één van de echtparen is hier thuis en dat zijn de eigenaren van de hond. Even gepraat over hoe het dier gevonden is. Volgens mevrouw liep het dier altijd vrij in het park, en stak nooit de weg over. Deze keer dus wel. Advies gegeven om toch maar die registratie in orde te maken. Mevrouw kwam zelf op het idee van een penning met adres en telefoonnummer. Is natuurlijk nóg beter.
We nemen afscheid en stappen weer in. Rijden de hele oprijlaan weer af, rondje rond het perk, chauffeur kon het niet laten, en gaan onderweg naar de volgende melding die inmiddels weer is binnengekomen.

17.6. Dichte deur.
Die volgende melding behelst een jonge zwaluw die, volgens de melder, nog leeft. Mooi, we zijn onderweg. Als ik opbel om te laten weten wanneer of we er zijn vraagt de melder uit welke richting we komen. Geen idee, we rijden op Domdom. Als we er zijn dan moeten we opbellen, dan komt 'ie ons tegemoet.
Het adres blijkt in de voetgangerszone van het dorp te zijn. Vandaar die verschillende aanrijdroutes. Maar de zone is zo klein dat we het adres ook zonder hulp van de melder te voet kunnen bereiken.
Dat adres is een houten deur, met daarachter een stalen trap naar een bovenwoning. Als ik naar boven stuiter komt bovenaan de trap een jonge vrouw om de hoek kijken. De partner van de melder. Die komt na een paar tellen ook kijken. We moeten naar beneden.
Onder de trap is een soort schuurtje. Op de drempel van de schuurdeur liggen twee zeer jonge zwaluwtjes. De ene is overduidelijk dood, de andere bijna. Net binnen de schuurdeur hangt een nest. Melder doet het verhaal.
Een aantal dagen geleden, vijf volgens de melder, is een reparateur aan huis geweest die ook in dat schuurtje moest wezen. Reparateur heeft toen, zoals normaal, het deurtje dicht gedaan. Terwijl die juist vanwege dat nest open stond. Nest is dus vijf dagen lang niet door de ouders bezocht. Toen melder dat eindelijk gewaar werd en de deur weer open deed vond hij de twee zwaluwtjes op de drempel, onder het nest.
Duidelijke situatie. Wat nog aan beweging zit, je moet echt goed kijken, in één van die arme beestjes kan nauwelijks als teken van leven worden opgevat. Tenminste niet het leven van de zwaluw. Eerder van de inwendige opruimcolonne.
Melder is begaan met de beestjes, zodanig, dat ik er maar een punt aan draai. We geven het diertje weinig kans, maar we zullen er voor zorgen. Hoe dat laat ik in het midden. Dat wordt in de praktijk terug naar de natuur. Zelfs als dat beestje (na vijf dagen zonder eten) nog zou leven, dan maakt 'ie zonder ouders toch geen kans. Technisch gesproken kun je ze in een ander nest plaatsen. De eigenaars van dat nest zullen dan als pleegouder fungeren. Gebeurt wel vaker. Maar in dit geval heb ik daar een héél zwaar hoofd in.
Beide zwaluwtjes deponeer ik wegens ruimtegebrek in hetzelfde bakje als de gierzwaluw van melding 17.4. We nemen afscheid van de melder. Geven desgevraagd nog het advies dat 'ie dat nest kan weghalen als er geen activiteit meer plaatsvindt.
Dan gaan we naar alweer een volgende melding, die inmiddels al is binnengekomen. Onderweg komen we wel langs een stukje natuur waar we die arme beestjes kunnen verzorgen.

Dat doet de deur dicht!
Daar zijn geen woorden voor….
Jammer dat de melder het niet veel eerder merkte. Vijf dagen is lang; vijf uur zou al lang zijn.
+ Ik verbaas me dat er nu nog zwaluwen in een nest zitten.
Hier zijn er al een heleboel verzameld om naar het zuiden te vliegen.
Mei juni juli augustus… en dan vertrekken ze weer.

Laatste edit 30-08-2026 08:09

17.7. Derde duif
Deze melding gaat weer over een duif. 't Kan niet op met die beesten. Vandaag de derde al (melding 16.5 en melding 16.8 ). Mooi dat deze melding zo ongeveer tussen die twee zwaluwtjes van de vorige melding en de opvang ligt. De batterij van de bus begint met al die meldingen alweer gevaarlijk laag te raken. 't Lukt allemaal wel, maar er moeten geen gekke dingen meer tussendoor komen.
Onderweg de twee nu helemaal echt absoluut beslist overleden zwaluwtjes teruggegeven aan de natuur. Daarmee hebben we nog De buizerd, de schildpad en de gierzwaluw aan boord. Alle drie voor hetzelfde adres: de opvang in de grote stad.
Een gewone duif op een gewoon adres in een dorp. Beest wilde niet vliegen en had wat lichte verwondingen. Maar gezien die parasitaire infectie waar ik het in melding 16.8, Kattenslachtoffer al over had zou dit beest ook wel eens iets dergelijks onder de leden kunnen hebben. Hij was wel érg makkelijk te vangen.
En voort naar de opvang en vervolgens naar de snellader. Onderweg naar de aflosser gebeld, daarvoor begint het zo langzamerhand ook tijd te worden. En of de duvel er mee speelt, komt er onderweg wéér een melding binnen.

17.8. Meeuw met klachten
Dit keer gaat het niet over een duif maar over een meeuw die er niet zo best aan toe zou zijn. Er is geen adres opgegeven, want het is in het stadspark. Wáár in het stadspark? Bij de weg die parallel aan het park loopt. Daarmee weten we nog weinig, want dat beslaat het hele park. Alleen weten we dat het tussen die weg en de vijver zal zijn.
We moeten dan ook kiezen welke ingang we nemen. Er zijn er in principe drie, waarvan er twee het meest waarschijnlijk zijn. We overleggen even en nemen dan de verste, die bij de kinderboerderij. Als we de bus bij die kinderboerderij neerzetten dan zijn we het meest centraal.
Zo gezegd zo gedaan. We zetten de bus neer tussen het brugje en de kinderboerderij. Verder mogen we niet rijden, vanaf het brugje is het verder voetpad of fietspad.
We stappen uit en steken het brugje over. Chauffeur gaat links en ik ga rechts. Na enkele tientallen meters kom ik mensen tegen. “Komt u voor de meeuw”? “Ja”. “Nog honderd meter verder”. Hadden we toch die andere ingang moeten hebben. Ik geef een brul naar chauffeur dat zij niet verder hoeft te zoeken en loop met stevige pas in de aangegeven richting.
Bij een boom, een bankje en een lantaarnpaal staan wat mensen. Ze wenken me. Onder de boom ligt een meeuw amechtig te hijgen. Die ziet er niet vrolijk uit. Volgens mijn volstrekt ondeskundologische expertise zal het beest het niet lang meer maken. Maar daar ga ik niet over, ik kan het best mis hebben.
Ik praat even met de mensen, leg de meeuw in meegebrachte transportbox en loop terug richting bus. Onderweg kom ik chauffeur tegen, die op mijn roepen deze kant op was gelopen. Nog iets verder komen we langs een klassieke leugenbank met drie oude mannen er op. Op de heenweg had ik de heren verteld dat ik op zoek was naar een meeuw. Nu vertelde ik dat ik het beest gevonden had. Box open en even laten zien. Na de nodige bemerkingen van de kant van de drie heren verder naar de bus.
Eerst maar eens laden, dan de overdracht, en vervolgens de meeuw afleveren.
Tijdens het laden komt de aflosser langs. Hij woont op loopafstand van de snellader. Als de bus voldoende vol is, helemaal vol raakt 'ie nooit op een snellader, lopen we gedrieën naar de bus. Aflosser kijkt even naar de meeuw en zegt dat 'ie hem mee naar huis neemt. Overleeft 'ie het tot morgenochtend dan kan 'ie alsnog naar de opvang.
Ik wordt zoals gebruikelijk aan huis afgeleverd.

'Ondeskundologische Expertise‘ 👍
Die drie mannen op de bank doen me aan Asterix (in Corsica??) denken.
En voor de meeuw ziet het er triest uit

Er was alleen geen hondje bij.

18. Dode katten express
18.1. Kat van adel
Even voor negenen vanochtend gaat de telefoon. Chauffeur: twee meldingen. De eerste is er één van gisteravond. Een kat was doodgereden vlak voor het huis. Automobilist half in paniek, belt de politie. Politie belt ons. Centrale besluit dat een dooie kat niet wegloopt, die ligt er morgenochtend ook nog wel. Geen reden om er een spoedmelding van te maken.
We gaan onderweg. Plaats delict is het stadje aan onze kant van de rivier. Er is even gehakketak over de plaats van het dier. Meldingen en administratie gaan nu via een zelfgeschreven app. In die app was het adres van de melder weergegeven met als extra notitie “positie van het dier niet dezelfde”. Chauffeur naar centrale: “Waar moeten we dan wél naar toe”? Centrale: “Als er geen adres bij staat dan moet je toch naar het adres van de melder”. Goed, dan doen we dat.
Het dier zou in de berm liggen met een handdoek eroverheen. We rijden de bewuste straat in en zien al vanaf een afstandje, direct tegenover het adres, een witte handdoek waar een kattenstaart onderuit piept. Gevonden.
Bus vlakbij neergezet, uitstappen, chiplezer mee. Handdoek aan de kant, foto voor een eventuele identificatie. Chiplezer in de nek: geen chip. Goed. Klantje voor de vriezer. Dode kat in een kratje. Beetje vouwen, dat ging, maar het beest slaakte een diepe zucht. Lijkstijfheid was al grotendeels over. Dat gaat snel, zo in de zomer. Beest begint al adellijk te worden.
Verder niets meer aan te doen. Op naar de volgende melding.

@Emmo: ah. Jij kent je klassieken.

Kat in krat
Hoe vind je dat

Apart dat men de politie / dierenambulance belt voor een dood dier.

Laatste edit 03-09-2026 14:09

@allone: De eigenaar wil graag weten dat de kat gevonden is (ook al is ie dood) en de dierenambulance kan de chip uitlezen. Scheelt een hoop stress en zorgen als je niet meer hoeft te vrezen dat je kat ergens honger loopt te lijden.

@Spotcatus: ja idd. 👍
Alleen had deze kat geen chip…

@Spotcatus: Ongechipte katten worden indien mogelijk (in verband met beschadigingen) gefotografeerd en gepubliceerd op diverse sociale media, waaronder Amivedi.
De dode dieren worden veertien dagen bewaard (wettelijke termijn)