14. Transitie
14.1. Hoe een gans een schaap wordt
Ik zit net aan m’n eerste bak koffie van de dag als de telefoon gaat. De eerste melding. Die gaat over drie dode ganzen. Drie tegelijk? Dan denk je direct aan ziekte, vogelgriep of botulisme. Het is de laatste paar weken vrij warm geweest en dan kunnen ziektes als botulisme vlot de kop opsteken. Vogelgriep is altijd een mogelijkheid, tegenwoordig.
Ik wordt weer opgehaald en samen gaan we naar het meldadres. Het is in de stad, vlakbij het huisadres van één van de collega’s. De dieren zouden nog in het water drijven. Oké. Dan is het natuurlijk altijd nog de vraag of we er bij kunnen komen.
Als we de bus voor het huis parkeren, even met twee wieltjes op de stoep, mag niet maar ‘t moet maar, komt de melder al naar buiten. Hij gaat ons voor via een doorgang naar de sloot achter de huizen. Een brede sloot met aan weerszijden publiek gras.
Een van de dieren drijft middenop en langs de kant drijven nog een paar het enige wat zichtbaar is zijn de bolle buiken. Ik sla het net op de dichtstbijzijnde en trek het naar me toe. Flink zwaar dat beest. Als het gedeeltelijk omdraait blijkt het geen gans maar een compleet schaap.
Mijnheer de melder had dat ook al doorgegeven, dat er drie ganzen en twee schapen waren. Alleen zijn schapen boerderijdieren, en die zijn niet voor ons maar voor de eigenaar. Melder had de eigenaar, een plaatselijke kinderboerderij, wel proberen op te bellen maar die namen niet op.
Wat te doen. Formeel mogen we niet optreden, maar ja, we zijn nu eenmaal ter plaatse en om die dooie schapen in het water te laten liggen is ook niet gezond. Dus met verkrachte eenden vier van de beesten op de wal getrokken. Nummer vijf kunnen we niet naar de wal krijgen omdat we geen gereedschap aan boord hebben waarmee we het dier naar ons toe kunnen trekken. Een soortement bootshaak hebben we niet. Bovendien was de afstand tot de wal aardig groot en ligt het dier tussen de waterplanten in. Ervaring leert dat je aardig wat kracht moet zetten om door die waterplanten heen te komen.
Nummer vijf moeten we dus helaas laten liggen. We adviseren de melder om toch vooral bij de eigenaar van de schapen het gebeurde door te geven. Daarmee sluiten we af. We ruimen op, gaan terug naar de bus en terug naar huis. Onderweg nog een half uurtje de bus opgeladen en een bak koffie genomen.

14.3. Hond nummer één.
Zo rond een uur of vijf krijgen we de volgende melding. Iemand heeft een loslopende hond gevonden. Of wij konden gaan kijken of het dier gechipt en geregistreerd is en de eigenaar konden opsporen.
Het adres is aan de rand van een arbeiderswijk in de stad. Als we aan komen rijden blijkt het een vrij kleine flat te zijn. Geen lift, die waren te duur voor het toenmalige klootjesvolk. Wij gaan met de trap naar boven, natuurlijk moeten we helemaal bovenin zijn.
Maar de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Hondje loopt in de rondte te springen. Uiteindelijk houdt één van de bewoners het beestje in bedwang en dan kan chauffeur de chip uitlezen. “ping”, contact. Fotootje van het beeldscherm ter voorkoming van vergissingen en het nummer invoeren op de site van Chipnummer.nl.
Telefoonnummer, adres, de hele bups is ingevoerd. Alleen, het telefoonnummer geeft geen antwoord.. Overleg. Mijnheer biedt aan om het dier te houden en regelmatig het telefoonnummer te proberen tot hij antwoord krijgt. Alleen, we weten niet of het nummer (nog) geldig is. Het gebeurt helaas wel vaker dat mensen een ander nummer krijgen en vergeten de registratie van de chip aan te passen.
We kunnen het dier naar het adres brengen, het adres is flink ver de binnenstad in, maar als de mensen niet thuis zijn brengen we het dier naar het asiel. Dat vinden de melders weer zielig. Op een asiel werken beslist geen hondenhaters en er wordt best goed voor zo’n dier gezorgd, maar veel mensen hebben er toch een aversie tegen. Zo ook de melders.
Mijnheer oppert om achter ons aan te rijden en als de eigenaar niet thuis is het dier zelf weer mee te nemen. Plan A dus. Niet zo’n goed idee. Het probleem blijft bestaan. Chauffeur belt de coördinator en ik leg uit hoe het systeem werkt en hoe we normaal gesproken te werk gaan.
Na het overleg met de coördinator komt chauffeur met het bericht dat coördinator het allemaal toch niet zo’n goed idee vindt. Heeft te maken met de privacy-wetgeving. Wij mogen officieel het nummer en adres van de eigenaar niet delen met de melder. Het dier moet toch maar naar het asiel en dan gaan ze daar verder kijken of ze een eigenaar te pakken kunnen krijgen.
Als we daarmee aan het overleggen zijn gaat de bel. Een jonge vrouw aan de deur. Het is de eigenaar van het beestje. Via-via, dankzij Facebook of zo, had zij begrepen at hier haar hondje zat. Gezien het enthousiaste gedrag van het dier moet het wel haar hond zijn. Goed. Eigenaar heeft de hond terug en alles is in orde. Het blijkt in de registratie haar oude adres te zijn, en ze had een tijdje de telefoon uit gehad. Vandaar dat we haar niet konden bereiken. Ze belooft de registratie aan te passen.
Mevrouw loopt met haar hondje naar beneden en wij praten nog even na met de melders. Dan vertrekken wij ook. Beneden aan gekomen blijkt het beest er alweer van tussen is gegaan en de eigenaar loopt er druk achteraan te vangen. Dat is haar zaak.
Terug in de bus gaat de telefoon. Centrale. Die had inmiddels alweer een melding gekregen dat het dier wederom zoek is. Wij leggen uit dat het beestje niet zo gehoorzaam is als je zou willen en dat de eigenaar druk bezig is het beest in de vingers te krijgen. Vanuit de bus hebben we daar prima zicht op.
Tijdens de rit hier naar toe was alweer een volgende melding binnengekomen.

Zijn jullie verantwoordelijk voor mensen die hun hond niet kunnen opvoeden? Want dan ken ik er nog wel een paar…
… hele volksstammen!

@allone: Nee. Maar soms is een vorm van opvoeden wel noodzakelijk. Maar gewoonlijk blijft het bij dringende adviezen.

14.4. Hond nummer twee
Die volgende melding is ook een loslopende hond, dit keer aan de overkant van de rivier. We gaan onderweg, steken de rivier over en gaan op zoek naar het adres. Geen probleem, het is maar een klein stadje.
We komen aanrijden en als we er bijna zijn seint de bestuurder van een dikke auto die ons tegemoet komt ons te stoppen. Chauffeur stopt en doet het raampje open. Het is de eigenaar van de tweede hond. Die had op Facebook, buurtapp of nog wat anders meegekregen dat zijn hond gevonden was en had hem gelijk bij de melders opgehaald.
Mooi zo, alweer een loslopende hond terug bij de eigenaar. We zwaaien nog even naar de melders die nog in de voortuin staan en gaan verder naar alweer een nieuwe melding.

Ik heb n.a.v. verhaal Hond nummer één de chipregistratie van onze kat even bijgewerkt voor wat betreft onze actuele telefoonnummers.

@Sjaak: 👍

@Emmo: Vandaag zag ik zwaluwen op de grond zitten en gewoon opvliegen. Dat kunnen ze dus wel!

@allone: Dat heb ik, gezien deze site, verkeerd meegekregen van de opvang. Die was er behoorlijk duidelijk over.
Maar, volgens die site, hoewel zwaluwen bij voorkeur vliegen en hoog zitten, schijnen ze inderdaad van de grond te kunnen komen. Dat geldt, volgens wiki óók voor gierzwaluwen.

Heb ik toch wat van je geleerd. Bedankt.

@Sjaak: Hebben we vaak mee te maken: niet bijgewerkte registratie. Soms lukt het dan via de fokker om de huidige eigenaar op te sporen, maar niet altijd.

@Emmo: leuk 👍
Zo leren we allemaal bij
Dan moet je je boek bijwerken 😉

Dit waren 2 ouderparen met elk 3 jongen.
Veel werk 😃

Laatste edit 29-07-2026 22:46

14.5. Vier zwaluwen
Die nieuwe melding gaat over een zwaluw, die met nest en al naar beneden gedonderd is. Een jonge zwaluw, die nog niet kan vliegen. Het adres is in een dijkdorpje halverwege de stad en de grote stad. Het adres zelf is niet in het oude dorp zelf maar in er tegenaan gebouwde nieuwe wijk.
We zetten de bus neer met twee wielen op een kinderspeelplaatsje waaromheen de huizen gebouwd zijn. Het idee van een hofje. Als we uitstappen staat mevrouw de melder al op de oprit.
Op die oprit liggen de restanten , volledig aan poeier, van een zwaluwnest. Die is van een metertje of tien hoog vanonder de dakvorst naar beneden komen zeilen, wijst mevrouw. Mevrouw verontschuldigd zich. In eerste instantie hadden ze één overlevend zwaluwtje gevonden, en dat hadden ze doorgegeven aan de centrale. Later hadden ze er nog drie gevonden die over de oprit onder allerlei spullen die er stonden verspreid waren.
Geeft niet. Of het er nu één is of vier, we komen toch wel. We kijken in de rondte. Zijn er nog meer zwaluwnesten in de buurt? Beslist niet in de onmiddellijke nabijheid en ook zien we geen bezorgde ouders rondvliegen.
Mevrouw gaat ons voor naar de tuin. Op een tafeltje in een doos zitten de geredde zwaluwtjes. Al flink in de veren maar nog niet vliegvaardig. Normaal zou je één of meerdere nesten zoeken en daar de jonge vogels induwen. Zwaluwen zijn prima pleegouders. Een snaveltje meer of minder maakt niet uit. Er zijn alleen geen nesten in de buurt, tenminste niet voor zover we hebben kunnen zien, zo gauw.
We praten met mevrouw over de mogelijkheden die we hebben. Terugplaatsen is geen optie, Dan toch maar advies vragen bij de opvang. Bij een eerdere gelegenheid heb ik op advies van de opvang een stel jonge zwaluwen op en héél andere plaats teruggeplaatst. Misschien dat opvang een geschikt plekje weet.
De lokale opvang geeft geen gehoor. De tweede, die in de grote stad, wel. Die vraagt direct of er ook nesten vlak in de buurt zijn. Hij noemt een afstand van 16 meter. Helaas niet. Dan moeten we ze maar komen brengen.
Als we aankomen op de opvang is het doodstil. Alle vrijwilligers en andere medewerkers zijn al naar huis. Maar de beheerder woont op de stek en die hebben we al telefonisch ingelicht. Aanbellen, beheerder doet open. Bakje open en beheerder graait de zwaluwtjes er uit. “Lukt ‘t zo”? “Ja hoor, geen probleem”.
Wij sluiten de rit af en gaan richting snellader en vervolgens naar de aflosser. Prik is alweer laag geworden en het is hoog tijd voor de aflos. Onderweg gaat de telefoon. Wéér een melding.

14.6. Met een torenvalk in bad
Deze nieuwe melding is er één met een zekere urgentie. Mensen hebben een halfverzopen torenvalk gevonden in een drinkbak voor de koeien. Valk er uit gehaald en in een handdoek gewikkeld. Probleem is dat ze binnen niet al te lange tijd zullen vertrekken.
We overleggen kort: eerst maar naar die torenvalk en daarna laden, vervolgens de aflos. Ik bel de aflosser dat het later gaat worden en chauffeur voert het adres in. We rijden erheen. Een boerderij-achtig geheel. Ongeveer van wat we verwachten kunnen. We zetten de bus op het erf en stappen uit. Niemand thuis. Ik bel aan, geen gehoor. Een paard in de wei kijkt belangstellend toe maar verder geen levende ziel te bekennen.
Chauffeur belt de melder: waar moeten we zijn? In het buitengebied lopen de adressen af en toe wat vreemd. Melder antwoord: “Ik sta op de weg”. Wij naar de weg. Niets. We lopen een stukje op en neer en vragen de melder naar wat navigatie merken, een stilstaande auto, boom of zoiets. Geen duidelijke overeenkomst.
Dan controleren we het adres. Het blijkt een naam te zijn met als achtervoegsel “weg”. Wij stonden op een gelijknamig straatje zónder dat achtervoegsel. Onze fout, centrale had het goed doorgegeven.
We voeren het wel goed in en het blijkt nog goed tien minuten rijden te zijn. We gaan weer onderweg. Centrale belt hoe of het staat. Wij antwoorden dat we een stommiteit hebben uitgehaald maar dat we nu wel op de goede weg zijn.
Als we op het juiste adres aankomen, volgens Domdommetje, klopt er weer niets van. Chauffeur belt weer en krijgt als antwoord dat we één boerderij te ver zijn doorgereden. Dit keer was het wél de schuld van Domdommetje. We keren, en daar staat, voorbij een boom, dus uit het zicht, een vrouw te zwaaien.
Toch nog gevonden. We rijden het erf op en stappen uit. Mevrouw komt gelijk op ons toe met de torenvalk gewikkeld in een oude overall. Even puzzelen met de mouwen en de pijpen en daar komt de valk tevoorschijn. Kleddernat en zo op het oog een jong beest. In onze optiek een gevalletje opvang.
We bellen de reguliere opvang, die is kort bij. Er wordt niet opgenomen, het is al na sluitingstijd. Dan maar eerst laden, de andere opvang in de grote stad is een stuk verder, ‘t is maar de vraag of we dat, heen en terug, gaan redden. Centrale verwittigd, aflosser ingelicht, en wij naar de lader.
Als we de bus aansluiten en het winkeltje binnen slenteren zit aflosser daar al te wachten. We praten over halfverzopen torenvalken en nog wat andere zaken. Als de batterij weer vol zit wordt ik naar huis gebracht.
Aflosser besluit dat hij de valk thuis zal houden. Hij heeft nog een grote vogelkooi waar ooit een papegaai ingezeten heeft. Morgen brengt hij het beest wel naar de opvang in de stad.

15. Nog net niet wagenziek
15.1. ‘n Grieze doeve
Net het ontbijt door de hals en daar gaat de telefoon. De eerste melding van de dag. Die gaat over jonge, niet vliegende duif. Nou is dat geen ongebruikelijke situatie. De meeste (alle?) jonge duiven die net uit het nest komen kunnen niet vliegen. Die worden op de grond door de ouders gevoerd tot ze wel voor hun eigen kostje kunnen zorgen. Dus waarom daarvoor een dierenambulance moet komen?
Maar ja, zo goed als ik dat weet, weet de centrale dat ook en geeft in zo’n geval ter zake kundig advies: Niet aankomen of, indien nodig, op een veilig plekje in de buurt neerzetten en de natuur z’n gang laten gaan. Wat er extra nog bijkomt, een duif heeft een krop en kan daarmee makkelijk een dag zonder voer. In die krop zit z’n reserve. Dus als je er geen ouders bij ziet dan is dat geen reden voor zorg, die kunnen best een halve dag of nog langer op zich laten wachten.
Als centrale ons in een dergelijk geval toch inschakelt, betekent dat naar het oordeel van centrale toch wat meer aan de hand is. Toch maar gaan.
We komen aan op het adres, we kunnen tegenover parkeren, stappen uit en bellen aan. Mevrouw doet open. We lopen mee naar binnen. Daar zit de duif in een kooitje. Water en wat rijst zijn voorradig. Er is goed voor het beest gezorgd. Het is alleen een heel jonge, nog in de dons. Het is geen puber die overmoedig iets te vroeg uit het nest gefladderd is.
We vragen mevrouw. Zij heeft het dier op straat gevonden tijdens de boekenmarkt in een stad twaalf kilometer ten zuiden van haar woonplaats. Bang dat het dier overreden zou worden heeft ze het opgeraapt en mee naar huis genomen. Vervolgens de dierenambulance gebeld.
Dat maakt het officieel complex. Het dier is gevonden in een stad buiten onze regio. Daarom zou eigenlijk die andere dierenambulance daarvoor moeten komen. Alleen is de melding gedaan in onze regio. Ze kunnen de boom in met die officiële regeltjes. Wij accepteren het dier en beloven dat we het naar de opvang in de grote stad zullen brengen.
Zo gezegd zo gedaan. Na het afleveren van de duif de batterij van de auto nog even afgetopt en terug naar huis.

15.2. Vies oogje
De volgende melding kwam ‘s middags door. Een zwaar ademende egel met een vies oog. Uiteraard hebben we weer de vraagtekens in de ogen. Twee weken terug hadden we ook een zwaar ademende egel (Melding 13.3: Zwaar ademend). Maar in dit geval zou het een enkele egel zijn met als toegift een vies oog.
We gaan onderweg. Het is in de stad. Voor ons een thuiswedstrijd. Vorige melding was in de andere regio. Het adres is een rijtjeshuis achter in een wijk waar je zonder kaart, satellietnavigatie en radio-ondersteuning misschien wel in maar nooit weer uit komt. Ik vrees voor de spiegels, maar chauffeur slalomt kundig langs alle obstakels. Als we de bus neerzetten staat mevrouw al in de voortuin.
Mevrouw haar ons voor naar de berging, half naast, half achter het huis. Daar zit de egel in een doos. Schoteltje met kattenvoer, schoteltje met water. Netjes.
Het is mooie, dikke egel. Geen vliegeneitjes of andere ongerechtigheden, zo op het eerste oog. Gewoon een dikke egel. Maar wel een vies oogje en een hoorbare ademhaling. Volgens mevrouw wel een stuk minder dan daarvoor. Bovendien was hij niet zo van het oprollen. Wat een egel normaal direct doet als je hem beetpakt, doet deze niet. Vraagteken.
Mevrouw komt ervaren over, met een nuchtere kijk op het wel en wee van beesten. Ze had wel vaker met een dergelijk bijltje gehakt. Later in het gesprek vertelt ze dat ze ook dierenambulance gereden had. Die hoeven we niets meer te vertellen.
Voor alle zekerheid toch maar naar de opvang. Twijfelgeval. Als we afscheid willen nemen vraagt mevrouw of ze de buurkinderen de bus mag laten zien. Zeker, dat kan. Alles voor een goede PR. Alle deuren open en mevrouw sleurt, bijna letterlijk, een paar buurkinderen voor gaats. Wij hoeven verder niet uit te leggen, dat doet mevrouw met verve.
Als de kinderen, en mevrouw, uitgekeken zijn nemen we alsnog afscheid en rijden weg. Al rijdend bel ik de opvang. Die heeft z’n twijfels, maar strijkt met de hand over het hart: “Zet maar op het aanrecht, dan zal ik er vanavond naar kijken”.
Dat doen we. Een lege doos uit de opslag getrokken, aanrecht leeggeruimd, dat lag vol met van alles en nog wat, egel in de doos, schoteltje water erbij en klaar.
Chauffeur doet de administratie en ik maak de transportbox schoon, nieuwe handdoek er in, zoals gebruikelijk. Als we daarmee doende zijn gaat de telefoon. Volgende melding.

15.3. Nog net niet wagenziek
Die volgende melding ging over een loslopende hond. Melders bleven wachten, we waren tenslotte kort bij, lang zou het niet duren.
Het adres is een steegje net binnen de grachtengordel van de stad. Altijd lastig parkeren vooral als het druk is. Maar op zondagmiddag valt het meestal wel mee. Ik bel op om te vertellen wanneer we er zijn en chauffeur navigeert door de alsmaar nauwer wordende straatjes.
Als we bij het steegje zijn, inrijden voor dierenambulances niet aan te bevelen, zijn precies op dat punt twee plekjes vrij. Laadpunten voor elektrieke vehikels. Laten wij nou stomtoevallig in zo’n elektriek vehikel zitten.
Bus neergezet en uitgestapt. En dan zien we bij het brugje de melders. Vader en dochter zo te zien. Klein hondje, lijkt op een Jack Russell. Ze hebben hem provisorisch aangelijnd met een oranje 16 mm polyprop met mousqueton.
We praten even met de mensen en dan lezen we de chip uit. Nummer ingevoerd. Geen registratie. Gek. Komt een enkele keer wel eens voor maar is toch vrij zeldzaam.
Maar het maakt de situatie wel duidelijk voor ons. Ongeregistreerde of slecht geregistreerde dieren gaan naar het asiel. Dan kunnen ze het daar uitzoeken.
We praten nog even, vervangen de polyprop met een hondenriem van ons en vertrekken dan richting asiel. Even een belletje naar de centrale om te laten weten wat de situatie is. Tijdens de rit zit het beest te piepen vanjewelste. Of dat komt omdat alleen achterin in de bench zit of dat ‘ie last heeft van de onverwachte bewegingen kunnen we niet zeggen.
Op het asiel zijn we net op tijd. De ploeg was vrijwel klaar met schoonmaken en afsluiten en stonden bij het washok nog wat na te praten als wij aan komen zeilen. Hond inleveren, situatie doorgeven en klaar.
Door naar de laadpaal en de koffie zodat we niet to-blocks komen te zitten als er nog een melding komt. To-blocks is een maritieme uitdrukking die de situatie beschrijft als je met een takel niet verder kunt hijsen omdat beide katrollen (blokken in de maritieme terminologie) tegen elkaar komen. Als de batterij weer voldoende vol is en de koffie gedronken gaan we op huis aan.
Later die avond krijg ik een fotootje doorgestuurd van één van de coördinatoren. Of dit het bewuste hondje is. Dat is het. Coördinator weet te melden dat het dier in dat geval weer terug naar de eigenaar kan. Eind goed al goed.

15.4. Gans verdwaald
De eerste melding van de dag gaat over twee honden die los liepen bij een plaatselijke hamburgertent en daar voor overlast zorgen. Chauffeur belt op om te zeggen dat ze me op komt halen en een paar minuten later belt ze af. Eigenaar is gelokaliseerd. Melder is hevig in de contramine. Blijkbaar vindt hij de overlast zodanig dat de politie er bij moet komen. Onze centrale riposteert dat wij daar niet over gaan. Wij zijn er alleen voor die honden. Als hij een dispuut heeft met, of een klacht over, de eigenaar van de dieren dan moet hij dat zelf oplossen.
In ieder geval, chauffeur keert om en gaat weer naar huis. Ik hoor het verhaal alleen vna de chauffeur bij de volgende melding.
Die laat niet lang op zich wachten. Een paar minuten later is het zo ver. Dit keer een gans die in een woonwijk zit en, volgens de melder, een scheve hals heeft. Dit keer komt chauffeur me wel halen. We rijden via de binnenweggetjes. De hoofdweg ligt dicht wegens onderhoud.
Het adres is redelijk ruim opgezet en we kunnen de bus normaal kwijt op een reguliere parkeerplaats. We hadden meegekregen dat de gans in kwestie in de buurt van het opgegeven adres op straat zou bivakkeren. We stappen uit en kijken in de rondte. Ik pak het grote schepnet en fatsoeneer gelijk even het interieur. In de tussentijd kijkt chauffeur op een nabijgelegen grasveldje. Noppes.
We lopen de straat uit in de richting van een ander veldje. Dan horen we gakken. Dat moet 'm wezen. We lopen in de richting van het geluid en zowaar, Op de inrit naar een garage staat de gans. Niks aan te zien, zo op het oog.
We lopen op het dier toe en sluiten het in. Het dier probeert half vliegend te ontkomen en ik sla met het net. Drie keer. Drie keer mis. De laatste keer zat 'ie half in het net maar wist zich los te worstelen. Het dier strijkt neer midden op straat.
Weer een vergelijkbare manoeuvre, weer mis. Ondertussen worden we gade geslagen door een aantal buren. Ze hoeven niet te vragen wat we aan het doen zijn, dat is duidelijk. We drijven het dier weer in de richting van dezelfde oprit. Beest gaat op de vleugels en wil vlak bij me langs vliegen. Ik steek m'n linkerhand uit en grijp een vliegende gans in volle vaart uit de lucht. Als je zou proberen zou het nooit lukken, maar dit keer met stom geluk wel.
Maar dat is niet belangrijk. We hebben hem. Eenmaal gevangen is 'ie opvallend rustig. Ook konden we er veel te dichtbij komen voordat 'ie ging vluchten. Toch wat mis met het beest. Maar wat? Geen idee. Maar hij kan best wel vliegen, lopen gaat goed en van een scheve nek waar de melder het over had is niets te zien. Behalve dat we hem veel te makkelijk te pakken kregen is het een doodgewone wilde gans.
We doen het dier in een transportbak en overleggen. Wat gaan we doen. Gezamenlijk komen we tot de conclusie dat we het dier het beste bij een kolkje in de polder kunnen vrijlaten. We vermoeden dat 'ie verzwakt is en daarom zo makkelijk te pakken was. Onderweg nar huis komen we daar toch langs.
Zo gezegd zo gedaan. Ik bel onderweg naar de melder om te vertellen dat we het dier gevangen hebben en dat we hem in de polder gaan vrijlaten. Bij het kolkje aangekomen haal ik de bak uit de bus, steek de weg over en open de bak naast het kolkje. Als het dier eenmaal doorheeft dat 'ie vrij is vliegt hij direct uit de bak schuin over de kolk richting weilanden. Mooi.
We stappen terug in de bus. Chauffeur doet de administratie en ik maak de bak schoon. Het dier had in ieder geval een gezonde stofwisseling. Dan keren we en willen de weg opdraaien. Zit daar midden op de weg weer die verrekte gans. Chauffeur zet de bus midden op ede weg stil, stapt uit en jaagt hem weer naar de kolk. Hopelijk snapt 'ie het dit keer.

15.5. Rooie kater
Na de vorige melding rijden we naar mijn huis voor een bak koffie en een punt zelfgebakken pruimentaart. Verse pruimen van m'n buurvrouw. Die had een ruime oogst. We hebben nog geen hap van die pruimentaart genomen of de telefoon gaat. Fluks de reeds ingeschonken koffie opgeslobberd en de schoteltjes met pruimentaart in de koelkast zodat de vliegen of de tijdelijke huistijger er niet mee slepen gaan.
Mensen hadden een heel aanhankelijke kat gevonden op een nieuw industrieterrein en meegenomen naar huis. Het bewuste industrieterrein bestaat uit enorme dozen met vrijwel niets er tussenin.
Het adres is in een steegje vrijwel pal aan de rivier. Melder geeft aan dat we het beste aan de kade kunnen parkeren en dan zou melder met de kat naar ons toe komen. Oké, als dat het makkelijkst is, dan doen we het zo.
Dwars van het aangegeven adres zetten we de bus half op de stoep, ruimte zat, en bellen de melder. Die had ons al gezien en komt onze kant op. Een jong koppel, de vrouw heeft de kat, een dikke rooie kater, op de arm. Inderdaad een tam beest, als 'ie zo met zich laat zeulen.
Mijnheer doet het verhaal. Ze waren met de auto gestopt, waarvoor vertelt het verhaal niet, en daar komt het beest aanlopen. Laat zich aanhalen en is vervolgens niet uit de auto te slaan. Daarop hebben ze hem maar meegenomen. Mevrouw is al helemaal verliefd op het beest, maar ja, het is toch beter om eerst te kijken of 'ie niet toch een eigenaar heeft. Moet haast wel. Hij ziet er goed verzorgd uit en is zo tam als een kat maar zijn kan.
We leggen het dier de chiplezer in de nek. Niks. Geen chip. Normale procedure is het dier naar het asiel brengen zodat ze daar verder kunnen zoeken naar een eigenaar. Alternatief is het dier een belbandje omdoen en loslaten nabij de vindplek. Maar in dit geval is de vindplaats zo in de middle of nowhere dat dit geen goede optie is.
Ons vermoeden is tweeledig. Het kan zijn dat het dier gedumpt is. Het is zo'n lieverd en zo goed verzorgd dat dit wat minder waarschijnlijk is. De andere mogelijkheid is dat 'ie per ongeluk met een vrachtwagen is meegekomen.
We zitten er een beetje mee. Het asiel wil liever geen gezonde katten opnemen vanwege ruimtegebrek en besmettelijke ziektes. Ze nemen ze wel op maar alleen als het niet anders kan. Volgens ons is dit zo'n situatie. We besluiten dan ook het dier mee te nemen. Mevrouw laat het dier ongaarne gaan, maar, zoals mijnheer zegt, in dit stedelijke gebied rennen al genoeg katten in de rondte. We geven ze nog wel het advies om de website van het asiel in de gaten te houden. Wordt er na veertien dagen geen eigenaar gevonden dan gaat het dier op voor adoptie. Ze kunnen dan op het dier inschrijven. Het is dan niet gezegd dat ze het dier dan meekrijgen. Het asiel selecteert de adoptiegezinnen vrij streng, maar niet geschoten is altijd mis.
Kat in 't bakkie en wij naar het asiel. Daar krijgen we onderuit de zak omdat we niet maar zo dieren moeten accepteren. Eind van het liedje is dat de dierverzorger het dier de isolatie-afdeling indraagt en wij kunnen deze melding weer afsluiten.

Klinkt alsof mevrouw hem beter zelf had kunnen houden. Vooral omdat hij toch geen chip heeft.

Soort variant van „Bescheidenheit ist eine Zier, doch weiter kommt man ohne ihr.“

Laatste edit 11-08-2026 20:48

@allone: Melders waren vooral bezorgd over dat het dier mogelijk wél een eigenaar zou hebben. Die dan in de stinkerd zou zitten over zijn of haar beest.
Het asiel heeft meer en betere mogelijkheden om een eigenaar op te sporen. (Al moet je je daar ook weer niet ál te veel van voorstellen.)

15.6. Konijn nummer tig
Inmiddels was de volgende melding alweer binnengekomen. Dit keer over een jong konijn in de andere regio. We rijden op het moment met twee bussen, maar waarschijnlijk is de bus van de andere regio ergens druk. Kan gebeuren.
Het is een adres waar al diverse jonge konijnen vandaan zijn gekomen. Zoveel, dat het al bijna routine begint te worden, althans, zo lezen we op onze onderlinge app.
Vanaf het asiel berekenen we of we deze rit nog doen kunnen in verband met het bereik van de batterij. Moet gaan, maar dan moeten we toch echt gaan laden. Gelukkig hebben we in de loop der tijd al wat adresjes bij elkaar geharkt waar we fatsoenlijk terecht kunnen.
We krijgen als instructie van de melder mee dat we achterom moeten rijden. Daar is de ingang. Als we aan komen rijden blijkt het een soortement boerderij in het buitengebied te zijn. We rijden het erf op, om het woonhuis en zetten de bus neer tussen dat woonhuis en de grote schuur.
We stappen uit. Ik zie een man lopen bij een klein schuurtje dat opzij staat. Ik roep hem aan en zeg dat voor een konijn komen. “Kom maar mee”. Tegelijk komt mevrouw ook aanlopen. In dat zijschuurtje is een stukje afgeschoten en daarin zit een jong konijn. Niet erg jong meer maar ook niet volwassen. Mijnheer schept geroutineerd het beestje uit het hok. Dat heeft 'ie vast vaker gedaan.
Ik neem het beestje van hem over. Chauffeur komt al met een transportbox aandragen. Konijn in de box en dat was dat. Vlakbij het adres is een snellader. We besluiten eerst te laden en dan het beestje naar de opvang te brengen. Beter mee verlegen dan om verlegen. Je weet nooit wat voor meldingen er onderweg doorkomen. En een spoedmelding krijgen en dat moeten zeggen dat je eerst moet laden is ook weer zo wat.
Na het laden en de bijbehorende koffie brengen we het beestje naar de opvang. Daarna naar huis. Daar weer een bak koffie gedaan, dit keer wél met pruimentaart, die ongemolesteerd in de koelkast stond.

15.7. Hinkende gans
Vroeg in de avond komt er alsnog een melding door. De plaats was een dijkdorp aan de overkant van de rivier. Het gaat om een gans met een slechte poot. Chauffeur komt me weer ophalen, en wij erheen.
Onderweg, kort voor de grote stad waar we de rivier moeten oversteken, raken we even in de war. Domdommetje wil ons een heel verkeerde kant opsturen dan we dachten. Punt is, aan weerskanten van de rivier is een dijk met exact dezelfde naam. Welke kant van de rivier moten we nu hebben?
Ik bel de melder, en die geeft een duidelijker referentie, een buurtschap op de dijk. Dat is voldoende. We kunnen gewoon doorrijden, de rivier oversteken (er is een brug, drie zelfs: de spoorbrug, de oude en de nieuwe) en dan aan de andere kant de dijk volgen. Dan komen we er vanzelf.
We volgen de dijk aan de andere kant van de rivier, en als we bijna bij de buurtschap zijn is er een smal zandweggetje de dijk af de uiterwaard in. Dat is ons adres. Ik ben er eerder geweest, twee keer zelfs. Één keer voor een gewonde bever en de andere keer voor twee jonge ooievaars die met nest en al uit de boom waren gewaaid.
We bellen de melder. Die geeft aan dat we het zandweggetje moeten volgen tot aan een hek. Van de andere kant zou iemand komen om het hek open te maken en ons voor te gaan naar de actuele positie.
We rijden het zeer smalle zandpad af en na verloop van tijd komen we bij een niet al te betrouwbaar uitziend brugje met de vertrouwenwekkende mededeling dat het maximaal toelaatbaar gewicht 2 ton is. En daar sta je met een elektrische bus van rond de twee ton. Aan de andere zijde van de brug is het hek.
Als we stilstaan en even overleggen komt van de andere kant een autootje aanrijden. De man achter het stuur opent het hek en gebaart dat we door kunnen rijden. We kijken elkaar aan. “God zegene de greep”. Chauffeur zet de bus op rijden en rijdt voorzichtig de brug op. 't kraakt een beetje en het past maar net maar we zakken er niet door. Pfoei.
Mijnheer sluit het hek achter ons en gaat terug naar zijn auto. Hij moet een heel stuk achteruit en wij hobbelen er achteraan. Dan keert hij en wordt het ook wat breder. We rijden nu in de uiterwaard met aan weerszijden grasland. Vlak aan de rivier slaan we rechtsaf op de zomerdijk. Een goede honderd meter verderop staat een caravan met twee auto's een tent en wat meer van dat spul. We zijn er.
Onder een afdak staan twee vrouwen. Moeder en dochter zo te zien. Vader in onze gids. Dochter heeft op een picknicktafel de gans vast, gewikkeld in doeken. We zetten de bus neer, stappen uit en maken kennis.
Dochter doet dan het verhaal. Op een dode arm van de rivier, die van dat brugje, zagen ze dat een zwaan een gans aanviel. Ze merkten op dat de gans slecht voort kon. Toen heeft dochter haar supboard gepakt, is er heen gepeddeld en heeft de gans op het board mee terug genomen. Daar zagen ze dat het beest problemen had met z'n linkerpoot.
We halen de doeken van de gans weg en bekijken het dier. De wilde gans is verdacht rustig. Verder laat 'ie duidelijk z'n linkerpoot met rust. Zo te zien niet gebroken, hij beweegt hem wel, maar je kunt zien dat 'ie maar op één poot staat.
Daar kunnen wij verder weinig mee, dus wordt het de opvang. De opvang in de stad is het dichtst bij, maar die is al gesloten. Het is na zessen. Dus dat wordt de grote stad. Dat vertellen we de melders. Gans in de grote bak en wij rijden weg. De melders met twee auto's achter ons aan. Ze zouden toch al naar huis gaan.
Bij het hek doet dit keer mevrouw het hek voor ons open en wij rijden weer met enig gekraak over het brugje. Weer gered. Bovenaan de dijk slaan we linksaf richting grote stad. We bellen de opvang. Beheerder is niet thuis, maar we kunnen de gans in de witte schuur in een hok zetten.
Dat doen we. Beetje stro er onder, bakje water er naast en klaar. We bellen de aflosser. De normale aflosser is niet beschikbaar en we bellen met de coördinator. Eind van het liedje is dat wij de dienst overnemen en dan morgen afspreken met de volgende aflosser wanneer we de overdracht zullen doen.
Verder geen meldingen meer gehad, die dag.

16. To fly or not to fly
Vrij naar Willem Schudspier: “To be or not to be”.
16.1. Bultige kat
De volgende dag, aansluitend op de vorige in verband met de ongesteldheid van de gebruikelijke vrijwilliger, komt in de loop van de ochtend de eerste melding van de dag. Die gaat over een kat die klaarblijkelijk verdoold is en een eigenaardige bult op de rug heeft.
We gaan onderweg. Het adres is in het noordelijke gedeelte van de stad, aan de rand van een oude arbeiderswijk en voormalig vissersdorp. Als we aanbellen worden we binnengelaten. Binnen resideert de kat in kwestie.
Dat doet 'ie echter op een slaapkamer op de tweede verdieping, alwaar hij, het is een kater, zich onder een dubbel bed verstopt heeft. Wij aan weerskanten van het bed op de buik er bij. Met uitgestrekte armen kunnen we het dier nét beetgrijpen. Ik win, het dier zit net even dichter aan mijn kant. Gelukkig is het een lief beest. Ik kan hem er zonder krabbels of andere narigheid onder weg sleuren.
Melder, de dochter van de familie, neemt het dier over en chauffeur legt de chiplezer in de nek. “Piep”, contact. Er is zelfs een registratie in de vorm van de naam van de kater en een telefoonnummer.
Het telefoonnummer geeft zowaar antwoordt. Ja, het klopt. Het dier is al zes weken niet gezien. Het is een vrije vogel die zo af en toe z'n bakje komt leegeten maar zes weken is wel wat langer dan gebruikelijk.
We overleggen met de eigenaar en de melder. Melder verklaard dat ze gezien heeft dat het dier nabij de vindplaats gevoerd werd. Geen wonder dat 'ie langer wegblijft dan gebruikelijk. De schooier. In overleg besluiten we dat het het beste is dat we de kater bij de eigenaar langs brengen. We krijgen het adres, het is in dezelfde wijk, maar een paar straten verderop.
We doen de kat in de meegebrachte transportbox. Melder heeft hem ondertussen laten gaan en hij zit weer onder het bed. Dit keer wint de chauffeur. We bedanken de melder en nemen afscheid. Dan rijden we die paar straten naar het adres van de kat.
Even zoeken naar het adres. Het is een wat groter huis op een hoek met een vrij grote garage annex werkplaats. De garage deur staat open en mevrouw de eigenaar staat binnen.
Ze herkent de kat. Vertelt dat ze wel meer beesten verzorgt, onder andere voor haar dochter. De kater is van haar, maar een andere, een zusje van de kater is van de dochter. Prima. Kater is wel vaker een paar dagen weg. Wij adviseren om het dier een bandje om te doen, maar mevrouw is bang dat het dier zich met bandje zich zou vastlopen. Dat is haar keus. De bult op de rug van de kat is volgens mevrouw een cyste. Ze was ermee naar de dierenarts geweest.
Wij krijgen in ieder geval zonder morren onze drieëndertig euro kosten betaald en daarmee is het afgehandeld.